دانلود ترجمه مقاله ارزیابی 11 بارکد DNA تک لوکاس و هفت بارکد DNA چند لوکاس در گزنه

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. روش های تجربی 4. نتایج 5. بحث و بررسی

چکیده – هدف از این مطالعه، ارزیابی مناسب بودن مناطق DNA انتخابی در بارکدگذاری گیاهان، بر اساس گونه های متعلق به جنس گزنه (خانواده نعنائیان) می باشد. بدین منظور، 9 بارکد کلروپاست یعنی accD, matK, rbcL, rpoA, rpoB, rpoC1, rpoC2، trnH-psbA, trnL-trnF و همچنین منطقه ی هسته ای ITS و اینترون ژن nad5 میتوکندریایی مورد تست قرار گرفت. در میان بارکدهای تک لوکاس، موثرترین آن ها در شناسایی گونه های گزنه، فضاگیر trnH-psbA و ژن matK و ژن matK می باشد. سطح بالای تنوع و قدرت انحلال در مورد ژن های rpoA و rpoC2 مشاهده شد. با وجود تنوع بین گونه ای بالای ناحیه ی ITS، این ناحیه در شناسایی Lamium قابل کاربرد نیست. عیب مهم ITS به عنوان بارکد، محدودیت استفاده از آن در گیاهان پلوپلوئیدی، نمونه های آلوده به مواد قارچی و نمونه های با DNA تخریب شده ی جزئی می باشد. ما همچنین نواحی بارکد پنج – دو لوکاس و دو – سه لوکاس ایجاد شده از ترکیبی از موثرترین تک لوکاس را نیز مورد ارزیابی قرار دادیم. ترکیبی از بارکدهای با بهترین عملکرد matK + trnH-psbA و matK + rpoA می باشد. هر دوی این بارکدها قدرت افتراقی بالایی به منظور شناسایی گونه های Lamium دارند. مقدمه: ایده بارکدگذاری DNA به عنوان روش معرفی استفاده از توالی های DNA کوتاه برای اهداف فیلوژنتیک اولین بار بر روی نمونه ی Tetrahymena (پروتوزآ) توسط نانی (1982) ارائه شد. با این حال، توسعه واقعی تحقیقات بر روی بارگذاری DNA منجر به ظهور یک روند جدید در این شاخه از عمل شد که تنها 20 سال بعد عمدتا به واسطه ی انتشار کارهای هابرت و همکارانش (2003) اتفاق افتاد. اثبات شد که این روش در شناسایی گونه هایی که نمی توانند بر اساس ویژگی های مورفولوژیکی (یعنی فاز جوانی) تعیین شوند، در آنالیزهای قانونی که مواد آزمایشی معمولا نادر است، و همچنین در مطالعات مربوط به تنوع زیستی بسیار مفید است (هابرت و همکاران، 2003، کرس و همکاران، 2005). استفاده بالقوه از این تکنیک به عنوان یک ابزار تاکسونومیک نیز مورد اشاره قرار گرفته که از یک رویکرد پژوهشی سنتی که مبتنی بر آنالیز ویژگی های مورفولوژیکی است، حمایت می کند (هابرت و همکاران، 2003).

The aim of this work was to evaluate the suitability of selected DNA regions in the barcoding of plants, based on the species belonging to the genus Lamium (Lamiaceae). For this purpose, nine chloroplast barcodes, that is, accD, matK, rbcL, rpoA, rpoB, rpoC1, rpoC2, trnH‐psbA, trnL‐trnF, as well as ITS nuclear region, and intron of mitochondrial nad5 gene were tested. Among the single‐locus barcodes, most effective in the identification of Lamium species was the trnH‐psbA spacer and matK gene. The high level of variability and resolving power was also observed in the case of rpoA and rpoC2 genes. Despite the high interspecies variability of ITS region, it turned out to be inapplicable in Lamium identification. An important disadvantage of ITS as a barcode is a limitation of its use in polyploid plants, samples contaminated with fungal material or samples with partially degraded DNA. We have also evaluated five‐two‐locus and two‐three‐locus barcode regions created from a combination of most effective single loci. The best‐performing barcode combinations were matK + trnH‐psbA and matK + rpoA. Both of them had equally high discriminative power to identify Lamium species. Introduction: The idea of DNA barcoding, as a method introducing the use of short DNA sequences for phylogenetic purposes, was first presented on the example of Tetrahymena (protozoa) by Nanney (1982). However, the real development of the research on DNA barcoding leading to the emergence of a new trend in this branch of science happened only 20 years later, mainly due to publications of Hebert et al. (2003a,b). This method has proven to be extremely useful in the identification of species that cannot be determined based on the morphological characteristics (e.g. juveniles), in forensic analyses where experimental material is usually scarce, as well as in the studies on biodiversity (Hebert et al. 2003a; Kress et al. 2005). The potential use of this technique was also pointed out as a taxonomic tool, supporting traditional research approach that is based on the analysis of morphological features (Hebert et al. 2003a).

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 20 فایل ورد ترجمه)