دانلود ترجمه مقاله استراتژی های نوظهور برای بازسازی مکان های تاریخی شهری

1. مقدمه 2. روش تحقیق 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

چکیده – اهمیت و اثربخشی "استفاده مجدد تطبیقی" ، به عنوان روش جایگزین تخریب میراث فرهنگی ، به خوبی مطالعه شده است. البته افزایش تقاضا در شهرها برای بازتوسعه ی مکان های تاریخی شهری با مقیاس بزرگتر ، برای بهره مندی از ارزش های ذاتی شان به استراتژی های جدیدی نیاز دارد. این مقاله روی استراتژی های بازسازی مکان های تاریخی شهری تمرکز می کند. این مقاله، یک مرور سیستماتیک از 45 تحقیق قبلی را ارائه می دهد، و مطالعات موردی در آن قرار داده شده اند که از لحاظ جغرافیایی در اروپا و آسیا مستقر می باشند. همچنین تمرکز روی نواحی مسکونی، تجاری و صنعتی قرار گرفته است. 46 استراتژی بازسازی مختلف برای مطالعات موردی شناسایی شده اند. استراتژی های مختلف بر اساس تحلیل محتوا به تعداد گلچین شده ای از محرک ها تقسیم می شوند، تا جنبه های مشترک شان شناسایی شوند. این محرک های کلیدی شامل مشارکت کاربر، بالا به پایین، روح مکان، پایداری و تبدیل هستند. بر اساس دیدگاه های محققان مرور شده، نتایج این استراتژی ها بر اساس ارزیابی عملکرد مورد بررسی قرار می گیرند. تحلیل تکمیلی داده ها در سطح محرک های جداگانه و ترکیب شان انجام می شود تا استراتژی هایی با بیشترین ارزیابی مثبت از تاثیرگذاری شناسایی شوند. یافته ها نشان می دهند که روح مکان در مثبت ترین استراتژی ها با ارزیابی مثبت تاثیرگذار است. علاوه بر این، هنگامی که سه یا تعداد بیشتری محرک در نظر گرفته می شوند، فارغ از ترکیب شان استراتژی ها مثبت تلقی می شوند. این مقاله به منزله ی نقطه ی شروعی برای تحقیقات بیشتر راجع به شکل گیری استراتژی های بازسازی ، محرک های خاص و ترکیبات یا روابط تشکیل دهنده شان تلقی می شود. همچنین می تواند به دستاوردهای عملیاتی کمک کند، از تصمیم گیرندگان و برنامه ریزان شهری در توسعه ی استراتژی های بازسازی مناسب برای مکان های تاریخی شهری حمایت کند. مقدمه: تخریب گسترده شهرهای تاریخی در جنگ جهانی دوم و روش "لوح سفید" مکتب مدرن که مورد انتقاد است ، و طی آن معماران سعی می کنند ساختمان های کاملاً متفاوت با ساختمان های سنتی را بسازند (پلووت و ون کلمپل، 2011)، دستاوردهایی هستند که منجر به قدردانی از مناطق قدیمی تر شهری، و بازاستفاده ی خلاقانه از آن ها منجر شده اند، و طی آن ها محیط ساخت و سیستم های اجتماعی سنتی اهمیتی را کسب کرده اند (دینگرا و همکاران، 2017). اثبات شده که نگهداری از ساختمان های تاریخی و میراث ، یکی از عوامل کلیدی در احیای چنین منطقه هاییست که ممکن است از بی توجهی و رهاسازی رنج ببرند (ژانگ و همکاران، 2019). در اینجا، مکان های تاریخی کمتر استفاده شده یا خالی، به شکل فزاینده ای به عنوان دارایی های فرهنگی، اقتصادی و محیطی به رسمیت شناخته می شوند که به منزله ی نقاط کانونی بالقوه در داخل پروژه های بازسازی شهری عمل می کنند (تان، 2014). این مناطق نوسازی شده و ساختمان هایشان بعد از احیا، منعکس کننده ی عظمت اقتصادی، صنعتی و فرهنگی گذشته شان هستند، و ضمناً به منزله ی پشتوانه ای برای فعالیت های جدید فرهنگی (لمپرت، 2015، یونگ و همکاران، 2017) و مقاصد گردشگری عمل می کنند (واردوپولوس، 2023). جوامع محلی می توانند به صورت مستقیم یا غیرمستقیم، از بازسازی یک مکان تاریخی تاثیر مثبتی را دریافت کنند و این کار کیفیت زندگی شان را بهبود می بخشد، یا اینکه بُعد فرهنگی را تقویت می کند (واردوپولوس، 2022). حفظ ارزش های فرهنگی و تاریخی ، حس استمرار و دلبستگی را برای جامعه به وجود می آورد که نقش حیاتی اش در حفاظت از میراث اثبات شده است (بولن و لاو، 2011، اساد مونویچ و همکاران، 2020). چنین مشارکتی از سوی جوامع منجر به افزایش خلاقیت و تنوع فرهنگی در پلان ها می شود، و به احیای زندگی اجتماعی و عمومی کمک می کند (گالدینی، 2019، شاو 2014).

