دانلود پروپوزال ارزیابی تغییر ابعاد در بخش سخت و نرم پس از انجام ایمپلنت فوری

این پروپوزال دارای یک مقاله بیس نیز می باشد که در انتهای همین صفحه می توانید به طور رایگان، اقدام به مشاهده و دریافت آن نمایید.

ایمپلنت دندان، نوعی از تعویض دندان است که محبوبیت آن رو به افزایش می باشد. با قراردادن یک ریشه مصنوعی در فک، پزشکانی که امپلنت دندان را انجام می دهند، برای بیماران نتایج بلندمدتی فراهم می کنند که ظاهر و حس مانند دندان طبیعی دارند. با این حال، تا همین اواخر، کاشت ایمپلنت دندان و بارگذاری، فرآیند طولانی مدتی بود که بسیاری از بیماران و کلینیک ها علیرغم مزایای آن، راغب به انجام آن نبودند. طبیعتاً، بیماران این فرآیند را مایوس کننده می دیدند، زیرا بین مراحل بخاطر فاصله در چیدمان دندان ها، لازم بود چندین ماه انتظار بکشند. با رشد تقاضا برای ایمپلنت دندان یک روزه، فنآوریها و روش های جدید در نهایت رسیدن به این وعده های بلندپروازانه را ممکن ساختند. کاشت ایمپلنت فوری، روشی نوین است که باعث شده تا ایمپلنت دندان برای بیماران و پزشکان، گزینه ای جذاب تر شوند.

کاشت ایمپلنت فوری، روش کاشت فوری ایمپلنت دندان در فک پس از کشیدن دندان است. با قرار دادن ریشه ایمپلنت در نقطه ای که قبلاً خالی شده، فرآیند ساده تر می شود و احتمال موفقیت آمیز بودن پیوند (osseointegration) ایمپلنت افزایش می یابد. این فرآیند اساساً دو مرحله مهم را در یک ویزیت مدنظر قرار می دهد. باید توجه داشت که کاشت ایمپلنت فوری، دقیقاً مشابه با بارگذاری ایمپلنت فوری نیست. درحالی کاشت مربوط است به جاگذاری دندان در زمان کشیدن دندان، اما بارگذاری مربوط است به بارگذاری دندان جایگزین در زمان کاشت ایمپلنت. یک بیمار می تواند هر دو عمل یا یکی از آنها را براساس پایداری ایمپلنت فوری پس از کاشت، انجام دهد.

سه پروتکل اصلی برای بارگذاری ایمپلنت وجود دارد: بارگذاری فوری در 48 ساعت، بارگذاری اولیه در سه ماه و بارگذاری متداول بین سه و شش ماه پس از کاشت. اگر کاشت ایمپلنت فوری یک بیمار، اتصال و استحکام کافی برروی استخوان نداشته باشد، بارگذاری فوری نیز می تواند رخ دهد. با این حال، اگر ایمپلنت نتواند تحت مقدار گشتاور کافی خود را نگهداری کند، زمان بیشتری برای پیوند با استخوان لازم است.

این پروپوزال برای رشته دندانپزشکی آماده شده و ساختارهای استاندارد و مورد تایید دانشگاه ها نیز در آن رعایت شده است. این ساختارها شامل مواردی همچون بیان مساله، ضرورت، اهداف، فرضیات و … هستند. مطمئنا مطالعه این نمونه های آماده می تواند روش بسیار مناسبی برای آشنایی با این ساختارها باشد. همچنین مطالعه این پروپوزال می تواند ایده های پژوهشی جدیدی را در اختیار دانشجویان و پژوهشگران این رشته قرار دهد.

این پروپوزال در محیط ورد (WORD) آماده شده و در ادامه نیز بخشی از آن و همچنین فایل مقاله بیس مربوط به آن قرار داده شده است:

روش ایمپلنت فوری، براساس فرهنگ واژگان دندانپزشکی ایمپلنت از کنگره بین المللی متخصصان ایمپلنت دهانی، به صورت کاشت فوری ایمپلنت پس از کشیدن دندان تعریف می شود. این کار به متخصصان امکان می دهد تا تعداد عمل های جراحی را کاهش دهند و در نتیجه زمان درمان کوتاه تر می شود. با این حال، کاشت ایمپلنت فوری نیز ممکن است باعث نرخ بالاتر عدم موفقیت، ناتوانی برای پیش بینی سطح بافت نرم و سخت در آینده و دشواری دستیابی به پایداری اولیه در آن شود.

اصطلاح «پیوند با استخوان» (osseointegration) اولین بار توسط برینمارک در سال 1952، تعریف شد. پیوند با استخوان به معنای اتصال مستقیم بین سطح ایمپلنت و سلول های استخوان زده است. در ابتدا، پروتکل اصلی برای نصب ایمپلنت های دندان، 6 تا 8 ماه پس از کشیدن دندان بود. پس از نصب ایمپلنت، زمان انتظار برای پیوند با استخوان برای فک بالا 6 ماه و برای فک پایین، 3 ماه بود. در دهه 1990، کاشت ایمپلنت عمدتاً در بافت استخوان 100% ترمیم شده انجام شد. امروزه، این روش بخاطر تکامل شکل ایمپلنت و ویژگی های سطحی، جذابیت و اهمیت خود را از دست داده است. مطالعات مختلف نشان می دهند که ایمپلنت فوری نرخ موفقیت 90 تا 100% دارد. با این حال، پایداری اولیه ایمپلنت در سوکت تازه محل کشیدن دندان، هنوز یک اولویت است. بخصوص پس از کشیدن ایمپلنت دندان تک ریشه ای، نصب در سوکت تازه کشیدن با پر کردن شکاف با مواد پیوند، رایج شده است. انواع بسیاری از مواد پیوند را می توان با یا بدون مواد غنی از پلاسما، مانند «فیبرین غنی از پلاسما» (PRF)، مورد استفاده قرار داد. مطالعات اخیر نشان داده اند که این نوع مواد، ترمیم استخوان را بهبود و تسریع می دهند. ایمپلنت فوری ثابت کرده است که زمان کل درمان را کاهش می دهد، از دست رفتن بافت های صمغی را کاهش می دهد و موفقیت زیباشناختی را افزایش می دهد.