دانلود ترجمه مقاله توانایی مدیریتی و ریسک پذیری شرکت

1. مقدمه 2. مقالات مرتبط و ارائه فرضیات 3. نمونه و متغیرهای کلیدی 3.1. سنجش توانایی های مدیریتی 3.2. اندازه گیری رفتار ریسک پذیری شرکت 3.3. نمونه، داده ها و آمار توصیفی 4. نتایج اصلی 4.1. توانایی مدیریتی و ریسک پذیری شرکت 5. آزمایشات بیشتر 5.1. تاثیر انگیزه های مدیریتی 5.2. تأثیر حاکمیت شرکت 5.3. توانایی مدیریتی، ارزش شرکت و عملکرد شرکت 6. خلاصه و نتیجه گیری

چکیده – در این مطالعه نشان می دهیم که ناهمگونی مدیریتی نقش مهمی را در تصمیم گیری های شرکت ایفا می کند. عقیده ما این است که علاوه بر اثرات عوامل تعیین کننده قبلی، تصمیم گیری های شرکت ها نه تنها تحت تاثیر دستورالعمل مدیران برای به حداکثر رساندن ارزش شرکت قرار دارد، بلکه تحت تاثیر توانایی مدیر در مدیریت شرکت نیز قرار دارد، می توان عنوان کرد که مدیران با توانایی بالا و مدیران با توانایی کم، اثرات متفاوتی بر رفتار شرکت ها و ارزش شرکت دارا هستند. مدیران با توانایی بالا ریسک پذیر هستند، در حالی که مدیران با توانایی کم از ریسک پذیری خودداری می کنند. مدیران با توانایی بالا هزینه های سرمایه را کاهش می دهند اما به میزان قابل توجهی آنرا صرف پروژه های تحقیق و توسعه می نمایند؛ مدیران با توانایی کم هر دو هزینه سرمایه و هزینه های تحقیق و توسعه را به طور قابل توجهی کاهش می دهند. مدیران با توانایی بالا نسبت به مدیران با توانایی کم از سطوح بالاتر تمرکز شرکت برخوردار هستند. توانایی مدیریتی به طور منفی به نفوذ شرکت وابسته است. علاوه بر این، نتایج ما نشان می دهد که مدیران با توانایی بالا باعث افزایش ارزش شرکت می شوند، در حالی که مدیران با توانایی پایین باعث کاهش ارزش شرکت می شوند. مقدمه: مدل های سنتی فرض می کنند که مديران شرکت به طور منطقی رفتار می کنند و ارزش شرکت را به حداکثر می رسانند؛ بنابراین بعید به نظر می رسد که ناهمگونی مدیریتی نقش مهمی را در تصمیم گیری های شرکت ایفا کند (برک و استانتون 2007؛ بمبر و همکاران، 2010). با این حال، پیشرفت های اخیر تحقیق در مورد مدیریت رفتاری، شواهدی را نشان می دهد که ویژگی های مدیریتی عوامل تعیین کننده مهم رفتار شرکت هستند ( گراهام و همکاران، 2012؛ کاپلان و همکاران 2012). در میان این مطالعات، نشان داده شده است که توانایی مدیریتی (دمرجیان 2013؛ چوی و همکاران 2015)؛ فعالیت های نوآورانه شرکت (چن و همکاران 2015)؛ ایجاد نقدینگی بانک (آندرو و همکاران، 2016)؛ و ورود استراتژیک در یک بازار جدید (گلدفارب و زیاو 2011) تاثیر قابل توجهی بر کیفیت درآمد شرکت دارد. مقالات مربوط به توانایی های مدیریتی نسبتا جدید و نادر هستند. در این مطالعه، مقالات را با بررسی تأثیر توانایی های مدیریتی بر رفتار ریسک پذیری شرکت توسعه می دهیم. ریسک پذیری برای بقای شرکت ضروری است. پژوهشگران مدتها استدلال کرده اند که تمایل مدیران برای ریسک پذیری در دستیابی به فرصت های سودآور یک نیروی محرک اصلی جهت عملکرد و رشد شرکت است (بروملی 1991؛ جان و همکاران 2008). شواهدی نیز وجود دارد که بسیاری از مدیران بر این باورند که ریسک پذیری، عامل مهمی در نقش مدیریتی است (مارس و شاپیرا، 1987). فشارهای مدیران اجرایی توسط تحقیقات پیشین نشان می دهد که جهت گیری های ریسک پذیری مدیریتی در بین افراد متفاوت است و به نظر می رسد تنوع در میان مدیران مربوط به ویژگی های شخصیت و تجربه است (ماکریمون و وهروگ 198؛ شاپیرا 1986). بر اساس یافته های بدست آمده ویژگی های شخصیتی، تجربه زندگی زودهنگام، آموزش و هوش، عوامل تعیین کننده توانایی مدیریت است؛ می توان فرض کرد که ریسک پذیری مدیریتی مربوط به توانایی های مدیریتی است. کویجن عنوان می کند که در توانایی مدیران صنعت سرمایه گذاری ناهمگونی قابل توجهی وجود دارد. آزمایش های آزمایشگاهی همچنین نشان می دهد که ناهمگونی قابل توجهی در توانایی تصمیم گیرندگان وجود دارد (کامرر 2003؛ کامرر و همکاران، 2004؛ کوستا-گومز و کرافورد، 2006). توانایی مدیران احتمالا یک ورودی ارزشمند برای شرکت است. مطابق با این دیدگاه، مورفی و زبوتنیک (2007) و کاستودیو و همکاران (2013) دریافتند که توانایی مدیریتی افزایش دهنده دارایی است، زیرا شرکت ها اغلب بسته های سودآور را برای جذب مدیران اجرایی قدرتمند از دیگر شرکت ها جذب می کنند.

