دانلود ترجمه مقاله هماهنگ سازی مشارکت کاربران پیشرو در شبکه های نوآوری

1. مقدمه 2. پیشینه نظری – هماهنگ سازی و کاربران پیشرو در شبکه نوآوری 3. دینامیک های هماهنگ سازی کاربران پیشرو – یافته هایی از یک مورد مراقبت از سلامت 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

چکیده – برای اینکه به تغییرات قابل توجه در زمینه مراقبت های بهداشتی پاسخ داده شود، شبکه های نوآوری که کُنشگران صنعت و بخش دولتی را کنار هم قرار دهند، مورد نیاز هستند. در نتیجه، هماهنگ سازی چنین شبکه هایی مورد توجه فزاینده قرار گرفته است. با اینحال، بیشتر تحقیقات درباره هماهنگ سازی شبکه ها، دیدگاه هماهنگ کننده و/ یا آفرینندگان نوآوری را می پذیرند. این تحقیقات، فاقد بحث های واضح درباره کاربران، و بویژه کاربران پیشرو، در بستر هماهنگ سازی شبکه می باشند. از جانب دیگر، درحالیکه تحقیقات نوآوری کاربران گویای این است که کاربران چگونه می توانند در فرآیندهای نوآوری دخیل باشند، اما بر آن اقدامات مدیریتی که هدف آنها، مشخّصاً اثرگذاری بر کاربران پیشرو است، تمرکز دارد و پویاگان مرتبط با هماهنگ سازی در سرتاسر شبکه را مورد توجه قرار نمی دهد. بعلاوه، بحث درباره کاربران پیشرو همراه با تمرکز بر مشتریانی که روندهای بازار را مشاهده می کنند، لزوماً به متخّصصان مراقبت های بهداشتی یا کاربران نهایی خدمات بخش دولتی، به طور کامل توجه نمی کند. این مطالعه، آغازگر مرتبط ساختن این بحث هاست زیرا یافته های حاصل از یک بررسی تئوریکی و یک مطالعه موردی تبیینی را ارائه می دهد. این مطالعه، یک رویکرد حساس به بستر نسبت به هماهنگ سازی شبکه نوآوری را در موقعیتی که مشارکت فعّالانه کاربران پیشرو برای کارکرد شبکه نوآوری ضروری است، فراهم می آورد. اذعان نمودن به تعامل بین هماهنگ کننده شبکه نوآوری، شرکت های نوآور، و کاربران پیشرو، دانش موجود درباره نحوه هماهنگ سازی شبکه های نوآوری را می افزاید. مقدمه: در سال های اخیر، ایجاد نوآوری ها، به طور قابل ملاحظه ای، شبکه ای شده است ( دِ مان، 2004؛ دِن هِرتوگ و همکاران، 2010؛ پاوِل و گرودال، 2006؛ پاوِل و همکاران، 2010؛ والکوکاری و همکاران، 2012 ) . درحالیکه این نوع از مدل عملیات ها می تواند بسیار سودمند باشد، اما چالش های مدیریتی در اثر پیچیدگی مرتبط با آن و نیاز به توجه به انگیزش های متفاوت طرف های دخیل، پدیدار می گردد ( بوکوت و ماث، 2010؛ کلارک و کرِین، 2018؛ لی، 2009؛ پاسی و همکاران، 2010؛ پورتِر، 2010؛ سوان و اسکاربورو، 2005؛ تیس، 2000 ) . هماهنگ سازی شبکه، به عنوان یک پاسخ عملی به این چالش ها، مورد توجه قرار گرفته است. هماهنگ سازی شبکه می تواند به عنوان هماهنگ سازی محتاطانه و پویای تشکیل و همکاری و مشارکت در شبکه تعریف گردد که بر تعدادی از اَبعاد مانند تحرّک دانش، ثبات و پایداری شبکه، و صیانت پذیری نوآوری که مروّج کسب ارزش بین مشارکت کنندگان است، مشتمل می باشد ( داناراج و پارکِه، 2006؛ هورمِلینا- لوکانِن و ناتی، 2018 ) . یک هماهنگ کننده شبکه، عامل یا کُنشگری است که این فعّالیت را انجام می دهد. هماهنگ کننده می تواند یک کُنشگر انفرادی یا گروهی از کُنشگران باشند ( یعنی، تحت یک سازمان واحد سازمان دهی شوند ) که به نحو فعّالانه ای، مشارکت کنندگان در فرآیند نوآوری را هدایت، رهبری، و {فعالیت} آنها را تسهیل می کنند (هورمِلینا- لوکانِن و ناتی، 2018 ) . برای مثال، در بستر مراقبت های بهداشتی، دستگاه های پزشکی جدید را می توان با همکاری و مشارکت بیمارستان ها، دانشگاه ها، نهادهای تحقیقاتی، شرکت های فنّاوری، ارائه دهندگان خدمات، و بیماران، ایجاد و آزمایش نمود، اما این امر نیازمند حضور یک طرف- یعنی، یک هماهنگ کننده- است، تا فعّالیت ها را تسهیل کند ( پارستون و همکاران، 2015؛ سریواستاوا و شاینِش، 2015 ) . غالباً، یک شرکت واحد، پیشروی ایجاد فناوری و خدمات و مشارکت دادن دیگران می گردد، اما بدیل های دیگری، مانند نهادهای تحقیقاتی ( مثلاً، بنگرید به رویجاکِرز و همکاران، 2013 ) یا افراد به عنوان هماهنگ کنندگان ( مثلاً، بنگرید به گوسدال و نیلسِن، 2011 ) نیز وجود دارد. همچنین، اذعان گردیده است که هماهنگ کننده می تواند همزمان با پیشرفت فرآیند نوآوری از یک مرحله به مرحله دیگر، تغییر کند و همچنین، وظایف هماهنگ سازی می تواند بین چند هماهنگ کننده، تقسیم گردد (هورمِلینا- لوکانِن و ناتی، 2018 ).

