دانلود ترجمه مقاله مدیریت تعارض در بخش دولتی در طول بحران

1. مقدمه 2. تعارض و مدیریت بحران 3. فرضیات 4. روش تحقیق 5. نتایج 6. نتیجه گیری 7. محدودیت ها و جهت گیری های برای تحقیقات آتی

اهداف این مطالعه بررسی روابط بین هوش عاطفی، ارتباطات، تصمیم گیری و سَبک مدیریت نزاع در تیم های مدیریت بحران (CMTs) با تاکید بر تعامل اعضاء تیم – رهبر در طول شرایط بحرانی است. شرکت کنندگان در این مطالعه 177 نفر در تیم های مدیریت بحران هستند که نماینده سازمان های دولتی یونان و دولت این کشور می باشند. داده های این مطالعه با استفاده از پرسشنامه های سازمان یافته در مجموعه ای از مصاحبه های شخصی جمع آوری شد. نتایج نشان داد که اعضاء تیم با توانایی تصمیم گیری، روابط داخلی و هوش عاطفی ارتباط مثبتی با همکاری و ادغام در تیم های مدیریت بحران دارند، به طوری که اعضاء تیم ترغیب به انجام فعالیت های منسجم و دستیابی به اهداف مشترک که افزایش دهنده اثربخشی تیم مدیریت بحران است، خواهند شد. مقدمه: بحران باعث ایجاد عدم ثبات شده و تاثیر فوری بر ساختار و عملیات یک سیستم خواهد داشت. این مساله بر افراد و گروه ها تاثیر گذاشته و منجر به بروز وره ناکارامد در توسعه عملکرد خواهد شد (آلموند و همکاران، 1973، لینز و استفان، 1978، تایلی و استینکوب، 1997، بوین و همکاران، 2005). سیستم هنگامی که در معرض تهدیدات جدی قرار گرفته و حس ناامنی و نیاز به انجام یک واکنش فوری برای حفاظت از ارزش های خود را داراست، وارد وضعیت بحران خواهد شد (بیلینگ و همکاران، 1980، هرمان، 1972، مان و جاینز، 1983، تجولود، 1984). بحران مربوط به کل یا بخشی از یک جمعیت است که نیازمند توجه مدیران دولتی است. چنین بحران هایی هنگامی که دولتمردان با تهدیدات جدید در ساختارها، ارزش ها و هنجارهای سیستم خود روبرو می شوند و هنگامی که تحت شرایط عدم قطعیت و فشار مجبور به گرفتن تصمیمات مهم می شوند، رخ خواهد داد (پرو، 1974). شهرداران و فرمانداران نقش استراتژیکی در طول بحران و بلافاصله بعد از بحران و بلایای طبیعی ایفاء می کنند (جانگ و همکاران، 2016). یک سازمان دولتی هنگامی که ساختار نهادی ان به طور جدی با چالش روبرو می شود، وارد بحران شده (بوین و هارت، 2000) و هر چه سازمان بیشتر مورد تهدید قرار گیرد، بحران عمیق تر خواهد بود (بوین و همکاران، 2005). بحران به صورت تصادفی و به شیوه ای غیرخطی رخ می دهد. بلایای طبیعی، درگیری های انسانی، بحران مالی، مشکلات سیاسی، بحران آوارگان برخی نام های رایج مورد استفاده به منظور توصیف بحران است که بخش دولتی با آن روبروست. در قرن بیستم، این بحران ها شامل جنگ، نسل کشی، طوفان، شورش، درگیری با عوامل زیست محیطی، روانشناختی، اقتصادی و سیاسی، تهدیدات سلامت و امنیت بود (هایلارد، 2000). اگرچه مهم ترین بحران بین بلایای انسانی و طبیعی رخ می دهد (روستنا و کوزمین، 1993، بوین و همکاران، 2005)، اما کتابشناسی گسترده ای در رابطه با نوع بحران وجود دارد (الگلوف و سان، 1992، لیبینگر، 1997، مارکوس و گودمان، 1991، پیرسون و میتروف، 1993). نوع بحران بر قابلیت پیش بینی آن مهم است و در عین حال یک ماتریس چهار حوزه ای ایجاد شده و چندین کلاس بحران و بلایای طبیعی می تواند به عنوان بحران های متعارف، بحران های غیرمنتظره، بحران های رام نشدنی و بحران های اساس تشخیص داده شود.

This study aims to investigate the relationships between emotional intelligence, communication, decision-making and conflict management styles in crisis management teams (CMTs), giving emphasis on leader-team member interaction during crisis situations. Participants were 177 individuals involved in CMTs representing Greek public organisations and government. Data were collected by means of structured questionnaires in a series of personal interviews. Results indicate that team members’ ability to make decisions, internal communication and leaders’ emotional intelligence are positively associated with cooperation and integration within CMTs in public sector. Implications for management are discussed including the need for leaders to further develop emotional intelligence competencies, so that team members are motivated to integrate activities and attain common goals increasing CMT effectiveness. Introduction: A crisis causes instability having an immediate impact on the structure and operation of a system. This affects individuals and groups, and marks a dysfunctional period in the smooth development (Almond et al., 1973; Linz and Stepan, 1978; Tilly and Stinchcombe, 1997; Boin et al., 2005). A system is in a state of crisis when those making the decisions believe their values are being seriously threatened, when they feel insecure and consider an immediate reaction mandatory to protect those values (Billings et al., 1980; Hermann, 1972; Mann and Janis, 1983; Tjosvold, 1984). Crisis pertaining to the whole or part of a population is the consideration of public administration. Such are the crises when the governors face a serious threat to fundamental structures, values and norms of a system and when they, under the pressure of time and in uncertain conditions, need to take vital decisions (Perrow, 1984). Mayors and governors play a strategic role during and in the immediate aftermath of crises and disasters (Jong et al., 2016). A public organisation is in crisis when its institutional structure is seriously challenged (Boin and ‘tHart, 2000) and the more lives are governed by the value(s) under threat, the deeper the crisis goes (Boin et al., 2005). Crises happen randomly and in a non-linear fashion. Natural disasters, human conflicts, financial crisis, political uprisings, refugee crisis are common names used to describe a crisis that concerns public sector. In the 20th century these included wars, genocides, hurricanes, revolts, conflicts combined with environmental, psychological, economic and political factors, health and security threats (Ηillyard, 2000). Although the main distinction is between man-made and natural disasters (Rosenthal and Kouzmin, 1993; Boin et al., 2005) there is an extended bibliography on the typology of crisis (i.e., Εgelhoff and Sen, 1992; Lerbinger, 1997; Marcus and Goodman, 1991; Pearson and Mitroff, 1993). A typology that focus on predictability and at the same time on the possibility to influence a crisis generates a four-area matrix in which several classes of crises and disasters can be distinguished as conventional crises, unexpected crises, intractable crises and fundamental crises (Gundel, 2005).