دانلود ترجمه مقاله سنجش کارآیی واحدهای تصمیم گیری

1. مقدمه 2. مدل و تعریف 3. کاهش به اشکال برنامه ریزی خطی 4. تحلیل ایزوکوانت و کارآیی فارل 5. روابط دوگانه برای برآورد ضریب 6. توابع تولید و هزینه – روابط قیمت 7. خلاصه و نتیجه گیری

چکیده – مدل برنامه ریزی غیرخطی (غیر محدب) تعریف جدیدی از کارآیی برای استفاده در ارزیابی فعالیت های نهادهای غیرانتفاعی که در برنامه های عمومی شرکت می کنند، فراهم می کند. به این ترتیب سنجش اسکالر کارآیی هر واحد شرکت کننده همراه با روش هایی برای تعیین عینی وزن ها با رجوع به داده های حاصل از مشاهده برای چندین برونداد و چندین درونداد که چنین برنامه هایی را مشخص می کنند، فراهم می شود. معادل هایی برای مدل های برنامه ریزی خطی معمولی برای محاسبات موثر ایجاد شده است. دوتایی ها برای این مدل های برنامه ریزی خطی راه جدیدی برای برآورد روابط بیرونی از روی داده های حاصل از مشاهده فراهم می کند. ارتباط بین رویکردهای مهندسی و اقتصادی به کارآیی همراه با تفاسیر و راه های جدید بکارگیری آنها در ارزیابی و کنترل رفتار مدیریت در برنامه های عمومی توضیح داده شده است. مقدمه: این مقاله به سنجش های در حال ساخت برای کارآیی تصمیم گیری با رجوع خاص به استفاده احتمالی در برنامه های عمومی ارزیابی می پردازد. به طوریکه از آن استفاده خواهیم کرد، واژه "برنامه" به مجموعه ای از واحدهای تصمیم گیری (DMU) با درونداد ها و بروندادهای مشترک اشاره دارد. این بروندادها و درونداد ها چندین ویژگی دارند و ممکن است اشکال مختلفی را دربرگیرند که فقط تصدیق سنجش های معمولی هستند. برای مثال، در برنامه آموزشی مثل "Follow Through"، ممکن است کارآیی مدارس مختلف، که به عنوان کارآیی DMU در این برنامه محسوب می شود، با رجوع به بروندادهایی که گروه های آموزشی استاندارد را دربرمی گیرد، سنجیده شود: یعنی مهارت های ادراکی، عاطفی و روانی – حرکتی، (1) نمرات ریاضی، (2) آزمون های روانی نگرش های دانش آموزان، مثلا نسبت به جامعه و (3) توانایی دانش آموزان در درک وکنترل حرکات بدن، مثلا با مشاهده توانایی آنها در راه رفتن در آب و چرخش از جلو به پشت (و بالعکس) در استخر شنا. همه اینها بروندادهای "بارازشی" محسوب می شوند، حتی زمانیکه بازار بارزی برای آنها وجود نداشته باشد یا زمانی که منابع احتمالی دیگر برای سیستم های قابل حمایت توجیه پذیر از وزن ها به راحتی در دست نیست. ممکن است دروندادها از کاملا آسان برای سنجش (و وزن) کمیت هایی مثل "تعداد ساعات معلم" را در برگیرد و تا موارد دشوارتر "زمانی که مدیران یا والدین صرف فعالیت های برنامه می کنند" بسط می یابد. استفاده ما از واژه هایی مثل ‘DMU’ (واحد تصمیم گیری) و "برنامه ها" بیشتر روی تصمیم گیری نهادهای غیرانتفاعی متمرکز است تا شرکت ها و صنایع معمول. هم چنین به ما کمک می کند تا تاکید کنیم که داده های ما (مثل مثال بالا) به راحتی با رجوع به قیمت های بازار و یا عناصر اقتصادی دیگر – مثل ایجاد ظرفیت درآمد در دانش آموزان، با نسبت های تخفیف مربوطه – مطابق با روش هایی که گاهی برخی کارهای بخش خصوصی ارزیابی می شوند، قابل وزن نیستند.

A nonlinear (nonconvex) programming model provides a new definition of efficiency for use in evaluating activities of not-for-profit entities participating in public programs. A scalar measure of the efficiency of each participating unit is thereby provided, along with methods for objectively determining weights by reference to the observational data for the multiple outputs and multiple inputs that characterize such programs. Equivalences are established to ordinary linear programming models for effecting computations. The duals to these linear programming models provide a new way for estimating extremal relations from observational data. Connections between engineering and economic approaches to efficiency are delineated along with new interpretations and ways of using them in evaluating and controlling managerial behavior in public programs. Introduction: This paper is concerned with developing measures of 'decision making efficiency' with special reference to possible use in evaluating public programs. As we shall use it, the term 'program' will refer to a collection of decision making units (DMU's) with common inputs and outputs. These outputs and inputs will usually be multiple in character and may also assume a variety of forms which admit of only ordinal measurements. For example, in an educational program like 'Follow Through', the efficiency of various schools, viewed as DMU's in this program, may be measured by reference to outputs involving the standard education categories: viz., cognitive, affective and psycho-motor skills via, respectively, (1) arithmetic scores, (2) psychological tests of student attitudes, e.g., toward the community and (3) student ability to understand and control bodily motions, e.g., by observing their ability to tread water and turn from front to back (and vice versa) in a swimming pool. These are all to be regarded as 'valued' outputs even when there is no apparent market for them or even when other possible sources for reasonably supportable systems of weights are not readily available. The inputs may similarly range from fairly easy to measure (and weight) quantities like 'number of teacher hours' and extend to more difficult ones line 'time spent in program activities by community leaders and/or parents'. Our use of terms like 'DMU' (decision making unit) and 'programs' will help to emphasize that our interest is centered on decision making by not-for-profit entities rather than the more customary 'firms' and 'industries'. It will also help us to emphasize that our data (as in the above example) are not readily weighted by reference to market prices and/or other economic desiderata - such as costs of producing income earning capacity in students, with related rates of discount - in accordance with the ways in which some public sector activities are sometimes evaluated.