دانلود ترجمه مقاله نقش ایران به عنوان تأمین کننده اصلی نفت جهان در آسیا

1. مقدمه 2. مدیریت حوزه ی نفت و گاز طبیعی 3. مصرف داخلی 4. سیاست انرژی در ایران 5. ادغام مجدد بازارهای جهانی پس از تحریم: بحث 6. نتیجه گیری

چکیده – تاریخچه ی صنعت نفت در ایران، دارای فراز و نشیب هایی بوده است. این موضوع، حس اعتماد به نفس را در بین رهبران ایرانی ایجاد کرده و مقاومت اقتصاد ایران در برابر فشارهای بین المللی را افزایش داده است. در نتیجه، سیاست انرژی در ایران، یک سری مواضع را پیش بینی کرده و خود را برای بدترین حالت آماده کرده است. یکی از عوامل اصلی خارجی، تحریم های اقتصادی می باشد. در سالیان اخیر، تحریم های بین المللی، تأثیرات زیادی بر اقتصاد ایران گذاشته، ولی با درآمدهای حاصل از نفت تا حدی تأثیر این تحریم ها جبران شده است. نیروگاه های بزرگ داخلی را می توان به شاخه های اقتصادی و تجاری ریشه داری تقسیم کرد که به آرامی در طی سه دهه ی گذشته تغییر کرده اند، و در سالیان اخیر سیاست های اقتصادی در راستای آن، تغییرات قابل توجه و گاهی اوقات متناقضی را تجربه کرده اند. ایران دارای اقتصاد بزرگی در منطقه ی خاورمیانه و آسیای مرکزی (MCD) بوده [1] و علاوه بر بخش نفتی دارای تولیدات غیرنفتی بالایی نیز هست. اقتصاد ایران، ارتباط نزدیکی با جریانات سرمایه ای و تبادلات بین منطقه ای دارد. از یک سو ایران با افزایش صادرات غیرنفتی از رشد سریعی در منطقه ی MCD برخوردار شده است. از سوی دیگر، رشد قوی ایران در سالیان اخیر، تأثیرات مثبتی بر روی کشورهای کوچک تر شورای همکاری خلیج فارس داشته و این منطقه به عنوان نقطه ی انتقالی برای واردات ایران و تأمین مالی تجاری آن مورد استفاده قرار گرفته است.

The history of Iran’s hydrocarbon industry is one of ups and downs. It has engendered a palpable sense among Iranian leaders of the need for self-reliance and increased “resistance” of the Iranian economy against international pressures. As a result, Iranian energy policy has become predicated upon survival and preparing for the worst. The mixed economic performance of the Iranian economy has resulted from several domestic and external factors. The main external factors have been oil and economic sanctions. In recent years, oil prices and international sanctions have exerted opposite influences on the Iranian economy, with high oil revenues partially offsetting the impact of the economic sanctions. The major domestic forces can be divided into deeply rooted economic and commercial institutions that have changed slowly over the past three decades, and economic policies that have undergone noticeable and sometimes inconsistent changes in recent years. Iran has the largest economy in purchasing power parity terms in the Middle East and Central Asia (MCD) region [1], with a sizeable and diversified non-oil sector. Iran’s economy is closely linked to intraregional trade and capital flows. On the one hand, Iran has benefited from rapid growth in the MCD region by increasing its regional non-oil exports. On the other, Iran’s robust growth in recent years has had some positive impact on smaller Gulf Cooperation Council countries serving as transit points for Iranian imports and trade financing.