دانلود ترجمه مقاله گفتار خصوصی و پیشرفت شناختی : بررسی دو نظریه

۱.مقدمه ۲.نتیجه گیری

این مقاله به بررسی پدیده روانشناسی در گفتار خصوصی )مثل گفتار خودمدیریت( در ارتباط کالمی میپردازد. گفتار خصوصی اولین تعریف توسط دو ویژگی اصلی در روانشناسی لو ویگوتسکی بود، بنیان گذار نظریه ای از توسعه فرهنگ انسانی و زیستی-اجتماعی به طور معمول به روانشناسی فرهنگی-تاریخی و ژان پیاژه مربوط میشود، روانشناس توسعه دهنده سوئیسی کسی که اساسا گفتار خصوصی را به عنوان شواهدی از خودمحوری و ناتوانی در دریافت دیدگاه های دیگران را بررسی کرد. گفتار خصوصی، یا صحبت کردن با صدای بلند با یک نفر، پدیده ای از پیشرفت کودک بوده که ویگوتسکی آن را به عنوان یک روند انتقالی بحرانی میان صحبت کردن با دیگران و فکر کردن به دیگری تفسیر کرده و پیاژه آن را به عنوان نشانه ای از عدم بلوغ شناختی در نظر گرفته است و معتقد است که به یک گفتار بلوغ کامل و موثر همانند پیشرفت شناختی کودک و کسب مهارت های ارتباطی کودک توسعه یافته است. لو ویگوتسکی و ژان پیاژه ابتدا گفتار خود محور را در سه دهه گذشته تعریف کردند، که توجهات زیادی را از طرف محققان به خود جلب کرد. محققان به ارتباط مثبتی میان استفاده از گفتار خصوصی توسط کودکان و کار عملکردی و دستاوردهای آنها اشاره کردند، این واقعیت در حال حاضر توسط ویگوتسکی مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله همچنین درباره ریشه های نظری منافع پژوهش در این زمینه و اختالفات میان پیاژه و ویگوتسکی بحث میکند و برخی از کارهای سایر محققان و نقش گفتار خصوصی در کودکان و بزرگساالن در تنظیمات مختلفی از دیدگاه های ویگوتسکی و پیاژه را بررسی میکند. همچنین نقش گفتار خصوصی در پیشرفت شناختی و مشارکت آن در پیشرفت زبان، پیشرفت اجتماعی و ارتباطات را تعریف میکند. با توصیف نظریه های ویگوتسکی و پیاژه، نظرات این دو شخصیت برجسته را در دیدگاه های خود و راهی که آنها پیشرفت شناختی را مشاهده میکنند و مطالعت جمع آوری شده در این قسمت را خالصه میکنند، منعکس میشود. همچنین باعث پشتیبانی از گفتار خصوصی شده که باعث ایجاد یک عملکرد خودتنظیمی میشود و باعث هدایت رفتار و حل مسئله میشود.

This paper reviews the psycholinguistic phenomenon of private speech (i.e., self-directed speech) in verbal communication. Private speech was first introduced by two main characters in psychology Lev Vygotsky, the founder of a theory of human cultural and bio-social development commonly referred to as cultural-historical psychology and Jean Piaget, the Swiss developmental psychologist who essentially viewed private speech as evidence of egocentrism and the inability to take the perspective of others[18]. Private speech, or speaking aloud to oneself, is a phenomenon of child development that Vygotsky interpreted as the critical transitional process between speaking with others and thinking for oneself and Piaget considers it as a sign of cognitive immaturity and believes it develops into a fully mature and effective speech as children grow cognitively and gain communicative skills. Lev Vygotsky and Jean Piaget first introduced the private speech; in the three past decades, it has absorbed more attention from researchers. The researchers pointed out to a positive correlation between the application of private speech by children and their task performance and achievement, the fact that had already been noted by Vygotsky. This paper also discusses the theoretical origins of research interests in this field, and disagreement between, Piaget and Vygotsky, and reviews some works of other scholars and the role of private speech in children and adults as well [including some in L2 research] in various settings from a Vygotsky and Piaget perspectives. It also introduces the role of private speech in cognitive development and its contribution in language development, social development, and communication. While discussing the theories of Piaget and Vygotsky, it reflects the viewpoints of these two outstanding figures in their perspectives and the way they see the cognitive development and summarizes the studies conducted in this area. It also supports the view that private speech provides a self-regulatory function and guides behavior and problem solving.