دانلود ترجمه مقاله حکمرانی پایداری و تاب آوری شهری از منظر تغییرات اقلیمی

1. مقدمه 2. روش‌ها 3. حاکمیت شهری چیست؟ 4. حاکمیت شهری برای پایداری و تاب آوری 5. بحث و بررسی 6. نتیجه‌گیری

چکیده – ضرورت «تاب‌آور و پایدار ساختن شهرها» مستلزم آن است که شهرها مفاهیم و رویه‌های انطباق را در پاسخ به عدم قطعیت، تغییرات سریع و پیچیدگی مناطق شهری توسعه دهند. مفهوم جدیدی از حکمرانی که بتواند به چالش‌های توسعه شهری معاصر پاسخ داده و توسعه پایدار بلندمدت را تضمین کند، مورد نیاز است. هدف این مطالعه، شناسایی چارچوب کلی حکمرانی شهری انطباقی از طریق بررسی، تشریح و تحلیل اسناد بود، که در این مورد، مقالات علمی بودند که به طور خاص به حکمرانی شهری مرتبط با انطباق با تغییرات اقلیمی (CCA) و کاهش خطر سوانح (DRR) می‌پرداختند. نتایج این مطالعه شامل مروری بر رویکردهای حکمرانی موجود در منابع علمی مربوط به انطباق با تغییرات اقلیمی و کاهش خطر سوانح است که به رویکردهای انطباقی و پیشگیرانه تقسیم شدند. حکمرانی انطباقی نیازمند اصل انعطاف‌پذیری است که در چرخه مدیریت و در تدوین سیاست‌ها اعمال شود. در حالی که حکمرانی پیشگیرانه نیازمند اصل پیش‌فعالی با به‌کارگیری دوراندیشی در تدوین سیاست‌ها است. ابعاد حکمرانی شامل فرآیند/سازوکار (مدیریت ریسک) و ظرفیت (فنی، نهادی، مالی و انسانی) است. برخی از چالش‌های پیش روی ایجاد حکمرانی خوب مبتنی بر رویکرد انطباقی عبارتند از: تشویق مشارکت جامعه، افزایش ظرفیت‌های دولت محلی و ایجاد یکپارچگی بین کنشگران، شبکه‌ها و همکاری‌ها. مقدمه: تغییرات آب و هوایی و خطر بلایا، مسائل عمده توسعه پایدار در قرن بیست و یکم هستند (کارتر و همکاران، 2015). این مسائل در اهداف توسعه پایدار (SDGs) گنجانده شده‌اند که جریان‌سازی آن‌ها در سطح جهان در حال انجام است. در اهداف 11 و 13، کاهش خطر تغییرات آب و هوایی و بلایا، اهداف و شاخص‌های دستیابی به SDG هستند. مناطق شهری دارای چالش‌های عمده‌ای در ارتباط با انطباق با تغییرات آب و هوایی و کاهش خطر بلایا در نظر گرفته می‌شوند (کارتر و همکاران، 2015). مفهوم «ایجاد شهرهای تاب‌آور و پایدار» به طور گسترده‌ای به عنوان شعاری برای توسعه شهرهای جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد. چارچوب سندای 2030-2015 برای کاهش خطر بلایا، مسئولیت کشورها را برای ساخت شهرهای تاب‌آور تایید می‌کند. بنابراین، شهرها به عنوان بخشی از سهم خود در دستیابی به SDGها، باید ظرفیت انتقال دانش را در توسعه مفاهیم و رویه‌های انطباق در پاسخ به توسعه و پویایی سریع مناطق شهری داشته باشند.

The imperative of 'making cities resilient and sustainable' necessitates cities to develop adaptation concepts and practices in response to the uncertainty' rapid change, and complexity of urban areas. A new concept of governance that can answer the challenges of contemporary urban development and ensure long-term sustainable development is required. This study aimed to identify the general framework of adaptive urban governance by review, elaboration, and analysis of documents, in this case, scientific articles that discuss urban governance specifically related to climate change adaptation (CCA) and disaster risk reduction (DRR). The results of this study include an overview of governance approaches appearing in the literature on CCA and DRR, which was parsed down to the adaptive and anticipatory approaches. Adaptive governance requires the principle of flexibility applied in the management cycle in policy formulation, while anticipatory governance requires the principle of proactivity with the application of future foresight in policy formulation. The dimension of governance consists of process/mechanism (risk management) and capacity (technical, institutional, financial, and human capacity). Some challenges in building good governance based on an adaptive approach are encouraging community involvement, increasing local government capacities, and building integration between actors, networks, and collaborations. Introduction: Climate change and disaster risk are major sustainable development issues in the 21st-century (Carter et al., 2015). They are included in the Sustainable Development Goals (SDGs), whose mainstreaming is being done globally. In the 11th and 13th goals, climate change and disaster risk reduction are targets and indicators of achievement of SDGs. Urban areas are considered to have major challenges related to climate change adaptation and disaster risk reduction (Carter et al., 2015). The notion of ‘making cities resilient and sustainable’ is widely used as a slogan for the development of world cities. The 2015-2030 Sendai Framework for Disaster Risk Reduction affirms the responsibility of nations to build resilient cities. Thus, as part of their contribution to achieving the SDGs, cities must have the capacity to transfer knowledge in developing adaptation concepts and practices in response to the rapid development and dynamics of urban areas.

ترجمه این مقاله در 15 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 4 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.