In this study, we show that managerial heterogeneity plays an important role in firm decisions. Our view is that in addition to the effects of previously examined determinants, firm decisions are affected not just by the managers’ explicit mandate to maximize firm value, but also by the ability of the manager in managing the firm. We find that high-ability managers and low-ability managers have opposite effects on firm behavior and firm value. High-ability managers are receptive to risk-taking whereas low-ability managers refrain from risk-taking. High-ability managers cut capital expenditures but spend significantly more on research and development projects; low-ability managers reduce both capital expenditures and research and development expenses significantly. High-ability managers are associated with higher levels of firm focus than low-ability managers. Managerial ability is negatively associated with firm leverage. In addition, our results show that high-ability managers are associated with increases in firm value whereas low-ability managers are associated with decreases in firm value. Introduction: Traditional models assume firm managers behave rationally and follow the mandate of firm value maximization; managerial heterogeneity is accordingly considered unlikely to have a significant role in firm decisions (Berk and Stanton 2007; Bamber et al. 2010). Yet, recent advances of the research of behavioral finance have amassed evidence that managerial attributes are important determinants of firm behavior (Graham et al. 2012; Kaplan et al. 2012). Among these studies, it has been shown that managerial ability has significant impact on corporate earnings quality (Demerjian et al. 2013; Choi et al. 2015); firm innovative activity (Chen et al. 2015); bank liquidity creation (Andreou et al. 2016); and strategic entry in a new market (Goldfarb and Xiao 2011). The literature on managerial ability is relatively new and infrequent. In this study, we extend the literature by investigating the effect of managerial ability on firm risk-taking behavior. Corporate risk-taking is fundamental to firm survival. Researchers have long argued that managers’ willingness to take risks in the pursuit of profitable opportunities is a fundamental driving force of firm performance and growth (Bromiley 1991; John et al. 2008). There is also evidence that many managers believe that risk-taking is an essential element of the managerial role (March and Shapira 1987). Surveys of business executives conducted by earlier investigations found that managerial risk-taking propensities vary across individuals, and the variation across managers appeared to be related to personality traits and experience (Maccrimmon and Wehrung 1986; Shapira 1986). Based on the findings of Nuthall (2001, 2009) that personality traits, early life experience, education and intelligence are determinants of managerial ability; one can posit that managerial risk-taking propensity is related to managerial ability. Koijen (2014) finds that there is substantial heterogeneity in the ability of the managers in the investment industry. Laboratory experiments also suggest that there is significant heterogeneity in the ability of decision makers (Camerer 2003; Camerer et al. 2004; Costa-Gomes and Crawford 2006). Managerial ability is likely a valuable input to the firm. Consistent with this view, Murphy and Zabojnik (2007) and Custódio et al. (2013) find that managerial ability is a sought after asset as firms frequently offer lucrative packages to lure capable CEOs from other companies.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 9 و 10 فایل ورد ترجمه)