دانلود پاورپوینت توانبخشی و ورزش درمانی در بیماران مبتلا به سندروم داون

سندرم داون (تریزومی 21) به نوعی اختلال ژنتیکی اطلاق می شود که در آن، نوزادان دارای یک نسخه اضافی از کروموزوم 21 هستند. اکثر  افراد مبتلا به این نوع بیماری، دارای 23 جفت کروموزوم یا 46 کروموزوم در هر سلول هستند. با این وجود، اکثر نوزادان مبتلا به DS به جای دو نسخه، دارای سه نسخه از کروموزوم 21 هستند. از آنجائیکه، کروموزوم ها نحوه رشد کودک در رحم مادر و عملکرد بدن پس از تولد را تعیین می کنند، وجود یک نسخه اضافی از کروموزوم 21 به بروز تغییراتی در رشد مغز و بدن کودک و همچنین تفاوت در عملکرد شناختی و فیزیکی منجر می شود.

در ادامه می توانید بخشی از این پاورپوینت را در قالب یک ویدئو، مشاهده نمایید، لازم به ذکر است که کل اسلایدهای این پاورپوینت، در این ویدئو قرار نگرفته و تنها تعدادی از اسلایدها به عنوان نمونه قرار داده شده اند. برای دریافت فایل پاورپوینت قابل ویرایش، می توانید اقدام به خرید این محصول از سایت نمایید.

منشا و شیوع بیماری سندروم داون

• منشا دقیق تغییرات کروموزومی که باعث بروز DS می شود، ناشناخته است. اما غالبا، DS از جهش های خود به خودی ناشی می شود.
• زنان بیشتر از 35 سال در زمان زایمان، بیشتر مستعد داشتن نوزاد مبتلا به سندرم داون هستند.

سه نوع DS شناخته شده است که عبارتند از:

نوع 1. رایج ترین نوع،  DSبوده و زمانی بروز می کند که سه نسخه از کروموزوم 21 در تخمک بارور شده وجود داشته باشد. در DS نوع 1 همزمان با رشد کودک، کروموزوم اضافی در تمام سلول های بدن کپی شده و تکرار می شود.

نوع 2. حدود 4% از تمام افراد مبتلا به DS دارای تریزومی نوع 2 هستند. در نوع 2، بخشی از کروموزوم 21 در زمان تقسیم سلولی تخمک بارور شده، جدا شده و به کروموزوم دیگر متصل می شود. همچنین در نوع 2 با اینکه 46 کروموزوم وجود دارد اما، یکی از آنها دارای یک قطعه اضافی کروموزوم 21 است که به آن متصل شده است و این قسمت اضافی کروموزوم 21 باعث بروز بیماری DS می شود.

نوع 3. تریزومی موزاییک 21 معمولا در 1% از افراد مبتلا به سندرم داون بروز می کند. این نوع DS زمانی بروز می کند که خطا در یکی از تقسیمات سلولی تخمک بارور شده روی دهد. در نوع 3، تمام تقسیمات سلولی تحت تأثیر قرار نمی گیرند. برخی از سلول های نوزاد حاوی 46 کروموزوم هستند که معمولی است، اما برخی دیگر حاوی یک نسخه اضافی از کروموزوم 21 هستند. همچنین لازم به ذکر است که، افراد مبتلا به موزاییک DS معمولاً با ویژگی های DS کمتری به پزشک مراجعه می کنند.

علائم و نشانه های سندروم داون

سندرم داون ممکن است از طریق آزمایش های تشخیصی در دوران بارداری، تشخیص داده شود. هنگامی که DS قبل از تولد مشخص نمی شود، بر اساس ویژگی های فیزیکی در بدو تولد تشخیص داده می شود. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تون عضلاتی پایین و مفاصل شل
• وجود چین عمیق در سراسر کف دست
• سر و گوش کوچک
• گردن کوتاه
• زبان بیرون زده
• چشمانی که به سمت بالا متمایل است
• ضعف ماهیچه

این پاورپوینت در 36 اسلاید آماده شده و در ادامه نیز، اسلاید شماره 2 آن قرار داده شده است:

آزمایش خون نوزاد تازه متولد شده می تواند تشخیص DS را تایید کند. حدود نیمی از نوزادان مبتلا به DS، دارای بیماری قلبی مادرزادی هستند که ممکن است در بدو تولد یا اندکی پس از آن تشخیص داده شود. همچنین کودکان مبتلا به DS ممکن است با مشکلاتی در بینایی و شنوایی، مشکلات عضلانی، استخوانی و مفصلی نیز مواجه باشند.