The importance and effectiveness of adaptive reuse as an alternative to the demolition of cultural heritage is well-studied. However, increasing demand in cities to redevelop larger scale urban historic sites requires new strategies to benefit from their inherent values. This paper focuses on strategies of regeneration for historic urban sites. The paper presents a systematic literature review of 45 papers, with case studies geographically concentrated in Europe and Asia, and a focus on residential, commercial, and industrial areas. From the case studies, 46 different regeneration strategies have been deduced. The various strategies are, via content analysis, dissected into a select number of drivers to find commonalities. These key drivers are user participation, top-down, genius loci, sustainability, and conversion. Based on the reflections of the reviewed authors, a performance evaluation assesses the outcomes of these strategies. Further data analysis is conducted at the level of individual drivers as well as their combinations to deduce the most positive-evaluated strategies. Findings show that genius loci contributes to the most positive-evaluated strategies, while top-down driven strategies contribute to the most negative-evaluated strategies. Furthermore, strategies are assessed positively when three or more drivers are considered regardless of their combination. This paper acts as a starting point for further research into the formation of regeneration strategies and into the specific drivers and their combinations or underlying relations. Moreover, it can be of contribution to the practice, to support decision makers and urban planners in developing the appropriate regeneration strategy for historic urban sites. Introduction: Mass destruction of historic cities in World War II and the criticised ‘tabula rasa’ method of the Modern school, where architects aspired to develop buildings completely different from traditional buildings (B. Plevoets & Van Cleempoel, 2011) are developments that contributed to an appreciation of older city districts and to subsequent creative (re)use of them, whereby both built environment and traditional social systems gained importance (Dhingra et al., 2017). The conservation of historic or heritage buildings has proven to be a key factor in revitalizing such districts that may suffer from neglect and abandonment (Zhang et al., 2019). Here, underused or vacant historic sites are increasingly being recognized as cultural, economic, and environmental assets that are potential focal points within urban regeneration projects (Tan, 2014). After revitalization, these renewed districts and their buildings reflect the economic, industrial, and cultural riches of their past, while serving as a backdrop for new cultural activities (Lempert, 2015; Yung et al., 2017) and tourist destinations (Vardopoulos, 2023). Local societies can directly or indirectly be positively affected by regeneration of a historical site by improving their quality of life or through empowering the cultural dimension (Vardopoulos, 2022). Preservation of cultural and historical values engenders a sense of continuity and attachment for the community which proves vital in heritage protection (Bullen & Love, 2011; Esad Muminović et al., 2020). Such involvement of communities increases creativity and cultural diversity within plans which helps to enliven public and social life (Galdini, 2019; Shaw, 2014).

ترجمه این مقاله در 37 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 24 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.