دانلود ترجمه مقاله بحث در مورد امید به زندگی برای بیماران سرطانی ناعلاج

1. مقدمه 2. اهداف و روش ها 3. نتایج 4. محتوا 5. بحث و بررسی 6. فرمت بحث در مورد مصاحبه با گروه هدف و بیمار

چکیده: اهداف این اثر: عدم قطعیت در مورد محتوای ترجیح داده شده و جمله بندی اطلاعات هنگام بحث در مورد امید زندگی با بیماران سرطانی ناعلاج و مراقبت کننده های آنها وجود دارد. هدف این تحقیق بررسی ادراک های ذینفعان مختلف در مورد این مسائل است. اشخاص و روش ها: ما مصاحبه های گروه های هدف (یا تاکید) و شخصی را با 19 بیمار دارای سرطان پیشرفته و 24 مراقبت از سه سرویس مراقبت تسکینی مختلف (PC) در سیدنی و 22 متخصص سلامت PC (HP) از ده سایت مختلف استرالیا، انجام دادیم. مصاحبه ها با گروه های هدف و اشخاص با نوار صوتی ضبط شدند و کامل رونویسی شدند. علاوه بر آن مصاحبه ها با گروه های هدف و یا اشخاص انجام شدند تا وقتی که موضوعات دیگری بوجود نیامده باشد. روایت های شرکت کنندگان با استفاده از روش شناسی کیفی تحلیل شدند. نتایج اصلی: پیشنهاد شرکت کنندگان مبنی بر محتوای مباحثات پیش تشخیص شامل موارد زیر بودن: توضیح عدم قطعیت و محدودیت ها، توضیح فرآیند دخیل در پیش بینی زنده ماندن و اجتناب از بسیار دقیق بودن. آن بیماران و مراقبان که خواهان دادن یک چهارچوب زمانی به خود بودند، عمدتاً می خواستند بدانند شخص میانگین با شرایط خود چه میزان زنده می مانند و یا یک محدوده تقریبی گفته شود. HP ها دیدگاه های مختلف در مورد روش بیان کردن امید زندگی داشتند: روز در مقایسه با هفته در مقایسه با ماه، احتمال زنده ماندن بیمار برای رویدادهای خاص، یک محدوده کمیتی تقریبی و احتمالات (برای مثال، 10% و 50% زنده ماندن). با این وجود، اکثر HP ها گفتند که بندرت اطلاعات آماری به بیماران می دهند. نتیجه گیری: این مقاله بعضی از استراتژی های بالقوه، کلمات و جمله بندی هایی که به بحث در مورد امید زندگی می پردازند، فراهم می سازد. تحقیقات بیشتری برای تعیین تعمیم پذیری این یافته ها نیاز است.

Goals of work: There is uncertainty regarding the preferred content and phrasing of information when discussing life expectancy with terminally ill cancer patients and their carers. The objective of this study was to explore the various stakeholders’ perceptions about these issues. Subjects and methods: We conducted focus groups and individual interviews with 19 patients with advanced cancer and 24 carers from three different palliative care (PC) services in Sydney and 22 PC health professionals (HPs) from ten different sites in Australia. The focus groups and individual interviews were audiotaped and fully transcribed. Further focus groups and/or individual interviews were conducted until no additional topics were raised. Participants’ narratives were analysed using qualitative methodology. Main results: Participants’ suggestions regarding the content of prognostic discussions included: explaining uncertainty and limitations, explaining the process involved with making survival predictions, and avoiding being too exact. Those patients and carers who wanted to be given a time frame mostly wanted to know how long the average person with their condition would live and/or be given a rough range. HPs had various views regarding ways to phrase life expectancy: days versus weeks versus months, likelihood of the patients being alive for certain events, a rough quantitative range and probabilities (e.g. 10% and 50% survival). However, most HPs said they would rarely if ever give statistical information to patients. Conclusions: This paper provides some potential strategies, words and phrases which may inform discussions about life expectancy. Further research is needed to determine the generalizability of these findings.