یافته های بدست آمده حاکی از آن است که در مقایسه با جمعیت عمومی، افراد مبتلا به DS ممکن است از سنین نوجوانی تا بزرگسالی، بیشتر از سایرین در معرض برخی از بیماری ها قرار بگیرند. برخی از این بیماری ها عبارتند از:

• مشکلات دندان و لثه
• آرتروز
• قلب و عروق ضعیف
• دیابت
• اختلال در عملکرد تیروئید
• تراکم استخوان پایین تر
• مشکلات گوارشی
• سرطان خون
• زوال عقل زودرس

نحوه تشخیص سندروم داون

برای تجزیه و تحلیل کروموزوم های یک فرد بر طبق دستور پزشک، یک آزمایش خون برای تشخیص تمام انواع DS انجام می شود.

در افراد مبتلا به DS یا مشکوک به DS، فیزیوتراپیست می تواند مشکلاتی مانند موارد زیر را شناسایی نموده و تشخیص دهد:

• ضعف عضلانی
• اختلال در تعادل
• عادات حرکتی ناکارآمد
• مشکلات حرکتی

در ادامه، اسلاید شماره 12 این پاورپوینت، قرار داده شده است:

فیزیوتراپیست کیست؟

• فیزیوتراپی (PT)، یکی از شاخه های پزشکی است که توسط فیزیوتراپیست ها انجام می شود. آنها از طریق معاینه فیزیکی، تشخیص، مدیریت، پیش آگاهی، آموزش بیمار، مداخله فیزیکی، توانبخشی، پیشگیری از بیماری و ارتقای سلامت، برای حفظ، بازیابی و ارتقاء سلامت تلاش می کنند.
• هدف فیزیوتراپی، تشویق به ایجاد بهترین الگوهای حرکتی است که به معنای کمک به رشد فرد می باشد.
• علاوه بر اقدامات بالینی، سایر اقدامات فیزیوتراپیست شامل تحقیق، آموزش، مشاوره و مدیریت بهداشت است. معمولا فیزیوتراپی به عنوان یک درمان مراقبت اولیه، در کنار یا همراه با سایر خدمات پزشکی ارائه می شود. لازم به ذکر است که در برخی از حوزه های قضایی مانند انگلستان، فیزیوتراپیست ها از اختیار تجویز دارو برای بیماران نیز برخوردار هستند.

نحوه عملکرد فیزیوتراپیست: فیزیوتراپیست ها از دوران نوزادی تا بزرگسالی با افراد مبتلا به DS کار کرده و به افراد مبتلا کمک می کنند تا در مراحل مختلف زندگی حتی الامکان به صورت مستقل فعالیت های مربوط به خود را انجام دهند، قدرت خود را بدست آورده، از حرکت لذت برده و سلامت کلی خود را بهبود بخشند. در واقع می توان اینگونه عنوان کرد که، فیزیوتراپیست ها متخصصان حرکت بوده و از طریق مراقبت عملی، آموزش بیمار و حرکات تجویزی، کیفیت زندگی فرد را ارتقاء می بخشند.

اقدامات فیزیوتراپ برای افراد مبتلا به DS

• به دست آوردن قدرت
• بهبود تعادل و هماهنگی
• بهبود مهارت های حرکتی

فیزیوتراپیست ها برای یادگیری مهارت های حرکتی نوزادان و کودکان از بازی استفاده می کنند. آنها با نوجوانان و بزرگسالان کار کرده و به آنها کمک می کنند تا مهارت های لازم برای فعالیت های روزمره، فعالیت های شغلی و اوقات فراغت را بدست آورند. به عبارت دیگر فیزیوتراپیست ها به کودکان مبتلا به DS کمک می کنند تا از طریق فعالیت های درمانی سرگرم کننده که توانایی حرکتی آنها را ارتقاء می دهد، قدرت لازم را بدست آورند.

