دانلود ترجمه مقاله درمان موضعی زگیل تناسلی در بیماران بدون سرکوب سیستم ایمنی بدن

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی

خلاصه – پیشینه: انتخاب یک درمان موضعی از بین عوامل موضعی متعدد برای زگیل تناسلی، بدون شواهد شفاف چالش برانگیز شده است. اهداف: ارزیابی قیاسی بازده و ایمنی عوامل موضعی برای زگیل تناسلی از طریق متاآنالیز شبکه. روشها: ما 41 تحقیق مرتبط با این موضوع را شناسایی کردیم که شامل 6371 بیمار می باشند. در بین عوامل متعارف، محلول پودوفیلوتوکسین 0.5% (نسبت شانس ها، 1.94؛ فاصله اطمینان 95%، 3.71-1.02) در مقایسه با کرم 5% ایمیکوئیمود در زمینه برطرف کردن ضایعه موثرتر می باشد؛ با این حال، نرخ عوارض جانبی آن بیشتر می باشد. یدوکسوریدین، پلی هگزا متیلن بیگوانید، سیدوفوویر و SB206 بازده درمانی قابل مقایسه با تراپی های متعارف نشان دادند. با توجه به عود ضایعه، بیماران دارای عوارض جانبی شدید یا بیمارانی که به خاطر عوارض جانبی درمان کنار می کشند، هیچکدام از درمان ها تفاوت قابل توجه با همدیگر ندارند. نتیجه گیری: اگرچه روشهای درمان متعارف دارای مزایا و معایبی می باشند، ولی موثر هستند. مطالعات مربوط به بازده و ایمنی برای عوامل نامتعارف تضمین شده اند. مقدمه: تاثیر مضر زگیل بر کیفیت زندگی و رفاه روانشناسی اجتماعی مشخص شده است. بعلاوه، بار اجتماعی اقتصادی زگیل معنی دار است چون در بین متداولترین عفونت های انتقالی از راه جنسی می باشند. در حال حاضر، چندین روش درمانی برای زگیل خارج دستگاه تناسلی وجود دارند. اگرچه تخریب فیزیکی به نرخ پاکسازی بالا منجر می شود، باتوجه به تخصص پزشک پیامدها متغیر می باشند. بعلاوه، تخریب فیزیکی به درد شدید و نرخ عود بالا منجر می شود و اگر ذرات HPV در ستون دود موجود باشند، روشهایی همچون جراحی الکتریکی و جراحی لیزری به انتقال ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) منجر خواهند شد. درمان موضعی را می توان به اسانی و توسط پزشک یا خود بیماران اعمال کرد. درمان موضعی در مقایسه با روشهای فیزیکی مدت درمان طولانی دارند؛ با این حال، از آنجاییکه به موضع مورد نظر اعمال می شوند، به هنگام درمان چندین ضایعه، مزایایی دارند. عوامل درمانی موضعی برای زگیل خارج دستگاه تناسلی عبارتند از: ایمیکوئیمود، پودوفیلوتوکسین، سینکاتچینز، اسید تری کلرواستیک (TCA) و پودوفیلین و روشهای نوظهور یا غیرمتعارف همچون ژل سیدوفویر، یدوکسوریدین، پلی هگزامتیلن بیگوانید، نیتریت سدیم با اسید نیتریک و SB206 12%. فقدان تحلیل قیاسی سربه سر تراپی های مختلف، انتخاب درمان را به چالش بالینی تبدیل می کند. بنابراین، ما به اجرای متاآنالیز شبکه (NMA) پرداختیم که شواهد مستقیم، غیرمستقیم و ترکیبی جهت مقایسه همزمان درمان مربوط به ایمنی و بازده آنها ارائه می دهد.

Summary – Background: Selecting a topical treatment from among the numerous topical agents for external genital warts remains challenging without clear evidence. Objectives: To comparatively evaluate the efficacy and safety of topical agents for external genital warts via a network meta-analysis Methods: We included all randomised, controlled trials that evaluated any topically applied treatment for external genital warts. Using the R package netmeta, network meta-analyses were performed with a frequentist approach. Results: We identified 41 relevant studies comprising 6,371 patients. Among conventional agents, podophyllotoxin 0.5% solution (odds ratio, 1.94; 95% confidence interval, 1.02–3.71) was significantly more efficacious compared with imiquimod 5% cream for lesion clearance; however, it was associated with higher overall adverse event rate. Sinecatechins 15% ointment (odds ratio, 0.21; 95% confidence interval, 0.12–0.34) was significantly less efficacious compared with imiquimod 5% cream. Idoxuridine, polyhexamethylene biguanide, cidofovir and SB206 showed comparable therapeutic efficacies to conventional therapies. None of the treatments were significantly different from each other with respect to recurrence, patients with severe adverse events, or patients who withdrew because of treatment-related adverse events. Conclusions: Conventional modalities were efficacious and well tolerated, although each of them had their advantages and disadvantages. Additional efficacy and safety studies are warranted for unconventional agents. Introduction: The detrimental impact of genital warts on the quality of life and psychosocial well-being has widely been recognised. In addition, the socioeconomic burden of genital warts is significant, because they are among the most common sexually transmitted infections. Several treatment modalities are currently available for external genital warts. Although physical destruction leads to high clearance rates, the outcomes vary depending on the proficiency of the clinician. Moreover, physical destruction is associated with extreme pain and high recurrence rates and modalities, such as electrosurgery and laser surgery, may cause human papilloma virus (HPV) transmission, if HPV particles are present in the smoke plume. Topically applied therapies can be easily performed by physicians or patients themselves. Topically applied therapies have typically longer treatment duration compared with that of physical methods; however, because they are primarily field directed, they offer advantages when treating multiple lesions, which have a substantial risk of latent HPV presence in the clinically normal epithelium beyond the warts. Topically applied therapeutic agents for external genital warts include imiquimod, podophyllotoxin, sinecatechins, trichloroacetic acid (TCA) and podophyllin and unconventional or newly emerging modalities, such as cidofovir gel, idoxuridine, polyhexamethylene biguanide, sodium nitrite with citric acid and SB206 12%. The lack of head-to-head comparative analysis of various therapies renders choice of treatment a clinical challenge. Therefore, we performed a network meta-analysis (NMA) that provided direct, indirect and mixed evidence to simultaneously compare multiple treatments regarding their efficacy and safety.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 17 فایل ورد ترجمه)