دانلود ترجمه مقاله شاخص های عملکرد کلیدی برای مدیریت مقصد در اقتصادهای توسعه یافته

1. مقدمه 2. شاخص های عملکرد اقتصادی بازدیدکننده 3. حمایت ساکنین از شاخص گردشگری 4. شاخص های رضایت از نیروی کار بخش مهمانداری 5. شاخص های سلامت محیطی 6. بحث و بررسی

چکیده – در مقاله مفهومی حاضر، منابع داده های ثانویه و اولیه با هدف کمک به مقاصد کشورهای توسعه یافته و همچنین بهبود عملکرد گردشگری و انعطاف پذیری جوامع در چهار رکن پایداری گردشگری نظیر اقتصاد بازدیدکننده، حمایت ساکنان، رضایت نیروی کار و سلامت محیط ارائه شده است. همچنین منابع داده های ثانویه و اولیه می توانند به منظور تدوین شاخص های عملکرد کلیدی (KPI) که در ایجاد انعطاف پذیری حائز اهمیت هستند، توسط رهبران جامعه اتخاذ شوند. شایان ذکر است که، محرک این راهکارهای پیشنهادی مبتنی بر این فرض است که هزینه های بالا و پیچیدگی گردآوری و تحلیل مستمر داده ها، چالش هایی را در اتخاذ گسترده جوامعی که در تلاش برای انجام ابتکارات و نوآوری های پایدار هستند، ایجاد کرده است. از اینرو اعتقاد بر این است که در راستای تحقق اهداف جامعه پایدار، از طریق دسترسی به داده های مناسب می توان به نحو موثری مقاصد را سازماندهی و مدیریت نمود. مقدمه: امروزه، اهدافی نظیر بهبود رابطه بین صنعت گردشگری، کیفیت زندگی ساکنان و سلامت محیط، به طور فزاینده ای در بین دانشگاهیان و متخصصان گردشگری تشویق شده است و به زیربخش هایی نظیر پایداری گردشگری، مدیریت مقصد، گردشگری مسئولانه، یا گردشگری احیاکننده طبقه بندی شده و در پی تامین نیازهای حال بدون به مخاطره انداختن رفاه نسل‌های آتی است (سو و چن، 2020، ص 1). به عبارتی می توان اینگونه عنوان نمود که، فرآیندی است که در پی بهبود تشخیص مداوم سلامت اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیطی یک جامعه و همچنین ارزیابی نقاط قوت و ضعف هر یک در طول زمان می باشد. همچنین این اقدامات، دیدگاه جامع ، متمرکز و مستمری را پیش روی مقامات گردشگری، برنامه ریزان جامعه، سیاست گذاران عمومی و رهبران صنعت قرار می دهند. در نتیجه می توان اینگونه عنوان نمود که، بهبود مستمر اهداف تعیین شده برای اطلاع رسانی به تغییرات در تاکتیک ها و استراتژی ها در تصمیم گیری های خط مشی می تواند به پیشرفت هایی در سلامت اقتصادی و محیطی یک جامعه و همچنین بهبود کیفیت زندگی ساکنان منجر شود (کاستلانی و سالا، 2010). با این وجود، پرداختن به این موضوع که تا چه حد می توان آن را به طور خاص یا به کرات مورد سنجش قرار داده و مدیریت نمود، چندان مشخص نبوده و مستلزم بررسی های بیشتر است (کیم، دافی، و مور، 2020).

This conceptual paper puts forth sources of secondary and primary data that can assist destinations in developed countries track and ultimately improve their communities' tourism performance and resilience across four pillars of tourism sustainability: visitor economy, resident support, workforce satisfaction, and environmental health. Such data sources can be used by community leaders to formulate key performance indicators (KPIs) critical in building resilience. The impetus behind these proposed solutions is based on the assumption that the high cost and complexity of collecting and analyzing data on an ongoing basis have plagued the broad adoption of communities engaging in sustainable initiatives. We contend that given access to suitable data, destinations can be better managed as ecosystems in line with sustainable community objectives. Introduction: The need to improve the relationship between the tourism industry, residents' quality of life, and environmental health is a widely lauded goal among academics and tourism practitioners. Often framed as tourism sustainability, destination stewardship, responsible tourism, or regenerative tourism, it seeks to “meet the needs of the present without compromising the wellbeing of future generations” (Su & Chen, 2020, p. 1). It involves a process that seeks improvements involving ongoing diagnostics of a community's economic, social, cultural, and environmental health designed to assess the strengths and weaknesses of each over time. These measures, in turn, provide a holistic and focused perspective needed by the tourism officials, community planners, public policymakers, and industry leaders in a continuous manner. As a result, an ongoing improvement process designed to inform changes in tactics and strategies in policy decisions can lead to gains in a community's economic and environmental health, as well as the quality of life it affords for its residents (Castellani & Sala, 2010). However, how specifically or often it can be measured and thus managed remains elusive (Kim, Duffy, & Moore, 2020).