دانلود ترجمه مقاله تقویت مدیریت آزمایشگاه در جهت اعتباربخشی

1. پیشینه 2. توسعه فرآیند بهبودبخشی کیفیت آزمایشگاه گام به گام، در جهت اعتبارگذاری: تقویت مدیریت آزمایشگاه، در جهت اعتبارگذاری 2.1. چارچوب 2.2. مواد تقویت مدیریت درسی آزمایشگاهی، در جهت اعتبارگذاری 2.3. چک لیست دفتر منطقه ای سازمان سلامت جهانی، در فرآیند بهبود بخشی کیفیت آزمایشگاهی گام به گام آفریقا، در جهت اعتبارگذاری 3. مدل تقویت مدیریت آزمایشگاهی، در جهت اعتبارگذاری 4. آموزش آموزش دهندگان تقویت مدیریت آزمایشگاه، در جهت اعتبار گذاری 5. تاسیس جامعه پزشکی آزمایشگاهی آفریقا و استفاده از چک لیست فرآیند گام به گام بهبودبخشی کیفیت آزمایشگاهی در سازمان سلامت حهانی، در جهت اعتبارسنجی 6. کشورهای شرکت کننده و پیشرفت 7. مشارکت جامعه آسیب شناسی کلینیکی آمریکا و اعضای آن، در تقویت مدیریت آزمایشگاهی، در جهت اعتبارگذاری 8. تجربیات

پیشینه: تنها ده سال قبل، دست یابی به آزمایش تشخیصی قابل اتکا در منطقه زیر صحرای آفریقا به صورت قابل توجهی محدود بوده و تشخیص اشتباه، یک رخداد مرسوم به شمار می رفت. با وجود این که نتایج آزمایشی قابل اتکا می تواند تصمیم گیری کلینیکی را مورد پشتیبانی قرار داده و نتایج بیمار را بهبود ببخشد، نتایج آزمایشی غیر قابل اتکا، بیماری را طولانی تر کرده و منجر به رژیم های درمانی غیرموثر و غیرضروری می شود. با درمان اشتباه، منابع مالی و زمان، مورد اتلاف واقع می گردند. در صورتی که نتایج آزمایشگاهی، در دسترس بود، نتایج، مشکوک بودند. این که دست اندرکاران کلینیکی از نتایج آزمایشگاهی چشم پوشی کرده وبه درمان بیمار خود، تنها با نشانه های بیمار و استدلال های کلینیکی پزشک پیش بروند، پدیده ای مرسوم بوده است. ریبون و همکارانش به این نتیجه رسیدند که در میان 4670 بیمار که در تانزانیا، در بیمارستان پذیرش شدند و به دلیل مالاریا تحت درمان قرار گرفتند، کمتر از 50% آن ها بیماری مالاریا را با تائید نمونه خون داشتند. در صورت نبود آزمایش آزمایشگاهی با کیفیت بالا، نظارت بر بیماری و برنامه های همه گیر شناسی نیز دچار مشکل شده است. کمی پس از گذشت هزاره، در واکنش به ویروس نقص سیستم ایمنی بدن انسان (HIV) /اپیدمی سندروم نقص سیستم ایمنی بدن منتقل شده (AIDS)، پشتیبانی برای تقویت سیستم های سلامتی در کشورهای روبه توسعه برای بسیاری از خیرین تبدیل به یک الویت شده است همانند بانک جهانی، ایالات متحده (از طریق برنامه ایدز جهانی و گلوبال فاند برای مبارزه با ایدز، توبلکلوسیس و ...). تامین منابع مالی به تلاش هایی محدود بوده که تمرکز عمده آن ها بر پروژه های هدف گذاری شده کمک فنی بود. با ورود برنامه اضطراری برنامه ریاست جمهوری ایالت متحده برای کاهش ایدز (PEPFAR) در 2003، مصرف سرمایه به صورت سریع رشد داشته و وجوه نقدی، برای تامین داروها و منابع مراقب مستقیم از بیماران، جهت دهی شد. به منظور ارائه مراقبت پزشکی به تعدادی از اشخاصی که توسط این برنامه مورد پشتیبانی بودند، بلافاصله این درک به وجود آمد که سیستم های قابل اطمینان و کارآمد، شامل خدمات آزمایشگاهی با کیفیت باید مورد پشتیبانی قرار گیرد. پرسنل و زیرساخت آزمایشگاهی در آفریقا برای انجام نقش خود در تشخیص دقیق در زمان بیماری های حاد و عفونی، به اندازه کافی شایسته نبودند. بهترین روش، برای این که آزمایشگاه ها بتوانند کیفیت نتایج آزمایشی خود را تضمین کنند، پیاده سازی سیستم مدیریت، با کیفیتی مستحکم بوده است (QMS). سازمان استانداردهای بین المللی (ISO)، ISO 15189 را به عنوان استاندارد کیفیت آزمایشگاهی و صلاحیت آن اتخاذ کرده و این استاندارد، برای ارائه ای مجموعه ای از استانداردها، برای بازرسان آزمایشگاهی، برای ارزیابی QMS طراحی شد. با این وجود در نتایج PEPFAR، به دست آوردن اعتبارگذاری بین المللی، به نظر وظیفه دشواری، برای بسیاری از آزمایشگاه ها در موقعیت در حال توسعه بوده است. در پاسخ به این پدیده، دفتر منطقه ای سازمان سلامت جهانی (WHO) در آفریقا (WHO-AFRO)، توسعه برنامه گام به گامی را در جهت اعتبارگذاری که بتواند چارچوبی برای بازرسی بر نظارت بر کیفیت آزمایشگاه ها ارائه دهد، توسعه داده و هم چنین به پیشرفت فزاینده، پاداش می داد. در اتمام فرآیندWHO-AFRO، آزمایشگاه ها آماده بودند تا برای به دست آوردن اعتبارگذاری، به صورت بالقوه از طریق ایزو 15189، گامی به جلو بردارند. این رویکرد در طول 7 جلسه که از سال 2008 تا سال 2011 برگزار شده، قانون گذاری شده و به توافق عام رسید. یک اعلامیه ماپتتو (2008)، 33کشور را با WHO شامل کرد.

