دانلود ترجمه مقاله تمایل به خود ارجاعی در گزینش دانشجویان و مدیران از بازار هدف

1. مقدمه 2. مطالعه 1 3. مطالعه 2 4. استراتژی عملی در پاسخ به تمایل به خودارجاعی 5. نتیجه گیری

مقدمه: خودپنداری یا این ایده که من در مرکز جهان شخصی خود قرار گرفته ام، یک ساختار توسعه یافته و شناخته شده مرتبط با آموزش کسب و کار می باشد. خود یک نشانگر مرکزی در درک و تعامل رویدادها و نحوه تاثیرگذاری روی تمایلات فردی می باشد (راجرز، کوپر و کیکر، 1977)؛ در واقع افراد تمایل دارند تا خود را از لحاظ روابط شخصی خود با دیگر افراد و گروه های اجتماعی تعریف کنند (برور و گاردنر، 1996)، نمونه ای کلاسیک از دانش جویانی که از همکلاسی های خود در قالب چارچوبی برای ارزیابی های اجتماعی و استانداردهای تحصیلی استفاده می کنند (جست، رولسون و دیویدسون 2008). این خود پنداری به همواره در بین مقالات به عنوان یک استراتژی کدینگ مورد استفاده در فرآیندهای بادگیری برای توانمندسازی سازمان ها در راستای کسب اطلاعات جدید تعریف شده است می تواند به صورا طبیعی رد زمینه یادگیری رخ داده و افرادی با توانایی های بالای اطلاعاتی در راستای تفسیر، سازماندهی و ایفای نقش بهتر در سازمان تربیت کند (سایمون و جانسون، 1997). خود در این تابع عملکردی در قالب طرحی برتر شناخته شده و نقش چشم گیری در درک و گردآوری مجدد اطلاعات از دانشجویان در راستای بررسی دانش ها و کسب مهارت های جدید ایفا می کند (راجرز و همکاران، 1977). پردازش اطلاعات در زمینه خود ارجاعی نیز یک امر نرمال بوده و در واقع کارایی بالایی داشته و یک حالت یادگیری محسوب می گردد زیرا همه دانشجویان از خود به عنوان مدلی برای درک اشیای پیرامون استفاده می کنند (چو و نول، 2013؛ پرچل و برول، 2010). خطر این حالت یادگیری این است که فارغ التحصیلان کسب و کار با تخصصی های بازاریابی که از آن در تفسیر حالات دیگر استفاده می کنند ممکن است در زمینه تاکید بیشتر روی مشخصه های شخصیتی خود هنگام انتخاب یک بخش هدف در یک طرح بازاریابی با شکست روبرو شوند و این موضوع می تواند شامل فاکتوهای سن و جنسیت نیز باشد. این موضوع می تواند منجر به خلق طرح های بازاریابی ناقص و ناکارآمد گردد. هدف این مقاله افزایش آگاهی در زمینه مسائل مرتبط با خود ارجاعی در قالب یک استراتژی یادگیری برای دانشجویان بوده و شواهدی تجربی ارائه داده که این موضوعات می توانند برای دانشجویان کسب و کار و نیز نتخصصین علاقه مند، مفید باشند.

Introduction: Self-salience e the idea that ‘I’ am at the centre of my own personal universe (Catrambone, Beike, & Niedenthal, 1996; Klein & Loftus, 1988) e is a well-developed and frequently-used construct relevant to business education and practice. The self is a central marker in the understanding and interpretation of events and how they effect the individual (Rogers, Kuiper, & Kirker, 1977); indeed, individuals tend to define themselves in terms of their personal relationships with other people and social groups (Brewer & Gardner, 1996), a classic example being students using their classmates as frameworks for social comparisons to evaluate their own academic standing (Gest, Rulison, Davidson, & Welsh, 2008). This self-reference bias e defined consistently across literature as an encoding strategy used during the learning process to enable the organisation and elaboration of new information (Gest et al., 2008; Klein & Loftus, 1988; Symons & Johnson, 1997) e occurs naturally in learning, when individuals are presented with large amounts of information to interpret, organise and store. The self in this context functions as a superordinate schema, and plays a significant role in processing, understanding and recollecting information (Rogers et al., 1977), assisting students in mastering new knowledge and skills. Processing information self-referentially is a normal, and indeed highly efficient, learning mode (Catrambone et al., 1996), and because of this, all students use themselves as a model to understand the things around them to some extent (Cho & Knowles, 2013; Preckel & Brüll, 2010). The danger of this learning mode, is that business graduates with marketing specialisations who regularly use it in preference to other modes may fall into the habit of over-emphasising their own personal characteristics (including age and gender) when choosing a target segment in a marketing plan, without realising that they are doing so; this may lead to the creation of flawed and ineffective marketing plans. This paper aims to raise awareness of the problems associated with self-referencing as a learning strategy for students, and to offer empirical evidence that these issues can persist amongst not only business-marketing students, but also qualified practitioners.