دانلود ترجمه مقاله از رفتار استراتژیک تا استراتژی های خودجوش

1. مقدمه 2. استراتژی خودجوش و شکل گیری آن 3. روش ها 4. یافته ها 5. بحث و بررسی

این تحقیق، مدل شکل گیری راهبردی نوظهور در شرکت بزرگ ارتباطات از راه دور را ارائه می دهد. این مدل به ادغام سنت های قابل توجه در تحقیقات فرایند راهبردی می پردازد –استراتژی بصورت اقدام دارای الگو، تخصیص منابع تکراری و بصورت یک شیوه – تا نشان دهد که چگونه استراتژی نوظهور ازطریق رفتار راهبردی مستقل بصورت یک پروژه شروع می شود و سپس بصورت پیامد حمایت گسترده تحقق می یابد، تا انگیزه دهد، برای قانونی سازی پروژه زمینه استراتژیکی را دستکاری کند و زمینه ساختاری را برای تعبیه آن در واحدهای سازمانی و اهداف تغییر دهد. این تحقیق نقش شیوه های تفسیر استراتژی در شکل گیری استراتژی نوظهور را بصورت نظریه ارائه کرده و تبیین می کند که چرا برخی رفتارهای استراتژیک مستقل زودگذر هستند و برای استراتژی نوظهور بودن، ناپدید می شوند. مقدمه: مدت زمان زیادی است که اهمیت استراتژی نوظهور شناخته شده است. کتابها (برای مثال جانسون، اسکولز و ویتینگتون 2010) نشان می دهند مدل مینتزبرگ (1978) که استراتژی سنجیده را از استراتژی نوظهور متمایز می سازد، قانونی شده است، درحالیکه هامل (2009) توصیه می کند شرکت ها استراتژی بازسازی را بصورت فرایند نوظهور در می آورند تا مدیریت را بازسازی کنند و آن را به دنیای فرّار نسبت دهند. در مقابل، آثار مربوط به استراتژی به جای استراتژی نوظهور بر استراتژی سنجیده تاکید دارند (باور و گیلبرت 2005)، فرمولاسیون استراتژی را از اجرای آن جدا می سازند (هاف و رگر 1987) و با تاکید بر دیدگاه انتخاب نسبت به دیدگاه یادگیری اجتماعی بر محتوای استراتژی تمرکز می کنند (وولدریج، اشمید و فلوید 2008).

This study develops a model of emergent strategy formation at a large telecommunications firm. It integrates prominent traditions in strategy process research—strategy as patterned action, as iterated resource allocation and as practice—to show how emergent strategy originates as a project through autonomous strategic behavior, then subsequently becomes realized as a consequence of mobilizing wider support to provide impetus, manipulating strategic context to legitimate the project by constructing it as consonant with the prevailing concept of strategy, and altering structural context to embed it within organizational units, routines, and objectives. The study theorizes the role of “practices of strategy articulation” in emergent strategy formation, and explains why some autonomous strategic behavior becomes “ephemeral” and disappears rather than enduring to become emergent strategy. INTRODUCTION: The importance of emergent strategy has long been recognized. Textbooks (e.g., Johnson, Scholes, and Whittington, 2010a) suggest that Mintzberg’s (1978) model distinguishing emergent from deliberate strategy has become canonical, while Hamel (2009: 91 and 94) recommends that firms “reinvent strategy making as an emergent process” in order to “reinvent management and make it more relevant to a volatile world.” In contrast, the strategy literature emphasizes deliberate rather than emergent strategy (Bower and Gilbert, 2005), separates strategy formulation from implementation while assuming the former precedes the latter (Huff and Reger, 1987), and focuses on strategy content over process (Hafsi and Thomas, 2005) by emphasizing a “choice” perspective over a “social learning” one (Wooldridge, Schmid, and Floyd, 2008).