دانلود ترجمه مقاله تحقیق عملی مشارکتی بعنوان ابزاری برای دستیابی به دانش اکولوژیکی

1. تعریف دانش اکولوژیکی در برنامه ریزی انعطاف پذیر معاصر 2. تکامل برنامه ریزی انعطاف پذیر مرتبط با تغییرات جوی در منطقه کلان شهر بوستون 3. تقاطع دانش اکولوژیکی و تحقیق عملی مشارکتی 4. مروری بر برنامه انعطاف پذیر شهر آلویف کمبریج 5. پیشنهادات برنامه ریزی انعطاف پذیر براساس دانش اکولوژیکی 6. رای ذینفعان محلی به تلاشهای مربوط به برنامه ریزی انعطاف پذیر کمبریج در آینده

چکیده – تاثیر رویدادهای آب و هوایی اخیر و همچنین شواهد جوی متغیر به برنامه ریزی انعطاف پذیر در شمال شرق آمریکا منجر شده است. آسیب پذیری در برابر اثرات تغییر جوی، محدود به محیط ساختمانی نمی شود، بلکه به سیستم های اجتماعی- فنی گسترش می یابد که شامل ادراکات، ارزش ها، اولویت ها و الگوهای رفتاری گروه های مختلف ذینفع انسانی است. برای مشارکت هرچه بیشتر بُعد انسانی در برنامه ریزی انعطاف پذیر، باید دانش اکولوژیکی (EW) ساکنین و ذینفعان محلی را استخراج کرده و اعمال نماییم. پیچیدگی EW را باید کاملا توصیف کرد؛ این مقاله تعریف جدیدی ارائه نمی دهد، بلکه تعریف EW را بسط می دهد تا دانش محلی ساکنین محلی را نیز دربرگیرد که برای برنامه ریزی انعطاف پذیر می توان بکار برد. مثال جدیدی ارائه می دهیم که نشان می دهد چگونه می توان از روشهای تحقیق عملی مشارکتی PAR برای جمع آوری EW استفاده کرد که نمی توان به وسلیه روشهای ارزیابی آسیب پذیری قدیمی بدست آورد. مطالعه موردی ما براساس ابتکار برنامه ریزی انعطاف پذیر جامعه و آمادگی بحران آلویف شهر کمبریج در ماساچوست می باشد. علیرغم دامنه محدود پروژه PAR، تعداد جالبی از مشاهدات و پیشنهادات مفید بدست آمد که باعث ارتقاء برنامه ریزی انعطاف پذیر شهر کمبریج می شوند. طبق گفته W.F. Whyte، ذینفعان محلی، اقدامات اجتماعی جهت تقویت کیفیت انعطاف پذیری اجتماعی و آمادگی بحران در جامعه آلویف را پیشنهاد دادند. ما با درک بهتر تجربه ذینفعان محلی از بحرانهای جوی مربوطه، درک اثربخشی استراتژیهای انعطاف پذیر اجتماعی و آمادگی بحران و تعیین تمایل آنها به مشارکت در برنامه ریزی انعطاف پذیر در جامعه، نیاز به توجه به بُعد انسانی برنامه ریزی انعطاف پذیر را مشخص می کنیم.

The impacts of recent extreme weather events as well as the evidence of our changing climate has sparked a new sense of urgency in resiliency planning in the Northeast U.S. Vulnerability to climate change impacts is not limited to the built environment, but rather extends to the sociotechnical systems that include the perceptions, values, preferences and patterns of behavior of various groups of human stakeholders. To more fully incorporate the human dimension into resiliency planning we must elicit and apply the ecological wisdom (EW) of local residents and stakeholders. The complexity of EW has yet to be fully described; this paper does not develop a new definition, but rather, expands the definition of EW to include local knowledge of urban dwellers that can be tapped to more effectively inform resiliency planning. We present a recent example that demonstrates how participatory action research (PAR) methods can be used to gather EW that would not ordinarily be obtained by more traditional vulnerability assessment methods. Our case study is based upon the Alewife Disaster Preparedness and Community Resiliency Planning Initiative of the City of Cambridge, Massachusetts. Despite the limited scope of this PAR project, a surprising number of useful observations and recommendations were obtained, which could serve to enhance the ongoing resiliency planning of the City of Cambridge. Local stakeholders also suggested a number of what W.F. Whyte described as “social inventions” for strengthening the quality of disaster preparedness and community resiliency within the Alewife community. We highlight the need to give more attention to the human dimension of resiliency planning by better understanding how a variety of local stakeholders’ experience climate-related disasters, perceive the effectiveness of alternative disaster preparedness and community resiliency strategies, and determine their willingness to contribute to ongoing resiliency planning taking place within their community.