دانلود ترجمه مقاله قدرت بیان در مشروع سازی تجدید ساختار در بخش دولتی

1. مقدمه 2. زبان و استراتژی های مشروع سازی: ابزارهای سیاسی؟ 3. روش تحقیق 4. اصلاحات حسابداری بخش دولتی و استفاده از استراتژی های مشروع سازی توسط PMها 5. PMها و مشروع سازی اصلاحات حسابداری: بینشی از بحث سیاستمداران 6. نتیجه گیری

نتیجه گیری: این تحقیق ضمن بحث و تایید اصلاحات حسابداری بخش دولتی دارای هدف بررسی کاربرد استراتژیهای مشروعیت بخشیدن و زبان توسط MPها می باشد. این تحقیق شواهد مربوط به استراتژیهای مشروعیت بخشیدن و زبان اجرایی توسط سیاستمداران جهت تاثیر بر بحثهای پارلمانی مرتبط با اصلاحات بخش دولتی را ارائه کرده و نشان می دهد که چگونه این استراتژیها از دوره مدیریتی تا دوره بحران منطقه یورو تکامل یافته اند. نتایج نشان می دهند که در طول سالهای 1990، به هنگام بحث درباره و توجیه اتخاذ اصلاحات حسابداری بخش دولتی، MPهای ایتالیایی بر مسائل داخلی تمرکز داشته اند؛ بحثهای آنها شامل مراجعه به مسئولین عرصه سیاست ایتالیا (احزاب سیاسی، مجلس، قوانین) تا نیاز به تضمین عدالت در عرصه های جغرافیایی ایتالیا و مشکلات بلندمدت اتلاف منابع عمومی می باشد. این نیز دیدگاه حسابداری را به شکل قدرت حاکمیت کشور و اصلاحات حسابداری را به شکل موضوع مربوط به امور داخلی جهت مدیریت سازمانهای بخش دولتی یا کنترل امور مالی دولت منعکس می سازد. بنابراین با تضمین تعادل و توافق میان منافع مختلف و قدرت کشورها باید اصلاحات را پیش برد (شامل عرصه های مختلف جغرافیایی همچون جنوب کمتر توسعه یافته ایتالیا). اصلاحات حسابداری براساس زمینه های مرتبط با موضوعات داخلی یا نیاز به بهبود مدیریت منابع توجیه گردید. با این حال، بحث های پارلمانی سالهای 2000، تحولات بنیادین در مسائل مربوط به اصلاحات حسابداری مشروع را منعکس می سازند. اتخاذ یورو، ظهور منطقه یورو (و سازمانهای مربوطه همچون بانکر مرکزی اروپا)، افزایش اهمیت "پیمان رشد و پایداری" و ضرورت کاهش منابع برای توجه به حدود بحث، همگی به افزایش نقش EU و سیاست های آن در مسائل داخلی اشاره دارند. این وضعیت با وقوع بحران مالی جهانی و دیگر بحرانهای مالی و بدهی دولت ها تشدید شد. این تحلیل نشان می دهد که اصلاحات حسابداری بخش دولتی از این فرایندها در امان نبوده اند و مثال شفافی از تاثیر روز افزون EU بر تصمیم گیری سیاسی کشورها بوده اند. بعد از سال 2000، حسابداری بخش دولتی دیگر مسائل داخلی را نشان نمی دهد، بلکه با عضویت ایتالیا در EU و منطقه یورو ادغام شده اند. در نتیجه، MPها اصلاحات را بعنوان روش بهبود مدیرت داخلی دولتها نشان نمی دهند بلکه بعنوان ابزار تضمین هارمونیزاسیون، مقایسه و انسجام داده های مالی و اقتصادی نشان می دهند. تحقیق نشان می دهد که گردش هزاره و ظهور منطقه یورو و همچنین بحران مالی جهانی به MPها اجازه مشروعیت بخشیدن به اصلاحات حسابداری بخش دولتی را داده و از تمرکز داخلی بر تمرکز بین المللی و اروپایی تغییر می یابد. از دیدگاه حسابداری، این نیز منعکس کننده تغییرات در حسابداری بخش دولتی اروپا می باشد.

Conclusions: This study aimed at exploring the use of language and legitimation strategies by MPs as they discuss and approve publicsector accounting reforms. It provides evidence of the language and legitimation strategies deployed by politicians to influence parliamentary debates on public-sector reforms, showing how these evolved from a managerial era into one dominated by the Eurozone crisis and austerity. The results suggest that, during the 1990s, Italian MPs were mostly focused on domestic issues when debating and justifying the adoption of public-sector accounting reforms; their arguments ranging from references to authorities in the Italian political arena (political parties, Parliament, laws), to the need to ensure fairness across different Italian geographical areas, to the long-lasting problem of waste of public resources. This mirrors a view of accounting as a reflection of the State's sovereign power, and of accounting reforms as a matter of domestic affairs to either manage public-sector organisations or keep public finances under control. Reforms had, therefore, to be advanced by ensuring balance and agreement across different interests and powers within the State (including different geographical areas, such as the less-economically developed South of Italy). Accounting reforms were justified on grounds related to internal matters or the need to improve the management of resources. However, the parliamentary discussions in the 2000s reflect a fundamental shift in what was considered relevant for legitimating accounting reforms. The adoption of the euro, the emergence of the so-called Eurozone (and the related institutions, such as the European Central Bank), the increasing importance taken on by the Growth and Stability Pact and the necessity to cut resources to respect the debt limits, all pointed to an increased role of the EU and its policies also in domestic issues. This situation was further exacerbated by the outburst of the global financial crisis and the ensuing fiscal and sovereign-debt crises. The analysis suggests that publicsector accounting reforms were not immune to these processes, but, rather, were a clear example of the EU’s increasing influence on the countries' political decision making. After 2000, public-sector accounting does not represent a domestic issue any longer, but becomes intertwined with Italy's very membership in the EU and Eurozone. As a consequence, reforms were not presented by MPs as a way to improve the internal management of governments, but as a tool for ensuring harmonisation, comparison and consolidation of economic and financial data. The study suggests that the turn of the Millennium and the emergence of the Eurozone, as well as the global financial crisis, allowed MPs to legitimate public-sector accounting reforms shifting dramatically from an internal focus to an international, European-based, one. From an accounting perspective, this seems to reflect changes in the very meaning of public-sector accounting in Europe.