دانلود ترجمه مقاله نگاشت حکمرانی انرژی تجدید پذیر دریایی

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. پایه مفهومی 4. روش تحقیق 5. نتایج 6. بحث و بررسی 7. نتیجه گیری

مقدمه: در عصر اطلاعات، جوامع مدرن، وابستگی شدیدی به فعالیت هایی دارند که نیاز به مصرف انرژی بالا دارد. متعاقبا با رشد جمعیت و توسعه اقتصادی، تقاضای بیشتری، برای ورودیه انرژی را خواهیم داشت [1]. از دیدگاه تاریخی، اعضای سازمان، برای همکاری اقتصادی و توسعه (OECD)، بالاترین سهم ورودی انرژی رادارند و بیشتر این اقتصادها، برپایه سوخت فسیلی بنا گذاشته شده اند: نفت، ذغال سنگ و گاز طبیعی [2]. در حالی که نفت، سوخت بیشتر بخش حمل و نقل را تامین می کند، ذغال سنگ و گاز طبیعی، سوخت بیشتر الکتریسیته را ارائه می دهد. به صورت خلاصه، نیروگاه ها، سوخت فسیلی را برای خلق الکتریسیته می سوزانند که مستلزم آلودگی بالا از جنس کربن دی اکسید است. گازی که اثر گلخانه ای را ترویج داده و اغلب، مرتبط با بالارفتن دمای جهان می شود [3]. به عنوان یک پیشگام، در سیاست های کاهش تغییر اقلیم، اتحادیه اروپا (EU)، تلاش هایی را برای تغیر این سناریو کسب و کار عادی، به سمت ایجاد پیش زمینه ای برده که به کشورها اجازه می دهد، افزایش در دمای میانگین جهانی را کمتر از 2 درجه سانتیگراد، بالاتر از سطوح قبل از صنعتی شدن، محدود کند و هم چنین به دنبال راه حلی است که این میزان را به کمتر از 1.5درجه سانتیگرادبرساند. انرژی تجدید پذیر، قسمت در حال رشد تبدیل انرژی جهانی است [4] و به صورت ترکیبی، با بهره وری انرژی، پتانسیل این را دارد که جهان را در مسیر 2درجه سانتیگراد و در راه به دست آوردن چندین هدف توسعه پایدار قرار دهد (SDGها). با تضمین دسترسی به انرژی (پایدار) (SDG7)، مدیریت تغیر اقلیم (SDG13) و ترویج حفاظت از اقیانوسها (SDG14)، چالش های مهمی را در صده 21 میبینیم و این ها در سیاست کلی 2030ایالت متحده، برای توسعه پایدار برنامه دگرگون جهانمان لحاظ شده است [5]. وارد کردن این سیاست کلی، در عرصه عمل، نیاز به تفکری نوآورانه و اقدامات بااراده از جانب دولت دارد (البته عمدتا ولی نه به عنوان تنها عامل). دُوَل ممکن است مسئولیت اصلی دنبال کردن و بررسی SDGرا داشته باشند اما باید همکاری بین المللی و اقدامات هماهنگ شده تمامی سهامداران، برای نائل آمدن به تمام راه حل های این مسائل مشترک وجودداشته باشد[6]. در حقیقت، نگاه به فرآیند میان دولتی، تنها قسمتی از داستان نظارت، در هر عرصه می باشد[7]. این جمله، مبنی بر این که عرصه سیاست جهانی، پر از گوناگونی وسیعی از عاملان، سازمان های بین المللی، شرکت ها، بنیادهای حرفه ای، گروه های طرفداری و از این قبیل شده است که به دنبال فعالیت های نظارتی، در زمینه هایی هستند که به آن ها علاقه دارند.[8]. این عوامل فعال را به عنوان ناظرها نیز میشناسیم. شاو واکل متوجه شدند که به منظور بیرون راندن رژیم هی اجتماعی- فنی قالب امروزی و جایگزین کردن آن ها با پیکربندی های جدید، پیاده سازی چندین روش و ابزار، برای دخالت، پیشنهاد می شوند. هم چنین به طرفداری از فرآیندهای نظارتی (به جای دولت)، برای دخالت دانش و عوامل گوناگون می پردازد [10].

Introduction: In the Information Age, modern society relies heavily on activities that require high energy consumption. Consequently, with population growth and economic development comes a higher demand for energy input [1]. Historically, members of the Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD) have the highest share of energy intake, and most of these economies have developed based on fossil fuels: oil, coal and natural gas [2]. While oil powers most of the transportation sector, coal and natural gas power most of the electricity. In a nutshell, power plants burn fossil fuels to create electricity which entails large emissions of carbon dioxide, a gas that promotes the greenhouse effect and is often associated with global warming [3]. As a pioneer in climate change mitigation policies, the European Union (EU) has been making efforts to shift from this business-as-usual scenario to a setup that allows countries to limit the increase in global average temperature well below 2 °C above pre-industrial levels, and to pursue efforts to stay below 1.5 °C. “Renewable energy is a fundamental and growing part of the global energy transformation” [4], and combined with energy efficiency, it has the potential to put the world on the 2 °C pathway and on track to achieve several Sustainable Development Goals (SDGs). Ensuring access to (sustainable) energy (SDG7), managing climate change (SDG13) and promoting ocean conservation (SDG14) represent defining challenges of the 21st century and are included in the United Nations’ 2030 Agenda for Sustainable Development Transforming our World [5]. Turning this Agenda into practice requires innovative thinking and dedicated action from governments— mainly, but not only. States might have the primary responsibility to follow-up and review the SDGs, but there needs to be international cooperation and coordinated action of all stakeholders to achieve solutions to these shared problems [6]. In fact, “looking at intergovernmental processes is only part of the story of governance in any arena” [7]. This idea is reinforced by Avant and colleagues who acknowledge that “[t]he global policy arena is filled with a wide variety of actors – international organisations, corporations, professional associations, advocacy groups, and the like – seeking to ‘govern’ activity in issue areas they care about”[8]. These active agents are also known as governors. Shove and Walker found that in order to dislodge currently dominant socio-technical regimes and replace them with new configurations, “most recommend the deployment of multiple methods and tools for intervention, also arguing for processes of governance (rather than government), for the involvement of diverse actors and knowledge” [10].

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 16 و 17 فایل ورد ترجمه)