دانلود ترجمه مقاله مطالعه ای بر فروپاشی پیش‏رونده در پل‏ ها

1. مقدمه 2. رویدادهای مربوط به گسیختگی 3. تحقیقات قبلی 4. استانداردها 5. دو تعریف 6. طراحی سازه‏ های مقاوم در برابر فروپاشی 7. معیار طراحی 8. بررسی سازه 9. استراتژی ‏های طراحی 10. طراحی پل‏ های مقاوم در برابر فروپاشی 11. نتیجه‏ گیری

چکیده – نتایج به دست آمده نشان می ‏دهند که روش‏ های طراحی جدید از استاندارد بالایی برای جلوگیری ازفروپاشی پیش رونده برخوردار نیستند. در مورد اصطلاحاتی مانند مقاومت در برابر فروپاشی و نیرومندی تعاریفی ارائه شده است. در این مقاله ما یک روش طراحی را برای شما شرح می‏ دهیم که حاوی معیارهای طراحی متعددی می‏ باشد، این معیارها عبارتند از: پیش‏ نیاز، اهداف طراحی، استراتژی ‏های طراحی و روش‏ های اثبات. علاوه بر روش‏ های طراحی شناخته شده که باعث ایجاد مقاومت موضعی خاص یا مسیرهای بار اصلاح ‏پذیر می‏ شوند، در اینجا یک روش نیز مورد بحث قرار خواهد گرفت که به وسیله فرایند دهلیزبندی یا تقسیم ‏بندی شرایط ایزوله ‏سازی را فراهم می‏ نماید. با توجه به نکات فوق می‏ توان به این نکته پی برد که اصطلاحاتی مانند پیوستگی، افزونگی و نیرومندی باید با دقت از یکدیگر متمایز شوند. برای توضیح پل ‏ها در این مقاله از مفاهیم و یافته‏ های کلی استفاده می ‏گردد. مقدمه – فروپاشی پیشرونده به یک عدم تجانس قابل تشخیص بین فعال‏ کننده مبتنی بر رویداد و فروپاشی گسترده به وجود آمده گفته می ‏شود. اگر ما این عدم تجانس را به عنوان تعریف ویژگی فروپاشی پیش رونده در نظر بگیریم، آنگاه نمی‏ توان دلیل گسیختگی اولیه (به یک کنش موضعی یا فقدان مقاومت موضعی گفته می‏ شود) را در تعریف فوق جستجو نمود. فروپاشی پیش رونده نه تنها نقش مهمی را در رویدادهای فاجعه‏ آمیز مانند فروپاشی ساختمان آلفردپی. مورافدرال (شهر اوکلاهاما، 1995) و برج‏ های مرکز تجارت جهانی (نیویورک، 2001) ایفا می ‏نماید، بلکه در تعدادی از گسیختگی ‏ها با خسارت‏ های کمتر مانند فروپاشی‏ های موجود در پل ‏ها نیز نقش عمده ‏ای خواهد داشت. گسیختگی موجود در ساختمان پانلی رونان پوئینت در سال 1968 باعث شد که محققان توجه بیشتری به فرایند فروپاشی پیش رونده نمایند. در حادثه 11 سـپتامبر که در سال 2001 اتفاق افتاد محققان را بر آن داشت که بیشتر تحقیقات خود را بر روی فروپاشی پیش رونده متمرکز کنند. اصطلاح نـیرومندی که در این مقاله مورد استفاده قرار می ‏گیرد به عنوان عدم حساسیت به گسیختگی موضعی تعریف می ‏شود. سیستم‏ های سازه‏ ای درجه ‏های متفاوتی از نیرومندی را نشان می ‏دهند. چنین تفاوت ‏هایی حتی در روش‏ های طراحی مدرن با استفاده از ضرایب اطمینان جزئی نادیده گرفته می ‏شوند. سایر مشکلات مربوط به روش‏ های طراحی جاری عبارتند از: رویدادهایی با احتمال اندک اغلب نادیده گرفته می‏ شوند، احتمال گسیختگی مجاز برای ریسک‏ هایی مانند احتمال اندک و نتایج منطقی بالا در نظر گرفته نخواهند شد. بنابراین؛ توجه به نکات فوق برای اطمینان از ایمنی سازه بعد از وقوع وقایع غیرمنتظره امری ضروری خواهد بود. ویژگی ‏های جانبی مربوط به طراحی در گذشته برای موارد خاص برای مثال در سفارت‏خانه ‏ها و پل‏ هایی که دارای طول زیادی بودند، در نظر گرفته می‏ شود. در این مقاله، رویدادهای مربوط به گسیختگی، فروپاشی پیش رونده و وضع قوانینی برای حل مشکل فوق مورد بررسی قرار می‏ گیرد. برای شروع بحث، ما اصطلاحاتی مانند نیرومندی و مقاومت در برابر فروپاشی را تعریف نمودیم. بر اساس آنالیز انجام شده برروی کمبودهای موجود در روش ‏های طراحی جاری، ما از یک روش طراحی عمل‏گرایانه و مجموعه ‏ای از معیارهای طراحی استفاده کردیم.

Summary – It is shown that current design methods are inadequate to prevent progressive collapse. Definitions for the terms collapse resistance and robustness are proposed. An approach for designing against progressive collapse is suggested and a set of corresponding design criteria is presented. These include requirements, design objectives, design strategies, and verification procedures. In addition to the better-known design methods providing specific local resistance or alternate load paths, an approach based on isolation by compartmentalization is presented and discussed. It is found that the terms continuity, redundancy, and robustness should be carefully distinguished. The general concepts and findings presented here are applied to bridges. Introduction – Progressive collapse is characterized by a distinct disproportion between the triggering event and the resulting widespread collapse. If we take this disproportion as the defining feature of progressive collapse, then the cause of initial failure, be it a local action or a local lack of resistance, is irrelevant to this definition. Progressive collapse has played a role in such catastrophic events as the collapse of the Alfred P. Murrah Federal Building (Oklahoma City, 1995) and the World Trade Center towers (New York, 2001), but in a large number of less dramatic failures as well which also include some bridge collapses. Following the Ronan Point failure in 1968, progressive collapse has received more widespread attention. Likewise, since the events of September 11th, 2001, research on progressive collapse has intensified. The term robustness is defined here as insensitivity to local failure. Different structural systems exhibit different degrees of robustness. Such differences are neglected even in modern design procedures using partial safety factors. Other problems of current design approaches are that low probability events are neglected and that admissible failure probabilities cannot be specified for risks of the type “low probability / high consequence.” Additional considerations are therefore necessary to ensure structural safety after the occurrence of accidental circumstances. Such additional considerations have in the past been made only in particular cases, e.g., for embassy buildings or very long bridges, i.e., for obviously exposed or vulnerable structures, and mostly at the engineer’s discretion. The following begins with a presentation of failure events and an overview of previous research in progressive collapse and of the current state of codification to deal with this problem. To prepare the further discussion, the two terms robustness and collapse resistance are defined. Based on a detailed analysis of the deficiencies in current design methods, a pragmatic design approach is suggested and a set of corresponding design criteria is presented.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 22 و 23 فایل ورد ترجمه)