BACKGROUND: Only 10 years ago, access to reliable diagnostic testing in sub-Saharan Africa was critically limited and misdiagnosis a common occurrence. Although reliable laboratory results can support clinical decision making and improve patient outcomes, unreliable laboratory results prolonged illness or resulted in unnecessary or ineffective treatment regimens. With the wrong treatment, time and financial resources were wasted. If and when diagnostic testing was available, the results were suspect. It was common for clinicians to ignore test results and proceed with patient care using only the patient’s symptoms and the physician’s clinical impression. Reyburn and colleagues found that, among 4670 patients admitted to hospitals in Tanzania and treated for malaria, less than 50% had malaria confirmed by a blood smear. In the absence of high-quality laboratory testing, disease surveillance and epidemiology programs also lag behind. Shortly after the millennium, in response to the growing human immunodeficiency virus (HIV)/acquired immunodeficiency syndrome (AIDS) epidemic, support for health systems strengthening in developing countries became a priority for many donors, including the World Bank; the United States (through the Global AIDS Program); and the Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis, and Malaria. Initially, funding was limited so efforts primarily focused on targeted technical assistance projects. With the introduction of the US President’s Emergency Plan for AIDS Relief (PEPFAR) in 2003, spending scaled up rapidly and monies were directed to procure medications and direct patient care supplies. In order to deliver care to the number of individuals supported by these programs, it was quickly realized that efficient and reliable health systems, including quality laboratory services, needed to be supported. Laboratory infrastructure and personnel in Africa were insufficient to fill their role in the accurate diagnosis and treatment of infectious and chronic diseases. The best way for laboratories to ensure the quality of their testing results is to implement a robust quality management system (QMS). The International Standards Organization (ISO) has adopted ISO 15189 as the standard for laboratory quality and competence and this is designed to provide laboratories and laboratory auditors with a common set of standards for assessing a laboratory QMS. At the outset of PEPFAR, however, achieving international accreditation seemed like a daunting task for many laboratories in developing settings. In response, the World Health Organization (WHO) Regional Office in Africa (WHO-AFRO) began developing a stepwise program toward accreditation that provided a framework for auditing and monitoring laboratory quality and that rewarded incremental progress. On completion of the WHO-AFRO process, laboratories were ready to go forward to potentially achieve accreditation through ISO 15189. This approach was ratified and gained consensus during 7 meetings that took place through 2008 to 2011.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 5 فایل ورد ترجمه)