دانلود ترجمه مقاله ریتوکسی مب به عنوان درمان نگهدارنده برای میاستنی گراویس

1. مقدمه 2. روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی

چکیده – پیشینه: میاستنی گراویس نوجوان یک اختلال خودایمنی اطفال در اتصال عصبی عضلانی با میزان مرگ و میر قابل توجه بوده که همیشه استفاده از شیوه های درمانی استاندارد موثر نیست. هدف این مطالعه ارزیابی قابلیت تحمل و اثربخشی ریتوکسی مب در کودکان مبتلا به میاستنی گراویس است. روش ها: ما یک مطالعه گذشته نگر در یک مرکز مراقبتی به منظور ارزیابی کودکان مبتلا به میاستنی گراویس که با داروی ریتوکسی مب درمان شده بودند، انجام دادیم. وضعیت بالینی این کودکان قبل و بعد از شروع درمان با داروی ریتوکسی مب بررسی شد و بر روی مواردی مانند تعداد پذیرش بیمارستانی، تعداد داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی یا تعدیل کننده سیستم ایمنی مورد نیاز و شدت بیماری توسط بنیاد میاستنی گراویس آمریکا متمرکز شدیم. نتایج: 5 کودک مبتلا به میاستنی گراویس که داروی ریتوکسی مب دریافت کرده بودند مورد بررسی قرار گرفتند که چهار نفر از آن ها دارای آنتی بادی های گیرنده استیل کولین بالا و یکی از آن ها دارای آنتی بادی های کیناز بالای مخصوص عضلات بودند. بعد از شروع درمان با ریتوکسی مب، همه بیماران کاهش تعداد داروهای تعدیل کننده سیستم ایمنی را در طول دوره پیگیری بعد از درمان تجربه کردند (میانگین 11.6 ماه). چهار مورد از 5 بیمار بستری شدن در بیمارستان به دلیل میاستنی گراویس و کاهش میاستنی گراویس را تجربه کردند که هیچ کدام از این بیماران دارای علائم متوسط تا شدیدی بعد از درمان با ریتوکسی مب نبودند. هیچگونه عوارض جانبی برای هر یک از بیماران ثبت نشد. نتیجه گیری: ریتوکسی مب تاثیر خوبی در این گروه از بیماران مبتلا به میاستنی گراویس داشت. تاثیر مفید ریتوکسی مب در یکی از بیماران با آنتی بادی های کیناز عضلانی برجسته تر بود.

Background: Juvenile myasthenia gravis is a pediatric autoimmune disorder of the neuromuscular junction associated with substantial morbidity, for which standard therapies are not always efficacious. The objective of our study was to assess the tolerability and efficacy of rituximab use in children with refractory juvenile myasthenia gravis. Methods: We conduced a retrospective cohort study at a single tertiary care referral center to evaluate children with juvenile myasthenia gravis who were treated with rituximab. The clinical status of these participants before and after initiation of rituximab therapy was measured, focusing on numbers of hospital admissions, numbers of immunomodulatory or immunosuppressive medications needed, and Myasthenia Gravis Foundation of America severity class. Results: Five children with juvenile myasthenia gravis were ascertained who received rituximab as part of their regimen, four of whom had elevated acetylcholine receptor antibodies and one of whom had elevated muscle-specific kinase antibodies. After initiation of rituximab therapy, all participants experienced reduced numbers of immunomodulatory medications during the follow-up period (mean 11.6 months). Four of the five subjects experienced fewer juvenile myasthenia gravis-related hospital admissions and reduced (improved) Myasthenia Gravis Foundation of America classes, with no subjects having moderate or severe symptoms following treatment with rituximab. No significant adverse events were recorded for any of the participants. Conclusion: Rituximab was well-tolerated and efficacious in this juvenile myasthenia gravis cohort. The beneficial effect of rituximab was most pronounced in the one participant with muscle-specific kinase antibodies.