دانلود ترجمه مقاله پیامدهای اقتصادی کاهش مشوق های مالیاتی تحقیق و توسعه

1. مقدمه 2. پیشینه، مقالات مرتبط و توسعه فرضیات 3. داده ها و طرح پژوهشی 4. نتایج 5. تحلیل حساسیت 6. نتیجه گیری

پژوهش ها، اثر انگیزش دهنده اعتبارهای مالیاتی R&D بر مخارج R&D هنگام اجرای یک اعتبار مالیاتی R&D یا بالا بردن نرخ اعتبار را گزارش داده اند. اما اثرات مضر بالقوه و پیامدهای کاهش مشوق های مالیاتی R&D، هنوز بررسی نشده است. با استفاده از کاهش مشوق های مالیاتی R&D در تایوان، اثرات مضر کاهش نرخ اعتبار R&D بر مخارج شرکتی R&D را بررسی می کنیم. کاهش نرخ اعتبار R&D تاثیری منفی بر رابطه بین مخارج R&D شرکتی و ارزش شرکت دارد. نتایج ما، اثرات مضر و پیامدهای اقتصادی کاهش مشوق های مالیاتی R&D در یک اقتصاد نوظهور را خاطرنشان می کنند. مقدمه: این مقاله، اثرات و پیامدهای اقتصادی کاهش نرخ های اعتبار مالیاتی تحقیق و توسعه (R&D) را مورد بررسی قرار می دهد. پژوهش های قبلی، اثر مثبت اجرای اعتبارهای مالیاتی R&D یا افزایش نرخ های اعتبار در گسترش سرمایه گذاری شرکتی بیشتر در R&D را گزارش داده اند (گوپتا و همکاران، 2011؛ فینلی و همکاران، 2015). اما، این پژوهش اثرات کاهش مشوق های مالیاتی R&D بر مخارج شرکتی R&D را بررسی نکرده است. مخارج R&D شرکتی ممکن است کمتر به کاهش نرخ اعتبار در مقایسه با افزایش، واکنش دهد، زیرا رقابت درون صنایع و تعهد به طرح های R&D درازمدت ممکن است شرکت ها را از کاهش قابل توجه سرمایه گذاری از R&D، ممانعت کند. بنابراین، چه کاهش مشوق های مالیاتی R&D باعث شود که شرکت ها سرمایه گذاری R&D خود را کاهش دهند یا خیر، به یک پرسش تجربی پاسخ داده نشده تبدیل شده است. حتی موارد کمتری در مورد رابطه بین مخارج R&D و ارزش شرکت بعد از کاهش نرخ اعتبار R&D می دانیم. هدف این مقاله، رفع این شکاف پژوهشی با ارزیابی تاثیر سیاست مالیاتی تایوان بر سرمایه گذاری R&D می باشد. سرمایه گذاری R&D برای نوآوری فنآوری و همچنین رقابت پذیری اقتصاد، مهم است. از جنبه مزایای بیرونی سرمایه گذاری R&D، بسیاری از کشورها اعتبارهای R&D برای انگیزش مخارج R&D در بخش خصوصی، ارائه می دهند. حتی کشورهای توسعه یافته مانند ایالات متحده، کانادا و فرانسه همچنان اعتبارهای مالیاتی R&D را برای مخارج R&D شرکت ها فراهم می کنند. در سه دهه گذشته، تایوان اقدامات و معیارهای مالیاتی مطلوبی برای انگیزش شرکت ها برای سرمایه گذاری در R&D پیاده سازی کرده است. نرخ اعتبار قانونی R&D به تدریج تا 35% افزایش یافته است و می تواند در ادامه تا 50% افزایش یابد اگر مخارج R&D سال فعلی شرکت از مخارج R&D میانگینش در دو سال قبل فراتر رود. اما، مشوق های مالیاتی R&D سخاوتمندانه از خیلی وقت پیش بخاطر بوجود آوردن افت درآمد هنگفت و تضعیف بودجه پولی، مورد انتقاد قرار گرفته است. در پاسخ به این انتقاد، تایوان قانون نوآوری صنعتی (SII) را در سال 2010 تصویب کرد تا جایگزین مشوق های مالیاتی قبلی شود و اعتبار R&D تا نرخ ثابت 15% کاهش دهد. این باعث شد که سیاست گذاران تایوانی برای اولین بار، به میزان زیادی مشوق مالیاتی برای مخارج R&D شرکت ها را کاهش دهند و برعکس اکثر مشوق های مالیاتی کشورهای نوظهور، هدفشان انگیزش و تحریک افزایش مخارج R&D شرکتی می باشد. مشخص نیست آیا این کاهش بر مخارج R&D شرکتی و کل اقتصاد، اثر مضر داشته است یا خیر.

Research has documented the stimulating effect of R&D tax credits on R&D expenditure when enacting an R&D tax credit or raising the credit rate. However, the potential adverse effects and consequences of reducing R&D tax incentives remain unexamined. Using a cut in R&D tax incentives in Taiwan, we document the adverse effect of reducing the R&D credit rate on corporate R&D expenditure. The reduced R&D credit rate has a negative impact on the relation between corporate R&D expenditure and firm value. Our results highlight the adverse effects and economic consequences of reducing R&D tax incentives in an emerging economy. Introduction: This paper investigates the effects and economic consequences of cutting research and development (R&D) tax credit rates. Prior research documents the positive effect of enacting R&D tax credits or increasing credit rates in spurring additional corporate investment in R&D (Gupta et al., 2011; Finley et al., 2015). The research, however, has not examined the effects of reducing R&D tax incentives on corporate R&D expenditure. Corporate R&D expenditure may be less responsive to a decrease than to an increase in credit rates, as competition within industries and commitment to long-term R&D plans may constrain firms from substantially reducing their R&D investment. Hence, whether reducing R&D tax incentives will result in firms decreasing their R&D investment remains an unanswered empirical question. Even less is known about the relationship between R&D spending and firm value after a reduction in R&D credit rates. The purpose of this paper is to fill this gap by assessing the impact of Taiwan’s tax policy on R&D investment. R&D investment is important for both technological innovation and the competitiveness of economy. On account of the external benefits of R&D investment, many countries provide R&D credits to stimulate R&D expenditure in the private sector. Even developed countries such as the United States, Canada and France continue to provide R&D tax credits for corporate R&D expenditure. Over the past three decades, Taiwan has implemented favorable tax measures to stimulate firms to invest in R&D. The statutory R&D credit rate was gradually increased to 35% and could be further raised to 50% if the firm’s current-year R&D expenditure exceeded its average R&D expenditure for the two previous years. However, the generous R&D tax incentives were long criticized for causing enormous revenue loss and a deterioration in the fiscal budget. In response to this criticism, Taiwan enacted the Statute for Industrial Innovation (SII) in 2010 to replace the previous tax incentives and reduce the R&D credit to a flat rate of 15%. This marked the first time Taiwanese policymakers greatly reduced the tax incentive for firm R&D expenditure, in contrast to most tax incentives of emerging countries aiming to stimulate incremental corporate R&D spending. It is unclear whether this reduction adversely affected corporate R&D expenditure and the overall economy.