دانلود ترجمه مقاله بهبود تاثیر اجتماعی سازمانی از طریق مدل تعالی EFQM

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. مدل تحقیق و فرضیات 4. روش تحقیق و تحلیل داده ها 5. نتایج 6. بحث و بررسی 7. نتیجه گیری، محدودیت ها و مسیرهای پژوهشی آینده

مدیریت کیفیت جامع (TQM) و مسئولیت اجتماعی شرکتی (CSR)، فلسفه ها و چارچوب های مدیریتی مرتبطی هستند که سازمان ها برای کمک به تولید یک مزیت رقابتی پایدار، استفاده می کنند. هدف این پژوهش، مطالعه تاثیر TQM عوامل اجتماعی (رهبری و منابع انسانی) و TQM عوامل فنی و استراتژیک (مدیریت منابع استراتژیک و مدیریت فرآیند) با نتایج اجتماعی، می باشد. فرضیه های پیشنهاد شده در مدل پژوهشی ما برروی یک نمونه از 116 شرکت اسپانیایی، که دارای تجربه در TQM هستند از طریق ارزیابی بوسیله مدل تعالی بنیاد مدیریت کیفیت اروپا (EFQM)، آزمون شدند. روش مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) برای آزمون مدل پژوهشی، استفاده شد. یافته های ما نشان می دهند که مدل تعالی EFQM یک چارچوب مطمئن و معتبر است که با آن می توان تاثیر اجتماعی سازمانی را سنجش کرده و بهبود بخشید. اثر متقابل ها و اثرات غیرمستقیم بین عوامل اساسی TQM، در چارچوب مدل تعالی EFQM، یک نظام مدیریتی را تشکیل می دهند. علاوه بر آن، عوامل اجتماعی TQM و عوامل مدیریت منابع استراتژیک، میزان بازده سازمان در مدیریت فرآیندهای کلیدی را تعیین می کنند و این اثر معناداری بر نتایج اجتماعی که سازمان ها قادر به رسیدن به آنها دارند، می گذارد. مقدمه: در یک محیط بیش از پیش پیچیده و غیرقطعی، مدیران تمایل به سمت همریختی تقلیدی دارند، یعنی با عدم قطعیت محیطی مواجه می شوند اینکه تمایل دارند شبیه به دیگر بازیگران در زمینه سازمانی، رفتار کنند. به آن دلیل، شرکت ها از سازمان های دیگر که در زمینه سازمانی یکسان اشتراک دارند، الگوگیری می کنند، و آن الگوها یا مدلهایی را انتخاب می کنند که فرض می کنند مشروعیت بیشتر یا موفقیت بیشتری در این زمینه دارند (دی مگیو و پاول، 1983). بنابراین، در محیطی که تحت شعاع عدم قطعیت قرار دارد، مدیران معمولاً آن شیوه هایی که «بهترین شیوه» در زمینه سازمانی هستند را مشروع قلمداد می کنند. این امر توجیه کننده ازدیاد مدل های «مدیریت کیفیت جامع» (TQM) و افزایش مسئولیت اجتماعی شرکتی (CSR) شده است (ماتن و مون، 2008). اهمیت این پرسشها باعث شده که بسیاری از نویسندگان از خودشان بپرسند آیا اصول و عوامل کلیدی هر دو مدل همگرایی دارند یا واگرایی (بارت، 2009). پرسش اصلی این است: آیا یک شرکت می تواند همزمان خود را همسو و همراستا با اهداف و شیوه های TQM و CSR کند یا خیر؟

Total quality management (TQM) and corporate social responsibility (CSR) are relevant management philosophies and frameworks that organisations use to help generate a sustainable competitive advantage. This contribution aims to study the influence of TQM social factors (leadership and human resource) and TQM technical and strategic factors (Strategy-Resources management and process management) with social results. The hypotheses proposed in our research model are tested on a sample of 116 Spanish companies, with experience in TQM through assessments by means of the European Foundation for Quality Management (EFQM) Excellence Model. The partial least squares structural equations modelling (PLS-SEM) approach was used to test the research model. Our findings indicate that the EFQM Excellence Model is a reliable and valid framework with which to measure and improve the organisational social impact. The synergies and the indirect effects between the TQM critical factors, in the EFQM Excellence Model framework, constitute a management system. Moreover, the TQM social factors and Strategy-Resources management factors determine the efficiency with which an organisation manages its key processes, which have a significant impact on the social results that organisations are capable of achieving. Introduction: In an increasingly complex and uncertain environment, directors tend towards mimetic isomorphism, that is, faced with the uncertainty of the environment they tend to behave like the other actors in the organisational field. For that reason, companies model themselves on other organisations which share their organisational context, choosing as models those which they perceive as having greater legitimacy or greater success within the field (DiMaggio & Powell, 1983). Therefore, in an environment dominated by uncertainty, directors tend to consider legitimate those practices that are considered as ‘best practice’ in the organisational field. This explains the proliferation of the total quality management (TQM) models and the rise of corporate social responsibility (CSR) (Matten & Moon, 2008). The importance of these questions has led many authors to ask themselves if the key principles and factors of both models converge or diverge (Barrett, 2009). The basic question is: can a company simultaneously align its TQM and CSR objectives and practices?