دانلود ترجمه مقاله برندسازی شهری و ارتباط آن با برنامه ریزی شهری

1. برندسازی شهری: مروری کلی 2. چالش های برندسازی شهری 3. به سوی برندسازی شهری مشارکتی: تحول اخیر 4. برخی از نکات قابل ذکر: از مشارکت عمومی تا پذیرش اجتماعی 5. نتیجه گیری و تحقیقات آینده

چکیده – این مقاله از طریق بررسی انتقادی نظریه ها و شیوه های برندسازی شهری، رابطه بین برندسازی شهری و برنامه ‌ریزی شهری مرتبط با برنامه ‌ریزی اصلی و مکان سازی را شناسایی می کند. این امر توجه ها را به سوی چالش ‌های پیش روی برندسازی شهری از جمله فرآیندهای سیاسی نامتقارن، نابرابری اجتماعی، مشارکت صوری و نوسازی شهری جلب می کند. در حالی که تحول اخیر برندسازی شهری در رویکردهای مشارکتی موجب شده تا پذیرش گسترده فرآیندهای برنامه ریزی به صورت یک برنامه ریزی مهم در استراتژی برندسازی مکان آشکار شود، این جریان در تحقیق و عمل تفکیک شده و از نظریه و اخلاق برنامه ریزی شهری جدا شده است. این مقاله نشان می دهد که شناخت این ارتباط می تواند به برندسازی شهری کمک کند تا به چالش ‌های خود بپردازد و مبنای نظری خود را بواسطه زمینه های با مسئولیت‌ اجتماعی بیشتر و هنجاری‌ تر توسعه دهد. رقابتی ماندن در یک اقتصاد به طور فزاینده جهانی، یکی از نگرانی های همیشگی رهبران شهرها بوده است. ضمن پویایی ذاتی و تاریخی سرمایه داری صنعتی (هاروی 1973؛ کاستلز 1977) و سرمایه داری مالی اخیر(پیک و پولارد 2010)، رقابت ارضی برای جذب سرمایه مالی و انسانی تقویت کنندگان مدنی را وادار کرده است تا به طور فزاینده به منظور تضمین سهم بیشتر از رشد در اقتصاد جهانی به برندسازی شهر و مکان روی بیاورند (فریدمن 1986). ترفیع مکان (وارد 1998؛ پدیسون 1993)، بازاریابی شهری (هال و هابارد 1998) و استراتژی های برندسازی (اشورث و ووگد 1990؛ ایوانز 2003) شتاب بیشتری به دست آورده اند و ظاهراً تقاضای زیادی پیدا کرده اند. با این حال، شیوه های برندسازی شهر و مکان تمایل دارند تا از واقعیت نامطلوب شهرها از قبیل فقر، تبعیض نژادی و کاهش سرمایه چشم پوشی کنند (گاتهام 2007؛ بلند 2013)؛ کالاسازی فضای فیزیکی و فرهنگی (زوکین 1996، 2002) و نوسازی شهری که نتیجه سیاست های رشد و توسعه مجدد است نیز توسط برندسازهای مکان ترویج یافت (گیبسون 2005؛ ایوانز 2015).

Through a critical reading of city branding theories and practices, this article identifies a nexus between city branding and urban planning related to master planning and placemaking. It brings attention to the challenges facing city branding including asymmetrical political processes, social inequity, tokenism, and gentrification. While city branding’s recent turn to participatory approaches unveils a rampant adoption of planning processes repackaged as master planning the place brand strategy, this stream of research and practice remains isolated and disconnected from urban planning theory and ethics. Recognizing this link, the article suggests, could help city branding address its challenges and develop its theoretical basis with more socially responsible and normative underpinnings. Remaining competitive in an increasingly globalized economy has been a chronic concern of city leaders. While historically an inherent dynamic of industrial capitalism (Harvey 1973; Castells 1977) and more recent of financial capitalism (Pike and Pollard 2010), the specter of territorial competition for attracting financial and human capital has compelled civic boosters to increasingly turn to city and place branding to secure greater share of growth in the world economy (Friedmann 1986). Place promotion (Ward 1998; Paddison 1993), city marketing (Hall and Hubbard 1998), and branding strategies (Ashworth and Voogd 1990; Evans 2003) have gained momentum, seemingly becoming in great demand. However, city and place branding practices tend to sidestep the unfavorable reality of cities such as poverty, racial segregation, and disinvestment (Gotham 2007; Boland 2013); the commodification of physical and cultural space (Zukin 1996, 2002); and gentrification, a consequence of growth and redevelopment policies promoted by place branders (Gibson 2005; Evans 2015).

ترجمه این مقاله در 28 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 11 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.