دانلود پروپوزال بررسی رفتار خودزنی در میان نوجوانان: تاثیرات روی خطر خودکشی

این پروپوزال دارای یک مقاله بیس نیز می باشد که در انتهای همین صفحه می توانید به طور رایگان، اقدام به مشاهده و دریافت آن نمایید.

این پروپوزال که برای پایان نامه ای با همین عنوان آماده شده است به بررسی رفتارهای خودآسیب رسانی و خود زنی در میان نوجوانان می پردازد و در همین راستا تاثیر همسالان و دوستان روی این موضوع و در مراحل شدیدتر، اقدام نوجوانان برای خودکشی مورد مطالعه قرار می گیرد. در آماده سازی این پروپوزال سعی شده تا از به روزترین و معتبرترین منابع داخلی و خارجی استفاده شود و در نتیجه محقق و دانشجو می تواند با مبنا قرار دادن این پروپوزال، موضوع مشابهی را برای اهداف پژوهشی خود انتخاب کرده و نگارش نماید. در ادامه به بررسی موضوع خودزنی می پردازیم:

خودزنی که با عنوان خودآسیب رسانی نیز شناخته شده است، با هدف آسیب رساندن به اعضای بدن بدون هدف خودکشی انجام می گیرد. رفتارهای شدیدتر مانند بریدن و قطع اعضای بدن بدون هدف خودکشی کامل نیز در این دسته قرار می گیرد. شایع ترین نوع خودزنی، استفاده از یک شیء تیز مانند چاقو یا تیغ برای برش قسمتی از پوست می باشد. رفتارهای دیگر نیز شامل اقداماتی چون سوزاندن، خراش دادن یا ضربه وارد کردن به اعضای بدن می باشد. در تعاریف قدیمی، رفتارهای دیگری نیز گنجانده شده اند مانند دخالت در بهبود بیماری و روند درمان، برش دادن پوست به صورتی که به گوشت و استخوان برسد، کشیدن مو، و مصرف مواد سمی که باعث آسیب به اندام های داخلی گردد. رفتارهایی مانند سوء مصرف مواد یا اختلالات خوردن، در دسته خودآسیب رسانی قرار نمی گیرند زیرا آسیب های ناشی از آنها روی بدن، یک عارضه ناخواسته می باشد. با اینکه هدف از خودآسیب رسانی صرفا، خودکشی نیست، با این حال ارتباط بین خودآسیب رسانی و خودکشی بسیار پیچیده است و این رفتارها می تواند تهدیداتی بالقوه برای حیات یک شخص باشد. ریسک خودکشی افرادی که خودزنی می کنند بیشتر است و این خودزنی ها در 40 تا 60 درصد افرادی که خودکشی کرده اند، قبلا دیده شده است.

در ادامه می توانید بخشی از این پروپوزال که در محیط ورد (WORD) آماده  شده و قابل ویرایش می باشد و نیز فایل مقاله بیس را مشاهده نمایید:

موضوع خودزنی در دوران نوجوانی یکی از پیچیده‌ترین و حساس‌ترین چالش‌های حوزه سلامت روان است که نیازمند نگاهی چندبعدی و عاری از قضاوت می‌باشد. خودزنی یا رفتارهای آسیب‌رسان به خود بدون قصد اولیه مرگ، اغلب به عنوان مکانیزمی ناکارآمد برای مدیریت دردهای عاطفی شدید، احساس پوچی یا فشارهای روانی خردکننده عمل می‌کند؛ با این حال، مرز میان این رفتار و تمایلات جدی برای پایان دادن به زندگی همواره شفاف نیست. تحقیقات نشان می‌دهند که تکرار این رفتارها می‌تواند آستانه تحمل درد فیزیکی را افزایش داده و ترس از مرگ را کاهش دهد، که همین امر پیوندی نگران‌کننده میان خودزنی و افزایش ریسک اقدام به خودکشی ایجاد می‌کند. درک این رابطه و شناسایی محرک‌های محیطی و فردی، کلید اصلی در تدوین استراتژی‌های مداخله‌ای موثر و پیشگیرانه برای حمایت از نسل جوان است.