دانلود ترجمه مقاله رویکرد فرد محور در زمینه فرسودگی شغلی

1. مقدمه 2. روش 3. نتایج 4. بحث و بررسی

رویکرد متغیر محور در پژوهش های تجربی در مورد فرسایش روانی حاکم شده، اما در طی 10 سال گذشته، رویکرد فرد محور در مورد فرسایش روانی نیز مرسوم شده است. هدف این مرور ادبی سیستماتیک، شناسایی، طبقه بندی و ارزیابی پژوهش های تجربی تاکنون که از یک پژوهش فرد محور در مورد فرسایش روانی، بهره گرفته، می باشد. نتایج این مطالعات سپس با نتایج تولید شده بوسیله پژوهش فرسایش روانی متغیر محور، مقایسه شدند. یک جستجو در اینترنت از هفت پایگاه داده در بهار 2015 انجام شد. در ابتدا، 470 مقاله شناسایی شدند که 24 عدد از آنها، ضوابط شمول یا انتخاب را برآورده می کردند. مقالات مرور شده به سه گروه براساس اهداف پژوهشی طبقه بندی شدند: (1) الگوهای درون فردی علائم فرسایش روانی (یعنی، انواع فرسایش روانی) (42%) (2) رشد فرسایش روانی درون فردی در گذشت زمان (یعنی مسیرهای فرسایش روانی) (33%) و (3) الگوهای شاخص های بهزیستی در افراد (انواع بهزیستی و سلامت) (33%). انواع و مسیرهای معمول فرسایش روانی، شناسایی شده بوسیله پژوهش های فرد گرا عمدتاً با اطلاعات تولید شده بوسیله پژوهش متغیر محور، همخوانی و موازات داشتند و همچنین ناهمگنی تجربه فرسایش روانی را با آشکار کردن فرسایش روانی غیرنوعی و انواع بهزیستی و مسیرهای رشد فردی، محرز کرد. مزیت ها، همراه با چالش های بکار گیری و اتخاذ رویکرد فرد محور به بحث گذاشته می شوند. براساس طراحی ها، روش شناختی ها و یافته های اصلی مطالعات مرور شده، پنج گرایش و مسیر برای انجام مطالعات فرسایش روانی فرد محور، پیشنهاد می شوند. مقدمه: سندرم استرس جدی فرسایش روانی، که بیانگر نوعی بیماری مرتبط با کار که ویژگی های مشخصه اش علائم بی توانی و خستگی، بدبینی و کاهش اثربخشی تخصصی و حرفه ای است (ماسالاچ، جکسون و لیتر، 1996)، به شدت از اولین باری که در ادبیات روانشناختی در اواسط دهه 1970 ارائه شد، مورد مطالعه قرار گرفت (به لیتر، باکر، و ماسالاچ، 2014؛ شاوفلی، لیتر و ماسلاچ، 2009 مراجعه نمایید). اکثر کارهای تجربی در مورد فرسودگی روانی، متغیر محور بوده اند، یعنی علائم فرسایش روانی به عنوان واحد تحلیل در نظر گرفته می شدند. پرسش های پژوهشی نوعی بیانگر این رویکرد شامل میزان و قدرت همبستگی علائم فرسایش روانی با همدیگر (برای مشاهده مقالات مروری به کیم، جی، 2009؛ ورلی، واسار، ویلر و بارنز، 2008 مراجعه کنید) و اینکه آیا فرسایش روانی با گذر زمان در کل جامعه مطالعه یا در گروه های فرعی معین از پیش تعریف شده پایدار است (برای مشاهده مرور ادبی مربوطه، به شوفلی و انزمن، 1998؛ تاریسی، لی بلانک، شوفلی و شریورز،2005 مراجعه نمایید)، می باشند.

The variable-oriented approach has dominated empirical burnout research, but during the last 10 years a person-oriented approach to burnout has also become common. The aim of this systematic literature review was to identify, categorize and evaluate the empirical research to date that has adopted a person-oriented approach to burnout. The results of these studies were then compared with those generated by variable-oriented burnout research. An electronic search of seven databases was conducted in spring 2015. Initially 470 publications were identified, 24 of which met the selection criteria. The reviewed articles were categorized into three groups based on their research target(s): (1) intra-individual patterns of burnout symptoms (i.e., types of burnout) (42%), (2) intra-individual development of burnout over time (i.e., burnout trajectories) (33%), and (3) patterns of well-being indicators within individuals (i.e., well-being types) (33%). The typical burnout types and trajectories identified by person-oriented research were largely parallel with the information produced by variable-oriented research, but also brought out the heterogeneity of the burnout experience by revealing atypical burnout and well-being types and individual developmental trajectories. The advantages, along with the challenges, of taking a person-oriented approach are discussed. Based on the study designs, methodologies, and main findings of the reviewed studies, five avenues for future person-oriented burnout studies are proposed. Introduction: The serious stress syndrome of burnout, which represents a work-related state of ill-being characterized by the symptoms of exhaustion, cynicism, and reduced professional efficacy (Maslach, Jackson, & Leiter, 1996), has been intensively studied since it was first presented in the psychological literature in the mid-1970s (see Leiter, Bakker, & Maslach, 2014; Schaufeli, Leiter, & Maslach, 2009). Most of the empirical work on burnout has been variable-oriented, i.e., burnout symptoms have been taken as the unit of the analysis. Typical research questions representative of this approach include how strongly burnout symptoms correlate with each other (for reviews, see Kim & Ji, 2009; Worley, Vassar, Wheeler, & Barnes, 2008) and whether burnout is stable over time either across the whole study population or in certain predefined subgroups (for reviews, see Schaufeli & Enzmann, 1998; Taris, Le Blanc, Schaufeli, & Schreurs, 2005).