دانلود ترجمه مقاله ارائه ایمونوتراپی ایمن تر برای سرطان

1. مقدمه 2. مکانیسم های مسمومیت ناشی از داروهای ایمونوتراپی 2.1. اینترلوکین بعنوان پارادایمی برای ایمونوتراپی سمی ولی تایید شده 2.2. انسداد نقطه وارسی 2.3. آنتی بادیهای آگونیست علیه گیرنده های تحریک کننده سیستم ایمنی 2.4. آنتی بادیهایی که تومور را هدف قرار می دهند 2.5. تجویز محلی عوامل ایمونوتراپی 3. مهندسی درمان محلی ایمنی 3.1. مخازن دارویی داخل تومور 3.2. تحویل ژن داخل تومور 3.3. داروهای مهار شده 3.4. داروهایی که گره لنفاوی تخلیه کننده تومور را هدف قرار داده اند 4. مهندسی ایمونوتراپی سیستماتیک ایمنی 4.1. ایمونوتراپی مولکولی 4.2. تحویل نانوذره عوامل ایمونوتراپی به تومور 4.3. تحویل ژن سیستماتیک تنظیم کننده های ایمنی به تومورها 4.4. سلولهای ایمنی بعنوان حاملین دارو 4.5. ایمونوتراپی سلولهای ایمن 4.6. نتیجه گیری و چشم اندازهای آینده 5. نتیجه گیری وچشم اندازهای آینده

چکیده – ایمونو تراپی سرطان، واقعیت بالینی جدید و قدرتمند، بهمراه پیشرفت در زمینه تایید دارو های جدید و ارائه درمان های بیشتر می باشد. با این حال، تنظیم سیستم ایمنی می تواند دو وجه داشته باشد: دارو هایی که عوامل ایمنی را فعال می سازند، مستعد عوارض جانبی خود ایمن و التهاب سیستمی غیر ویژه می باشند. فناوریهای تحویل دارو، ضمن اجتناب از مسمومیت حاد، نقش مهمی در مهار قدرت ایمونو تراپی دارند، ضمن اینکه از سمیت تومور جلوگیری می کنند. در این قسمت، به بررسی مکانیسم های مسمومیت ایمونو تراپی بالینی پرداخته و درباره روش های مبتنی بر فناوری تحویل دارو جهت ارتقاء ایمنی و قدرت این درمان ها بحث می کنیم. این مکانیسم ها شامل استراتژی های ادغام تحویل دارو با درمان سلولی سازگار، هدف قراردادن ایمونو تراپی تومور یا انتخاب سلول های ایمنی و تعیین محل درمان تومور می باشد. طرح منطقی دارای پتانسیل تسهیل ایمونو تراپی جهت دستیابی به پتانسیل کامل خود می باشد. مقدمه: ایمونو تراپی، درمانی است که باعث تنظیم سیستم ایمنی شده و با حمایت از میزبان و ویژگی های قابل توجه آن از جمله قدرت، خصوصیات و حافظه، روش قدرتمندی برای درمان واقعی بیماریها براساس عملکرد طبیعی سیستم ایمنی پیشنهاد می دهد. ایمونو تراپی در زمینه درمان انواع بیماریهای عفونی، خودایمنی، آلرژیها، رد پیوند ، پیوند در مقابل بیماری میزبان و سرطان در حال توسعه است. به خاطر سمیت و بازده ناچیز ایمونو تراپی سرطان، به مدت چندین سال اهمیت چندانی نداشت. پیشرفت در ایمونولوژی سرطان و ایمونو تراپی، به دو گروه درمان موثر برای بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته منجر شد: سلول درمانی تطبیقی (ACT) مبتنی بر تزریق سلول های تی تومور اتولوگ و انسداد نقاط وارسی درمان با آنتی بادی هایی که گیرنده های مهار کننده آنتی ژن-4 لنفوسیت T سیتوتوکسیک یا death-1 برنامه ریزی شده را مسدود می سازند (PD-1 یا PD-L1/PDL2 گیرنده های مقابل آن). درمان ACT در بیماران مبتلا به ملانومای متاستاز پیشرفته و چندین سرطان هماتولوژیکی، پاسخ کاملی نشان داده است (حذف کامل بار تومور قابل شناسایی). درمان با ایپیلیموماب، آنتی بادی انسانی anti -CTLA- 4، به پاسخ کامل در 20% بیماران ملانومای پیشرفته با مدت بیش از 10 روز منجر شده است. درمان با آنتی بادی های انسدادکننده PD-1 باعث پاسخهای هدفمند در تومورهایی همچون ملانوما، سرطان ریه، سرطان پروستات، سرطان سینه، سرطان تخمدان و سرطان سرو و گردن و زیرمجموعه سرطان های کولورکتال شده است. درمان ترکیبی با anti- CTLA- 4 , anti-PD1 به میزان پاسخ بالا در بیماران ملانوما منجر شده است.

