دانلود ترجمه مقاله ارتباطات پایداری دیجیتال در گردشگری

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. گردشگری و پایداری 4. معضل اقامت از دیدگاه ارتباطی 5. توسعه گردشگری پایدار در مقاصد جزیره ای 6. منطقه مورد مطالعه: جزیره سائو میگوئل (مجمع الجزایر آزور، پرتغال) 7. روش و نتایج 8. تحلیل داده ها 9. ملاحظات نهایی

چکیده – اهمیت گردشگری پایدار، غیرقابل تردید است. شرکت های گردشگری و مهمان نوازی در سراسر جهان، به سمتِ عرضه محصولات پایدارتر در حال حرکت هستند. با اینحال، تمام شرکت ها، دستاوردها و تعهّدات خویش در این حوزه را منتقل نمی کنند. این مطالعه، ارتباطات دیجیتال پایدار شرکت های مهمان نوازی کوچک و متوسط را ارزیابی می کند و این اطلاعات را با پیچیدگی حضور آنلاین آنها مرتبط می سازد. به همین منظور، داده ها از وبسایت های 759 شرکت اقامتگاهی واقع در آزور ( جزیره سائو میگوئل ) که به عنوان یک مقصد جزیره ای پایدار طبقه بندی گردیده است، بازیابی شد. نتایج نشان می دهد که تائیدیه های بین المللی، کمتر از تائیدیه های محلی پذیرفته شده است درحالیکه معمولاً شرکت های کوچکتر، هنگام تبلیغ محصولات و خدمات خود به صورت آنلاین، برای برچسب گذاری زیست محیطی ارزش قائل می شوند. همچنین، ملاحظه گردید که دستاوردهای پایدار، در وبسایت های پیچیده تر، برجسته گردیده است. این یکی از نخستین مطالعاتی است که ارتباطات پایداری آنلاین ؛ و به طور اخص، ارتباط با پیچیدگی وبسایت بین شرکت های کوچک و متوسط گردشگری را بررسی می کند. امید است که این مطالعه، انجام تحقیقات آتی درباره ارتباطات و شیوه های عملکرد شرکت های کوچک و متوسط در خصوص پایداری گردشگری را موجب گردد و تلاش های سیاستی برای ترویج پذیرش گسترده تر روش های درست را بهبود بخشد. مقدمه: از دهه 1990 میلادی، کسب و کارهای گردشگری، و بویژه هتل ها، فعّالیت های داوطلبانه متفاوتی را برای نشان دادن تعهّد خود به گردشگری پایدار به انجام رسانده اند : از پذیرش آئین نامه های رفتاری تا کسب برچسب های زیست محیطی و اجرایی سازی نظام های مدیریت زیست محیطی ( آیوسو، 2007 ) . با اینحال، برخی از شرکت ها عقیده دارند که کسب برچسب های زیست محیطی گردشگری، پُرهزینه و زمان بَر است ( کارلسون و دولنیکار، 2016 ) . علاوه بر این، به نظر می رسد برچسب های زیست محیطی، با توجه به پاسخ های متفاوت گردشگران، قابلیت محدودی برای عرضه در بازار داشته باشد ( پَترسون و همکاران، 2007 ) . این حقیقت که کسب کردن این برچسب ها پُرهزینه است و مشتریان ارزش زیادی برای آنها قائل نیستند، می تواند بی میلی عرضه کنندگان اقامتگاه ها برای سرمایه گذاری در این راهبردها را توضیح دهد ( کارلسون و دولینکار، 2016 ؛ کاروما، 2016 ) . با اینحال، اکثر این مطالعات، صرفاً، بر دیدگاه یک ذینفع واحد تکیه دارند. اکنون برای سیاستگذاران، مدیران، و دانشگاهیان، آشکار شده است که آینده صنعت گردشگری، بوسیله اقدامات موجودیت ها و سازمان های انفرادی قابل تعریف نیست، که نشان می دهد یک حرکت محلی و جهانی بزرگتر به سمتِ گردشگری پایدار، مورد نیاز می باشد. این نیاز سبب شده است که سازمان های بخش گردشگری در سراسر جهان، به تدوین برنامه ها و اصولی بپردازند.

The relevance of sustainable tourism is unquestionable. Tourism and hospitality firms worldwide are moving toward more sustainable product offerings. However, not all firms communicate their achievements and commitments in this area. This study assesses the sustainable digital communication of small and medium accommodation firms and relates that information to the sophistication of their online presence. For this purpose, data were retrieved from the websites of 759 accommodation firms located in the Azores (São Miguel Island), classified as a sustainable island destination. The results indicate that international accreditations are less commonly adopted than local accreditations and that smaller firms tend to value eco-labeling when promoting their offers online. It is also noticed that sustainable achievements are highlighted on more sophisticated websites. This is one of the first studies to explore online sustainability communication; more specifically, the link with website sophistication among tourism SMEs. It is hoped that this study will stimulate further research on communication and SME practices on tourism sustainability and improve policy efforts to promote wider adoption of sound practices. Introduction: Since the 1990s, tourism businesses, especially hotels, have undertaken different voluntary activities to show their commitment to sustainable tourism: from adopting codes of conduct to obtaining eco-labels and implementing environmental management systems (Ayuso, 2007). However, some firms consider obtaining tourism eco-labels to be expensive and time-consuming (Karlsson & Dolnicar, 2016). Additionally, eco-labels seem to have limited marketability judging from the varied visitor responses (Patterson et al., 2007). The fact that these labels are expensive to obtain and not highly valued by clients could explain the reluctance of lodging providers to invest in these strategies (Karlsson & Dolnicar, 2016; Karuma, 2016). Most of these studies, however, rely solely on a single stakeholder point of view. It has now become clear to policymakers, managers, and academics that the future of the tourism industry cannot be defined by the actions of individual entities or organizations, implying that a larger local and global movement toward sustainable tourism is needed. This need has led to the development of plans and principles by organizations in the tourism sector worldwide.