دانلود ترجمه مقاله ادغام نظریه تصمیم گیری رفتاری و مدیریت زنجیره تامین پایدار

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. توسعه فرضیات 4. مروری کلی بر روش ها 5. آزمایش اول 6. آزمایش دوم 7. آزمایش سوم 8. بحث و بررسی

مقدمه: حمل و نقل، بنیاد زنجیره های تامین جهانی را تشکیل می دهد، به ایجاد مطلوبیت زمانی و مکانی کمک می کند و تخصصی سازی جغرافیایی را ممکن می سازد. هنگامی که شرکت ها کالای خود را به بازار می برند، یک تصمیم انتخاب تامین کننده مهم، شامل انتخاب یک شرکت حامل برای حمل و نقل است. تصمیم های انتخاب شرکت حامل در حالت سنتی براساس ضوابط مرتبط با هزینه، خدمات و قابلیت می باشد (باردی، 1973؛ مک گینیس، 1990؛ کنت و پارکر، 1999)، اما پژوهش های اخیر درخواست کرده اند که ضابطه پایداری را در تصمیم گیری شامل کنند (میکسل و نوربیس، 2008؛ ویلیامز و همکاران، 2013؛ توماس و همکاران، 2016). بکار گیری پایداری در انتخاب حامل تحت پوشش چتر گسترده تر مدیریت زنجیره تامین پایدار (SSCM) قرار می گیرد. این مفهوم بیانگر آن است که شرکت ها می توانند آن استراتژی های زنجیره تامین را توسعه دهند که اهداف پایداری اقتصادی، محیطی و اجتماعی را متوازن کنند (پاگل و شوچنکو، 2014؛ کرشوف و همکاران، 2016). گسترش ضوابط انتخاب حامل برای شامل کردن ابعاد اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی SSCM بوسیله چند عامل پیش برده می شود: (1) افزایش ورشکستگی های شرکت حمل و نقل (کامپیو، 2010)، (2) مسائل کیفیت زندگی که بر حفظ راننده تاثیر می گذارند (کانتور و همکاران، 2011)، (3) حمل و نقل، آثار کربنی بزرگ تولید می کند (لیلجستراند و همکاران، 2015) و (4) سیاست حمل و نقل فعلی و پیشنهادی ملزم می کند (هولند و همکاران، 2015). خط فکری غالب SSCM که بر تصمیم های انتخاب شرکت حمل و نقل تاثیر می گذارد، جنبه «برد برد» آن است: یکی از موارد تجاری که می توان برای شامل کردن ضابطه پایداری بیان کرد، که نتیجه انتهایی آن تاثیری مثبت بر عملکرد عملیاتی و مالی است (گولیسیس و اسمیت، 2013). اما، یک جریان قابل توجه از پژوهش ها، تفکیک کامل این جنبه برد برد سنتی، با درخواست های فراوان پژوهشی برای ملاحظه چارچوب های جایگزین که یک جنبه تعادلی و بده بستانی را در نظر می گیرد، (فیگه و هاهن، 2012) یا یک جنبه اکولوژیکی (مارکمن و کراوس، 2016) را طلب می کند. این دیدگاه های مختلف تاکید می کنند که مدیران نباید ابعاد محیطی و اجتماعی SSCM را از دریچه یک خط مبنای بهبود یافته، ارزیابی کنند. هر سه دیدگاه SSCM هنجاری هستند از این نظر که چیزی را تجویز می کنند که تصمیم گیرندگان باید انجام دهند. این امر توسعه نظریه SSCM را به اندازه ناکافی غنی بر جای می گذارد، زیرا این رشته تحصیلی و علمی چیز زیادی در مورد اینکه مدیران واقعاً در مورد چه چیزی فکر می کنند، چگونه واکنش می دهند و چگونه اولویت بندی برای تصمیم گیری ایجاد می کنند (بخصوص هنگامی که با فشارهای متعارض مواجه می شوند)، نمی داند (متیوس و همکاران، 2016).

INTRODUCTION: Transportation forms the foundation of global supply chains, helps create time and place utility, and enables geographic specialization. As firms move their goods to market, an important supplier selection decision involves choosing a transportation carrier. Carrier selection decisions were traditionally based on criteria related to cost, service, and capability (Bardi 1973; McGinnis 1990; Kent and Parker 1999), but recent research calls for inclusion of sustainability criteria in decision making (Meixell and Norbis 2008; Williams et al. 2013; Thomas et al. 2016). Incorporating sustainability into carrier selection fits under the broader umbrella of sustainable supply chain management (SSCM), which maintains that firms can develop supply chain strategies that balance economic, environmental, and social sustainability objectives (Pagell and Shevchenko 2014; Kirchoff et al. 2016). The broadening of carrier selection criteria to include the economic, environmental, and social SSCM dimensions is being driven by several factors: (1) the increase in transportation firm bankruptcies (Compeau 2010), (2) quality-of-life issues that affect driver retention (Cantor et al. 2011), (3) the large carbon footprint transportation produces (Liljestrand et al. 2015), and (4) the current and proposed transportation policy mandates (Holland et al. 2015). The dominant line of SSCM thought impacting carrier selection decisions is the “win–win” perspective: A business case can be made for including sustainability criteria, with the end result being a positive impact on operational and financial performance (Golicic and Smith 2013). However, a burgeoning stream of research calls for a complete dismantling of this traditional win–win perspective, with fervent calls for research to consider alternate frameworks that take a trade-off perspective (Figge and Hahn 2012) or an ecological perspective (Markman and Krause 2016). These alternate perspectives assert that managers should not assess the environmental and social dimensions of SSCM through the lens of an enhanced bottom line. All three SSCM perspectives are normative in that they prescribe what decision makers should do. This leaves SSCM theory development insufficiently rich because the field knows little about what managers actually think, how they react, and how they form preferences to make decisions—especially when confronted with conflicting pressures (Matthews et al. 2016).