Cancer immunotherapy is now a powerful clinical reality, with a steady progression of new drug approvals and a massive pipeline of additional treatments in clinical and preclinical development. However, modulation of the immune system can be a double-edged sword: Drugs that activate immune effectors are prone to serious non-specific systemic inflammation and autoimmune side effects. Drug delivery technologies have an important role to play in harnessing the power of immune therapeutics while avoiding on-target/off-tumor toxicities. Here we review mechanisms of toxicity for clinically-relevant immunotherapeutics, and discuss approaches based in drug delivery technology to enhance the safety and potency of these treatments. These include strategies to merge drug delivery with adoptive cellular therapies, targeting immunotherapies to tumors or select immune cells, and localizing therapeutics intratumorally. Rational design employing lessons learned from the drug delivery and nanomedicine fields has the potential to facilitate immunotherapy reaching its full potential. Introduction: Immunotherapies, treatments that modulate the immune system, have long been proposed as a potentially powerful approach to “functional” or actual cures of disease, based on the natural function of the immune system in protecting the host and its cardinal features of potency, specificity, and memory [1]. Motivated by these features, immunotherapies are now in preclinical and clinical development for treatment of diverse infectious diseases, autoimmunity, allergies, transplant rejection, graft vs. host disease, and cancer. Among these therapeutic areas, cancer immunotherapy in particular has experienced dramatic recent progress in the clinic [2], [3]. For many years, cancer immunotherapies were plagued by high toxicity, low to negligible efficacy, or both. However, steady advances in fundamental cancer immunology and translational immunotherapy have now led to two classes of treatment with significant impact in advanced cancer patients – adoptive cell therapy (ACT), based on the injection of autologous tumor-directed T cells [4], [5]; and checkpoint blockade, treatment with antibodies that block the inhibitory receptors cytotoxic T lymphocyte antigen-4 (CTLA-4) or programmed death-1 (PD-1, or its counter-receptors PD-L1/PD-L2) [6], [7]. ACT therapy in patients with advanced metastatic melanoma and several hematologic cancers has shown a high proportion of complete responses (complete elimination of detectable tumor burden), some of which are durable responses lasting many years [8]. Treatment with ipilimumab, a fully human anti-CTLA-4 antibody, has led to complete responses in approximately 20% of advanced melanoma patients, with durations lasting > 10 years [9]. Treatment with PD-1 blocking antibodies has elicited objective responses in a variety of solid tumors including melanoma, lung cancer, prostate cancer, breast cancer, ovarian cancer, head and neck cancer, and a subset of colorectal cancers [6]. Reflecting their complementary modes of action, combination therapy with anti-CTLA-4 and anti-PD1 has led to even greater response rates in melanoma patients, where a significant fraction of patients exhibit complete tumor regressions in a space of ~ 10 weeks [10], [11].

ترجمه این مقاله در 38 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 29 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.