فیزیوتراپیست با جمع آوری اطلاعات از تولد، رشد و سلامت عمومی، به طور کامل کودک را مورد ارزیابی قرار می دهند. این ارزیابی از طریق معاینه فیزیکی و بررسی مهارت های حرکتی انجام می گیرد. سپس فیزیوتراپ یک برنامه درمانی خاص متناسب با کودک را ارائه می دهد تا به تدریج مهارت های حرکتی و رفتاری کودک بهبود یابد.

نمونه هایی از سوالات فیزیوتراپیست ها برای جمع آوری اطلاعات در مورد کودکان مبتلا به DS:

• برای اولین بار فرزند شما در چه سنی فعالیت های خاصی را انجام داده است؟
• کودک شما چه زمانی ایستادن، غلت زدن، نشستن، خزیدن، راه رفتن و دویدن را آغاز نموده است؟
• آیا فرزندتان تاکنون بیمار بوده یا در بیمارستان بستری شده است؟
• آخرین بار چه زمانی فرزندتان به پزشک یا سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی مراجعه نموده است؟
• آیا فرزندتان تاکنون تحت عمل جراحی قرار گرفته است؟
• دغدغه های اصلی شما چیست؟
• اهدافتان برای کارهای روزمره و سرگرمی های فرزندتان و خانواده چیست؟
• امیدوارید از طریق فیزیوتراپی به چه اهدافی دست بیابید؟

اقدامات فیزیوتراپیست ها برای بهبود مهارت های حرکتی:

هنگامی که کودکان مبتلا به DS به سن نوجوانی و بزرگسال می رسند، فیزیوتراپیست بر اهداف و نگرانی های بیمار تمرکز نموده و در صورت لزوم، راهکارهایی را به والدین یا مراقبان کودک ارائه می دهند.

معاینه فیزیکی: معاینه فیزیکی ممکن است شامل اندازه گیری قد و وزن کودک، مشاهده الگوهای حرکتی و ارائه یک ارزیابی عملی از موارد زیر باشد:

• سنجش قدرت و توان عضلانی
• سنجش حرکت
• سنجش انعطاف پذیری
• سنجش ثبات مفصل
• سنجش وضعیت بدن
• سنجش تعادل و هماهنگی

همچنین، فیزیوتراپیست ممکن است سلامت قلب، آمادگی جسمانی، وضعیت پا و مچ پای کودک را ارزیابی کرده و هرگونه نیاز به کفش مخصوص را یادداشت کنند.

ارزیابی مهارت های حرکتی: فیزیوتراپ برای تعیین سطح و کیفیت مهارت های حرکتی کودک، تست های خاصی را انجام می دهد. آنها توانایی کودک برای نشستن، خزیدن، زانو زدن، بلند شدن، ایستادن، راه رفتن و همچنین مهارت های پیشرفته تری مانند دویدن، پریدن، یا لگد زدن و پرتاب توپ را مورد ارزیابی قرار می دهند.

کودکان مبتلا به DS اغلب راه‌های خلاقانه‌ای را برای حرکت خود می یابند که باعث استرس مضاعف به استخوان‌ها و مفاصل می‌شود. فیزیوتراپیست ها هرگونه عادت حرکتی نگران کننده را برطرف نموده و مشکلات مربوط به استفاده از دست، بینایی، یادگیری و سایر مهارت های رشدی کودک را مورد بررسی قرار می دهند.

در ادامه، اسلاید شماره 33 این پاورپوینت، قرار داده شده است:

برنامه درمانی فیزیوتراپ برای بهبود مهارت های رفتاری و حرکتی

فیزیوتراپ برنامه درمانی خاص را برای کودک طراحی می کند که شامل موارد زیر می باشد:

بهبود قدرت:

• آموزش تمریناتی برای افزایش قدرت عضلانی
• ارائه روشهایی برای ایجاد یا تقویت فعالیت های روزمره برای بهبود استقلال
• شناسایی بازی ها و فعالیت های سرگرم کننده برای بهبود قدرت کودک و تنظیم آنها با رشد کودک

بهبود مهارت های رشدی:

