دانلود ترجمه مقاله از مراقبت از سلامت مبتنی بر شواهد تا مراقبت از سلامت مبتنی بر دانش

1. مقدمه 2. سیستم مراقبت از سلامت و چالش های آن 3. مدیریت دانش در بخش مراقبت از سلامت 4. مدیریت مبتنی بر دانش (TbKM) در بخش مراقبت از سلامت 5. نتیجه گیری

چکیده – مراقبت از سلامت، یک حرفه مبتنی بر دانش بوده که تصمیمات ایده آلی بر اساس شواهد رسمی اتخاذ می کند. اما چالش های پیش روی تصمیم گیرندگان مراقبت از سلامت، کاربرد این شواهد در سطح عمومی و سطح جمعیت در شرایط خاص یک بیمار است. در این مقاله، یک رویکرد مبتنی بر دانش را در تصمیم گیری پزشکی مورد استدلال قرار می دهیم. چنین رویکردی مبتنی بر مداخلات در سطح جمعیت عمومی، مبتنی بر شواهدی است که به طور تخصصی زمینه خاصی از یک بیمار خاص اطلاع می دهد. در این مطالعه مدیریت دانش مبتنی بر وظیفه (TbKM) را به عنوان یک سازه نظری به منظور اجراء رویکرد مبتنی بر دانش در تصمیم گیری پزشکی پیشنهاد می کنیم. مقدمه: موفقیت یک جامعه همیشه مرتبط با سلامتی و رفاه آن جامعه است. سیستم های بهداشت و سلامت اساسا از هر دو منظر اقتصادی و اجتماعی مهم است، چون یک جامعه سالم می تواند زیربنای رشد اقتصادی قوی و رفاه جامعه باشد (سورکی و همکاران، 2006). توسعه یک سیستم مراقبت از سلامت کارامد دغدعه اصلی هر جامعه ای است، چون چالش ها و مسائل قابل توجهی در این زمینه وجود دارد. بسیاری از این چالش ها مربوط به پاسخگویی به پیامدهای روز افزون محیط مراقبت از سلامت مانند موارد رو به رشد بیماری های مزمن یا کمبود مهارت های حیاتی در این صنعت است. مراقبت از سلامت به طور گسترده به عنوان جامعه با دانش فشرده شناخته شده که متکی بر ایجاد و به اشتراک گذاری دانش بوده و طی 15 سال گذشته، پزشکی مبتنی بر شواهد (EBM) به بخش ضروری ارائه مراقبت از سلامت تبدیل شده است (هاینز، 2006). در پزشکی مبتنی بر شواهد، تصمیمات پزشکی به شدت وابسته به نتایج به دست آمده از استاندارد طلایی مطالعات پزشکی بوده که به عنوان کارآزمایی های تصادفی کنترل شده دو سوکور یا RCT شناخته می شود (الستین، 2004، نایسیانا، 2007). هدف اصلی RCT، تعیین کارایی مداخله پزشکی خاص بر گروهی که نماینده جمعیت بزرگتر هستند، می باشد (اوانز، 2003). پزشکی مبتنی بر شواهد نیز متکی بر نظارت بر مداخلات جدید بوده که به طور کلی به کل جمعیت اعمال می شود (کالفیلد، 2007). این چرخه RCT و روش گسترده نظارت بر پزشکی مبتنی بر شواهد به تولید دانش جدید درباره درمان یک بیماری خاص و مهم تر از آن محدودیت های یک مداخله خاص کمک می کند.

The healthcare is a knowledge-based profession where ideally decisions are based on formal evidence. But the challenges faced by healthcare decision makers are to apply these generic and population level evidence to the specific situation of an individual patient. In this paper we argue for a knowledge-based approach to medical decision-making. Such an approach is grounded in general population level interventions, based on the evidence that informs and is specialized to the specific context of a particular patient. We propose task-based knowledge management (TbKM) as a theoretical construct to implement the knowledge-based approach to medical decision-making. Introduction: Success of a society is always linked to its health and wellbeing. Health and health systems are fundamentally important from both economic and social perspectives as a healthy population can underpin strong economic growth and community wellbeing and prosperity (Suhrcke et al. 2006). Development of an efficient healthcare system presents a prime concern for every society since there are considerable challenges and issues to deal with. Many of those challenges are concerned with responding to the increasing complications of the healthcare environment such as growing cases of chronic diseases or the shortage of vital skills in the industry. Healthcare is widely recognized as a knowledge intensive community that relies on knowledge creation and sharing and within the last 15 years evidence-based medicine (EBM) has become an essential part of healthcare delivery (Haynes 2006). In EBM, medical decisions heavily rely on the results attained from the gold standard of medical studies known as double-blind randomized controlled trials or RCT (Elstein 2004; Ncayiyana 2007). The main goal of RCT is to determine the efficacy of a specific medical intervention on a cohort who represents a broader population (Evans 2003). EBM also relies on monitoring new interventions that are universally applied to the population at large (Caulfield 2007). This cycle of RCTs and the extensive method of monitoring of EBM contribute to the generation of new knowledge about the treatment of a particular condition and importantly the limitations of a specific intervention.