دانلود ترجمه مقاله مدل سازی سیستم های اشتراک دوچرخه بر اساس مفهوم عدالت (برابری) فضایی

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. توصیف مسئله 4. فرمولاسیون مسئله 5. تولید مثال های عددی و تحلیل حساسی تاثیر برابری فضایی بر سیستم اشتراک دوچرخه 6. نتیجه گیری

چکیده – جابجایی کارآمد و پایدار به یک نیاز برای نواحی شهری بزرگ نوظهور تبدیل می شود که برای جذابیت آنها، کیفیت زندگی و توان اقتصادی ضروری است. در میان راهبردهای پیش رو، ثابت شده سیستم های اشتراک دوچرخه گزینه ارزشمندی برای تطبیق با نیازهای جابجایی شهروندان است که همزمان پایداری و انعطاف پذیری حمل و نقل را تضمین می کند. این مقاله به طور خاص روی سیستم های اشتراک دوچرخه تمرکز دارد. با وجود این که مطالعات زیادی به اهمیت فرآیندهای برنامه ریزی تحت پشتیبانی اصول برابری پرداخته اند، پژوهش های کمی مفاهیم عدالت فضایی را در برنامه ریزی یک سیستم اشتراک دوچرخه یکپارچه کرده اند. در این پژوهش می خواهیم یک مدل اصلی برای تعیین تعداد و آرایش ایستگاه های دوچرخه و تعداد دوچرخه ها و قفسه های هر یک پیشنهاد کنیم. هدف رویکرد پیشنهادی، کمینه سازی هزینه مربوط به پیاده سازی و راه اندازی سیستم، در عین متوازن سازی سطح خدمات برای همه کاربران در منطقه است. مجموعه ای از مثال های توضیحی و یک تحلیل حساسیت ارائه می شود. مقدمه: سیستم های اشتراک دوچرخه عمومی برای جابجایی های درون شهری در سال های اخیر به طور استثنائی رایج شده اند. به طور سنتی این سیستم ها شامل مجموعه ای از ایستگاه های بارانداز که در سراسر ناحیه شهری پراکنده شده اند، و مجموعه ای از دوچرخه های در دسترس کاربران می شود که خدمات کرایه کوتاه مدت دوچرخه ارائه می کنند. کاربران می توانند از هر ایستگاه یک دوچرخه بردارند، از آن برای سفر کوتاه استفاده کنند و پس از رسیدن به مقصد، آن را در یک بارانداز خالی نزدیک ترین ایستگاه بگذارند تا از هزینه ها و مسئولیت های مربوط به مالکیت دوچرخه اجتناب کنند. سیستم اشتراک دوچرخه را می توان به شکل های مختلفی در یک منطقه ایجاد کرد: می تواند بر پایه ایستگاه با قفسه های پارک دوچرخه از پیش تعیین شده، یا شناور با امکان رها کردن دوچرخه تقریباً در هرجای در نزدیک مقصد نهایی کاربر باشد. به علاوه این با گزینه های متفاوت مالکیت و مدیریت مشخص می شود که می تواند بر هزینه کاربرد آنها تاثیر بگذارد (تیلور و همکاران، 2015). در فواصل کوتاه، سیستم اشتراک دوچرخه یک گزینه حمل و نقل دوستدار محیط زیست است، و به عنوان بخشی از سیستم حمل و نقل شهری با چند وسیله شناخته شده است که قادر به گسترش دسترسی و پوشش سیستم های گذری است. اولین مفهوم اشتراک دوچرخه در سال 1967 در آمستردام آغاز شده است (فرناندز، 2011): 50 دوچرخه به رنگ سفید رنگ آمیزی شده و در خیابان های شهر برای استفاده رایگان رها شد، آنها پس از چند تلاش موفق برای ایجاد چنین سیستم هایی، در چند دهه گذشته یک مرحله گسترش شکوفا را تجربه کردند، به طور دقیق تر از سال 2007 با پیاده سازی سیستم اشتراک دوچرخه ولیب (Velib) در پاریس با 10000 دوچرخه و 750 ایستگاه خودکار. از آن موقع تا کنون شهرهای مختلف اروپا سیستم های مشابهی ایجاد کرده اند و موفقیت آنها به طور فزاینده به آمریکا شمالی، آسیا و بقیه جهان گسترش پیدا کرده است. تا پایان سال 2016، نزدیک 2.3 میلیون دوچرخه در دسترس عموم بود که 1.9 میلیون آن تنها در چین قرار داشت (ریچر، 2018).

Efficient and sustainable mobility is becoming a need for emerging metropolitan areas, essential to grant their attractiveness, quality of life and economic power. Among the possible strategies to adopt, shared mobility systems have proven to be a valuable alternative to accommodate the mobility needs of citizens ensuring at the same time sustainability and transport flexibility. In particular, this paper focuses on bike-sharing systems. Despite many studies have recognized the importance of planning processes supported by equity principles, only a few have integrated spatial equity concepts in the planning of a bike-sharing system. With this research, we want to propose an original model to determine the number and layout of bike stations, as well as the number of bicycles and racks for each of them. The suggested approach aims at minimizing the costs associated with the system implementation and operation while balancing the level of service for all the users over the territory. A set of illustrative examples and a sensitivity analysis are provided. Introduction: Public Bike-Sharing Systems (BSSs) have become exceptionally popular for inner-city transportation in recent years. Traditionally, these systems consist of a set of docking stations dispersed throughout an urban area, and a set of bicycles available to users, offering them a short-term bicycle rental service. Users can take a bicycle from any station, use it for a short journey and, after reaching their destination, leave it at a free dock of the closest station, avoiding the costs and responsibilities related to bicycle ownership. A BSS can be implemented on the territory in different ways: it can be either station-based, with predetermined bicycle parking racks, or free-floating, with the possibility to drop-off the bicycle almost everywhere, in the immediate vicinity of the user final destination. Additionally, it is characterized by different ownership and management options that can affect the cost of their use (Taylor et al., 2015). BSS is an environmentally friendly transportation alternative when it comes to covering relatively short distances, and it has been recognized as being part of the urban intermodal transportation system, capable of extending accessibility and coverage of transit systems. The first urban bike-sharing concept has been launched in Amsterdam in 1967 (Fernández, 2011): 50 bicycles were painted white and left in the streets of the city to be freely used. After several unsuccessful attempts to establish these systems, they have started to experience a flourishing expansion phase over the last decades, more precisely since 2007 with the implementation of the Vélib’ BSS in Paris, with 10,000 bicycles and 750 automatic stations at the time. From that moment on, various European cities have established similar systems, and their success has progressively spread to North America, Asia, and the rest of the world. By the end of 2016, nearly 2.3 million bicycles were available to the public, with 1.9 million of these located in China alone (Richter, 2018).

ترجمه این مقاله در 16 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 6 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.