• کمک به کودک برای دستیابی به مهارت هایی مانند خزیدن، نشستن، ایستادن و راه رفتن
• انجام ماساژ برای بهبود توان عضلات، هماهنگی حرکتی و بینایی
• کمک به راه رفتن روی تردمیل برای تسریع و تقویت راه رفتن
• ارائه آموزش عملی برای موقعیت یابی، حرکت، تغذیه و بازی
• آموزش اقدامات خودمراقبتی

بهبود تعادل، هماهنگی و کنترل وضعیتی:

• برخی از کودکان ممکن است قبل از فراگیری ایستادن و راه رفتن نیازمند زمان اضافی یا تجهیزات ویژه مانند مچ‌بندهای کوتاه (SMO) باشند، این مچ بندها اغلب برای کمک به تعادل، ثبات و عملکرد حرکتی تجویز می‌شوند.
• همکاری با کودک برای بهبود مهارت هایی نظیر پرش و دریبل کردن توپ

بهبود آمادگی جسمانی:

• فیزیوتراپ برای فعال نگاه داشتن کودک، فعالیت های بدنی را توصیه می کند.
• یافتن یک سرگرمی فعال و لذت بخش برای کاهش خطر چاقی و ارتقا سلامت قلب
• ارائه تمهیداتی برای استفاده فرد از وسایل نقلیه موتوری برای کودکان نوپا یا دوچرخه‌های تطبیقی برای نوجوانان

دستورالعمل ها و مدت زمان فعالیت بدنی بیماران:

• از آنجاییکه کودکان، عاداتی را از والدین خود فرا می گیرند، بسیار مهم است که روال های خانوادگی فعالی را همراه با محدود کردن نشستن در پیش بگیرند.
• برای کودکان پیش دبستانی، فعالیت بدنی به مدت سه ساعت یا بیشتر در روز توصیه می شود.
• کودکان 6 تا 17 ساله برای دستیابی به مزایای سلامتی، به 60 دقیقه فعالیت بدنی متوسط تا شدید نیازمند هستند.
• برای بزرگسالان، میزان فعالیت بدنی توصیه شده متوسط تا شدید 30 دقیقه یا بیشتر در روز یا 150 دقیقه در هفته است.

مربیگری خانواده و مراقبین:

• فعالیت های روزمره، فرصتی عالی برای ایجاد قدرت، تعادل و استقلال کلی محسوب می شود.
• ایجاد تغییرات هدفمند در کارهای روزمره با نظرات یک فیزیوتراپیست می تواند در دستیابی به اهداف خانواده موثر باشد.
• یک فیزیوتراپ خانگی در فعالیت‌های درمانی خود از اسباب‌بازی‌ها، مبلمان و سایر موارد موجود کودک نیز استفاده می کند.

اقداماتی برای انتقال به بزرگسالی:

فیزیوتراپیست ها توصیه هایی برای اصلاح محیط خانه و کار ارائه می دهند که عبارتند از:

• آموزش نحوه دسترسی فیزیکی به حمل و نقل عمومی
• انتخاب تجهیزات تطبیقی مناسب
• کمک به افراد نیازمند به کمک های مراقبتی از طریق مساعدت و یاری رسانی مراقبین
• برنامه ریزی و آماده سازی برای خدمات مدرسه

فعالیت‌های گروهی افراد مبتلا به DS:

• تحقیقات نشان می‌دهد که فعالیت‌های گروهی حتی در قالب مجازی می تواند برای افراد مبتلا به DS سودمند باشد.

همکاری فیزیوتراپیست ها با سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی:

• فیزیوتراپیست ها برای رفع نیازهای افراد مبتلا به DS با سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی همکاری و مشارکت می کنند.
• آنها با تغییر اولویت ها در طول زندگی فرد، برنامه درمانی را تنظیم می کنند.
• ارجاعات فیزیوتراپیست به یک متخصص اطفال، یک متخصص قلب، یک کاردرمانگر، یا یک آسیب شناس گفتار/زبان ممکن است بخشی از تیم مراقبت های بهداشتی والدین یا کودک محسوب شود.

نتایج بدست آمده حاکی از مزایای بالقوه انواع خاصی از مداخلات فیزیوتراپی، به خصوص در زمینه قدرت و تعادل، در افراد مبتلا به سندرم داون است. اما هنوز جنبه های زیادی برای مسیرهای تحقیقاتی جدید در این زمینه وجود دارد.