دانلود ترجمه مقاله سرمایه گذاری مسئولیت اجتماعی شرکتی: نوع دوستی و شهرت مدیرعامل

1. مقدمه 2. داده ها و ساختار نمونه 3. خلاصه آماره ها 4. عوامل موثر بر سرمایه گذاری شرکتی بر CSR 5. آیا پوشش رسانه ای مدیرعامل بر سرمایه گذاری وی بر CSR تاثیر دارد؟ 6. نگاهی دقیقتر به مولفه های مختلف CSR 7. نتیجه گیری

مقدمه: شرکت ها، جدا از تعهد مالی برای ارزش افزایی برای سرمایه گذاران خود، اغلب با فشار از جانب سهامداران مختلف برای سرمایه گذاری در فعالیت هایی که از نظر اجتماعی مسولان بنظر می رسند، مواجه می شوند. روایت شده است که اکثر شرکت های بزرگ همیشه بر اهمیت مسئولیت اجتماعی شرکتی (CSR) تاکید دارند و اقداماتی جهت خاطر نشان کردن سرمایه گذاری خود در این فعالیت ها، انجام می دهند. اینکه این فعالیت ها از جیب سرمایه گذاران باشد یا خیر و اگر اینگونه باشد، آیا مدیران نگرانی های ذینفعان را بالاتر از سهامداران قرار می دهند یا خیر، مسائل داغ برای حداقل چندین دهه بوده است. مشخص است که منافع سهامداران و ذینفعان همیشه با هم همسو نیستند. با این حال، تعدادی تحقیق شواهدی مبنی بر یک لینک مثبت بین سرمایه گذاری در CSR و عملکرد در اقدامات مالی فراهم کرده اند- و بیان کرده اند که در بعضی موارد «عمل خوب» مکن است برای کسب و کار نیز خوب باشد. درحالی که این یافته ها، روشنگر هستند، اما پرسش ها و تردیدهایی در مورد علت و معلول وجود دارد- آیا سرمایه گذاری در مسئولیت اجتماعی ، باعث می شود شرکت ها سودآوری بیشتری داشته باشند یا اینگونه است که شرکت های سودآور بیشتر خواهان و قادر به تغییر جهت جریان منابع به سمت سرمایه گذاری بر CSR هستند یا خیر؟ علاوه بر آن، شواهد بیان می کنند که سرمایه گذاری شرکتی در CSR تنوع گسترده ای دارد (حتی در میان شرکت هایی که در یک صنعت مشترک قرار دارند)- که این چیزی است که انتظار نداریم مشاهده کنیم، اگر سرمایه گذاری در CSR ، بصورت سراسری برای سرمایه گذاران و ذینفعان غیرمالی، مفید باشد. با داشتن این زمینه ، در این مقاله عواملی که باعث می شوند شرکت ها در CSR سرمایه گذاری کنند را بررسی می کنیم. کار تئوری اخیر انجام شده توسط بارون (2008) و بنابو و تیرول (2010) خاطر نشان می کنند که دلایل مختلفی وجود دارند که مدیران شرکت ها بخواهند در CSR سرمایه گذاری کنند و همچنین کانال های مختلفی که باعث شوند سرمایه گذاری های CSR ، عملکرد مالی را بهبود بخشند، در نظر بگیرند. با اقتباس از چهارچوب تئوری آنها، ما یک تحلیل تجربی انجام می دهیم که استنباط می کند حداقل سه دلیل مختلف برای سرمایه گذاری مدیران شرکت در CSR وجود دارد. یک دلیل، نوع دوستی است. مدیران شرکتی، شخصاً اعتقاد دارند که ایشان (و شرکت آنها) یک انگیزه اخلاقی برای سرمایه گذاری در فعالیت های CSR دارند، مانند حفظ محیط زیست، رفعاه کارمندان و دیگر سرمایه گذاری های انسان دوستانه و اجتماعی. انگیزه دوم این است که مدیران شرکت این سرمایه گذاری را بخاطر همراستا بودن با منافع مالی شرکت انجام می دهند. برای مثال، منافع سخاوتمندانه برای کارمندان فراهم می کند و شهرت و اعتبار از نظر اینکه مسئولیت اجتماعی دارند بوجود می آورد که این می تواند به شرکت ها کمک کند کارمندان با کیفیت را جذب و حفظ کند، مشتریان وفادار را جذب و حفظ کنند و ریسک های قانونی، سیاسی و مالیاتی را رفع کنند (تا آن حد که این سرمایه گذاری های CSR احتمال به دادگاه فراخوانده شدن و یا تحت مقررات قرار گرفتن را کاهش دهند).

Introduction: Apart from their financial obligation to create value for their investors, companies also often face pressure from various stakeholders to invest in activities that are deemed to be socially responsible. Anecdotally, most large companies routinely stress the importance of corporate social responsibility (CSR) and take steps to highlight their investment in these activities. Whether or not these activities come at the expense of investors, and if so, whether managers should place stakeholder concerns above stockholders have been hotly debated issues for at least several decades. Clearly, the interests of stockholders and stakeholders are not always aligned. Nevertheless, some studies provide some evidence of a positive link between investments in CSR and measures of financial performance — suggesting that in some cases “doing good” may also be good for business. While these findings are illuminating, there remain questions regarding causality — do investments in social responsibility make companies more profitable, or is it the case that profitable companies are more willing or able to divert resources towards investments in CSR? Moreover, the evidence suggests that corporate investments in CSR vary widely (even among companies within the same industry) — which is something that we might not expect to see if investments in CSR were universally beneficial to investors and non-financial stakeholders. Given this backdrop, in this paper we investigate the factors that spur firms to invest in CSR. Recent theoretical work by Baron (2008), and Bénabou and Tirole (2010) highlights the various reasons that corporate managers may invest in CSR, and they also consider the various channels in which CSR investments may lead to enhanced financial performance. Borrowing from their theoretical framework, we conduct an empirical analysis where we conjecture that there are at least three different reasons why corporate managers may invest in CSR. One reason is altruism. Corporate managers may personally believe that they (and their company) have a moral imperative to invest in CSR activities such as environmental protection, employee welfare, and other humanitarian and community-based investments. A second motivation is that managers undertake these investments because they are consistent with the firm's financial interests. For example, providing generous benefits to employees and establishing a reputation for being socially responsible may help companies attract and keep high-quality employees, attract and maintain loyal customers, and mitigate legal, political and tax risk (to the extent these CSR investments reduce the likelihood of being sued and/or regulated).