دانلود ترجمه مقاله مدیریت جنگل های شاخه زاد برای جلوگیری از سنگ ریزش

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. نتایج 4. نتیجه گیری و کاربردهای عملی برای مدیریت جنگلداری

مقدمه: در سال 2000، 16% از جنگلهای مولد در اروپا، به صورت شاخه زاد مدیریت می شدند که اینها مساحت کل 21 میلیون هکتار را پوشش می دهند و عمدتاً در اروپای جنوبی و جنوب شرقی واقع شده اند. بزرگترین مناطق در فرانسه (7 میلیون هکتار)، ایتالیا (5/3 میلیون هکتار)، یونان (بیش از 2 میلیون هکتار)، ترکیه و اسپانیا بودند. در مدیریت سنتی شاخه زاد، مناطق کوچک، هر 20 تا 30 سال، کاملاً بریده می شوند. بعد از برش، گونه های پهن برگ اروپایی بسیاری از بن درخت شاخه زاد شده رشد می کنند و درختان چند ساقه تشکیل می دهند. در بسیاری از مناطق، بعضی درختان، که استاندارد خوانده می شوند، به مدت دو یا چند دوره چرخش بریده نمی شوند تا بذر تولید کنند و تکثیر جنسی تضمین شود، نه فقط جوانه زنی نباتی. در این سیستم شاخه زاد با استانداردها (CWS)، الوار را می توان علاوه بر هیزم قطر کم جوانه های شاخه زاد، برداشت کرد. بسیاری از جنگلهای شاخه زاد، بخاطر تغییرات اجتماعی اقتصادی، دیگر استفاده نمی شوند و تحت توالی طبیعی قرار دارند یا به جنگل های مرتفع در حال تبدیل هستند. علاوه بر خدمات اکوسیستم ارائه شده توسط جنگل های شاخه زاد در مناطق کوهستانی، مانند تولید چوب و محافظت از تنوع زیستی، این تحقیق بر حفاظت از انسان ها و زیرساخت ها در مقابل بلایای طبیعی و بخصوص سنگ بارش تاکید دارد. بخصوص در ارتفاعات پایین تر مناطق کوهستانی، جاییکه جنگل ها همدتاً از گونه های پهن برگ تشکیل شده اند، مدیریت شاخه زاد به مدت طولانی بخاطر حفاظت شناخته شده آن در برابر سنگ بارش، انجام می شده است. در شیب های جنگلی شده بسیار تند در زیر صخره ها یا پرتگاه ها، که در معرض سنگبارش قرار دارند، جنگل داران تراکم های ساقه مرتفع را برای ایجاد هرچه بیشتر منابع در برابر بارش سنگ، مورد توجه قرار داده اند. جنگل های شاخه زاد معمولاً تراکم ساقه زیاد و قطر ساقه نسبتاً کم را در نتیجه انبوه های تشکیل شده از ساقه های که از جوانه ها بیرون زده اند، از خود نشان می دهند. شاخه زنی ساقه ها می تواند یک اثر حفاظتی بهینه نسبت به ساقه های معادل اما با توزیع تنک و پراکنده، حاصل کند. در طی سن زدگی توده های شاخه زاد، تراکم ساقه کاهش می یابد درحالی که قطر ساقه افزایش می یابد. بنابراین، این نگرانی وجود دارد که رها کردن توده های شاخه زاد باعث افزایش ریسک سنگ بارش می شود. برای فراهم کردن یک مبنای صحیح برای طرح های مدیریت جنگل معقول و معتبر، هدف این تحقیق سنجش اثر سن زدگی شاخه زاد بر اثر حفاظتی آنها در برابر سنگ بارش است.

Introduction: In 2000, 16 % of the productive forests in Europe were managed as coppice, covering a total area of 21 million ha, mainly located in Southern and Southeastern Europe. The largest areas were in France (7 million ha), Italy (3.5 million ha), Greece (>2 million ha), Turkey, and Spain (Puumalainen 2001). In traditional coppice management, small areas are clear-cut every 20–30 years (Piussi 2006). After cutting, many European broadleaf species quickly sprout from the coppiced stools forming multistemmed trees (Matula et al. 2012). In many regions, some trees, called standards, are not cut for two or more rotation periods to produce seeds and ensure sexual reproduction, rather than only vegetative sprouting. In this coppice with standards (CWS) system, timber can be harvested in addition to the low-diameter firewood of the coppice shoots (Piussi 2006). Due to socioeconomic changes, many coppice forests are no longer used and are undergoing natural succession or are being converted into high forests (Piussi and Farrell 2000). In addition to the ecosystem services provided by coppice forests in mountainous regions, such as wood production and biodiversity conservation, this study focuses on the protection of human beings and infrastructures against natural hazards and rockfall in particular. Especially in the lower altitudes of mountainous regions, where forests mainly consist of broadleaf species, coppice management has been practiced for a long time for its recognized protection against rockfall (Autonome Provinz Bozen– Südtirol 2010; Gerber and Elsener 1998). On steep, forested slopes below cliffs, which are subject to rockfall, foresters have aimed for high stem densities to create as many obstacles as possible for falling rocks. Coppice forests typically exhibit high stem densities and relatively small stem diameters, as a result of clumps formed of stems which sprout from the stools. This clustering of stems may provide an enhanced protective effect relative to equivalent but sparsely distributed stems (Jancke et al. 2009). During the aging of coppice stands, stem densities decrease, while stem diameters increase. Therefore, there is a concern that the abandonment of coppice stands leads to an increased rockfall risk. To provide a sound basis for sensible forest management plans, this study was aimed at quantifying the effect of coppice aging on their protective effect against rockfall.