To respond to the notable changes in the field of healthcare, innovation networks bringing together industry and public sector actors are needed. Subsequently, the orchestration of such networks has attracted increasing attention. However, most research on network orchestration takes the point of view of the orchestrator and/or the innovation producers. It lacks explicit discussion on the users, especially lead users, in the network orchestration context. On the other hand, while the user-innovation literature tells how lead users can be involved in innovation processes, it focuses on those managerial actions that are meant to specifically influence lead users and misses the network-wide orchestration-related dynamics. Furthermore, a lead user discussion with a focus on customers viewing market trends does not necessarily fully acknowledge healthcare professionals or end users of public sector services. This study starts to bridge these discussions as it introduces findings from a theoretical examination and an illustrative case study. It provides a context-sensitive approach to innovation network orchestration in a situation where active involvement of lead users is crucial for the functioning of the innovation network. Acknowledging the interaction between the innovation network orchestrator, innovating companies, and lead users adds to existing knowledge on how to orchestrate innovation networks. Introduction: In recent years, generating innovations has become notably networked (de Man, 2004; den Hertog et al., 2010; Powell and Grodal, 2006; Powell et al., 2010; Valkokari et al., 2012). While this kind of operations model can be highly beneficial, managerial challenges emerge from the related complexity and the need to acknowledge varying motivations of the involved parties (Bocquet and Mothe, 2010; Clarke and Crane, 2018; Lee, 2009; Paasi et al., 2010; Porter, 2010; Swan and Scarbrough, 2005; Teece, 2000). Network orchestration has been considered to be a viable response to these challenges. Network orchestration can be defined as the discreet and dynamic coordination of the network formation and collaboration, which involves a number of dimensions such as knowledge mobility, network stability, and innovation appropriability promoting value capturing among the participants (Dhanaraj and Parkhe, 2006; Hurmelinna-Laukkanen and Nätti, 2018). A network orchestrator is an actor conducting this activity. An orchestrator can be an individual actor or group of actors (e.g., organized under a single organization) who actively steers, guides, and facilitates the network participants in the innovation process (Hurmelinna-Laukkanen and Nätti, 2018). For example, in the healthcare context, new medical devices can be developed and tested in collaboration among hospitals, universities, research institutes, technology firms, service providers, and patients, but this requires a party – an orchestrator – to facilitate the activities (Parston et al., 2015; Srivastava and Shainesh, 2015). A single firm can often take the lead in developing technology and services and involving others, but there are also other alternatives, such as research institutes (see, e.g., Roijakkers et al., 2013) or individual persons acting as orchestrators (see, e.g., Gausdal and Nilsen, 2011). It also has been acknowledged that the orchestrator can change as the innovation process proceeds from one stage to the next, and that orchestration tasks can be shared between multiple orchestrators (Hurmelinna-Laukkanen and Nätti, 2018).