دانلود ترجمه مقاله مطالعه ای بر نوآوری ها در راستای توسعه پایدار

1. مقدمه 2. نوآوری برای توسعه پایدار 3. یک نوع شناسی نوآوری برای توسعه پایدار 4. مروری کلی بر مقالات در دوره ای خاص 5. آنچه آموخته شده

مقدمه: محققین، صنعت‌کاران و سیاست‌گذاران توجه روزافزونی روی توسعه پایدار (SD) داشته‌اند (به‌عنوان مثال، سازمان ملل متحد، ۲۰۱۶ ؛ اتحادیه اروپا، ۲۰۱۴). یکی از حوزه‌های کلیدی که در گفتمان SD در مورد آن بحث شده است، نقش نوآوری‌ و خلاقیت در بهبود پایداری است (سیلوستر و سیلوا نتو، ۲۰۱۴). ازآنجا که محیط بیرونی و شیوه زندگی ما به طور مداوم تحت تأثیر نوآوری و خلاقیت است (هویسینگ و همکاران ، ۲۰۱۳)، نوآوری یک عنصر کلیدی به شمار می‌رود که سازمان‌ها، زنجیره‌های تأمین، مؤسسات، جوامع، مناطق و کشورها از طریق آن می‌توانند به پایداری دست پیدا کنند (سیلوستر، ۲۰۱۵ a). در حقیقت، این مقاله تائید می‌کند که پایداری باید بر اساس رویکردهای مبتنی بر نوآوری تأمین شود (سیلوستر، ۲۰۱۵ b). بااین‌حال، در عمل، به نظر می‌رسد که تغییر به‌سوی یک جهان پایدارتر از سرعت کافی برخوردار نیست، و نیاز ضروری به سرمایه‌گذاری‌ و نوآوری و خلاقیت بیشتر از سوی سازمان‌ها، مؤسسات آموزشی و دولت‌ها برای اجرای رویکردهای نوین چند رشته‌ای به‌ منظور حل چالش‌های پایداری فعلی و مبرم جهان دارد (آلمیدا و همکاران، ۲۰۱۳). تعریف اصلی SD که توسط کمیسیون برانتلند (WCED, 1987) ارائه‌شده است، بر وابستگی متقابل بین ابعاد اجتماعی، اقتصادی و محیطی پایداری تأکید دارد. الکینگتون (۱۹۹۷)، با استفاده از اصطلاح "ارکان سه‌گانه توسعه پایدار" پیشنهاد می‌کند که در هنگام تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری باید اهمیت برابری به ابعاد مالی، محیطی و اجتماعی اختصاص داده شود. برخی مطالعات عنوان می‌کنند که گفتمان پایداری از رابطه بین پارامترهای اقتصادی و محیطی تا تأثیرات اجتماعی تکامل‌یافته است (سیورینگ و مولر، ۲۰۰۸). بوشولدز و همکاران (۲۰۰۷) نیز به‌طور مشابه، به نیاز به تجزیه‌ و تحلیل برهمکنش‌های پیچیده بین سه بعد مذکور اشاره می‌کنند؛ آن‌ها نتیجه گرفتند که ماهیت در حال تکامل پایداری نیازمند یک فرآیند انطباقی است که شامل مشارکت فعال تمامی ذینفعان است. بااین‌حال، ازآنجایی‌که مطالعات انجام‌گرفته در خصوص تعریف نوآوری در SD به‌شدت گسترده و متنوع هستند، هدف این مقاله مقدماتی و در واقع کل این مجله کمک به کاهش شکاف علمی موجود در این زمینه تحقیقاتی است. این مقاله به‌ صورت زیر ادامه پیدا می‌کند. در بخش اول، مقالات مرتبط با موضوع پایداری را مرور می‌کنیم، که پس‌ از آن بر اساس سه رکن اصلی پایداری (مالی ، محیطی و اجتماعی) به‌عنوان مبنایی برای شناخت انواع نوآوری در SD استفاده می‌شود. در بخش دوم، با توجه به حوزه‌ای که هر مقاله به آن پرداخته است، مرور مختصری روی هر یک از مقالات منتشرشده در این شماره ویژه انجام می‌شود (به‌عنوان مثال، فن‌آوری‌های جدید در SD، شیوه‌های مدیریتی جدید در SD، و رویکردهای جدید سیاست‌گذاری در SD). نهایتاً در بخش سوم، این مقاله با بحث در مورد این‌که این شماره خاص نشریه چگونه به غنای تحقیقات موجود کمک می‌کند به پایان می‌رسد و سمت‌ و سوی کلی تحقیقات آتی در حوزه نوآوری برای گفتمان SD ارائه می‌شود.

Introduction: Sustainable Development (SD) has been receiving growing attention from academics, industry representatives and policymakers (e.g., United Nations, 2016; European Union, 2014). One of the key areas that has been addressed by the SD discourse is the role of innovations in enhancing sustainability (Silvestre and Silva Neto, 2014a). Since innovations are constantly changing the external environment and our way of life (Huisingh et al., 2013), they are key elements through which organizations, supply chains, institutions, communities, regions, and countries can implement sustainability (Silvestre, 2015a). In fact, the literature acknowledges that sustainability should be tackled based on innovation-centered approaches (Silvestre, 2015b). However, in practice, the pace of change towards a more sustainable world seems to be frustratingly slow, and there are urgent calls for further investments and initiatives from organizations, educational institutions, and governments to implement innovative multidisciplinary approaches to resolve our current and pressing sustainability challenges (Almeida et al., 2013). The Brundland Commission's (WCED, 1987) seminal definition of SD emphasizes the interdependence among social, economic, and environmental dimensions of sustainability. Elkington (1997), using the so-called “triple bottom line,” suggests that equal consideration should be given to financial, environmental, and social dimensions when making business and policy decisions. Some studies observe that the sustainability discourse has evolved from the relationship between economic and environmental parameters to also include social impacts (Seuring and Muller, 2008). Buchholz et al. (2007) similarly recognize the need to analyze the complex interactions between all three dimensions; they conclude that the evolving nature of sustainability requires an adaptive process that involves the active participation of all stakeholders. However, since studies are diverse in terms of the definition of innovation for SD, this introductory article and indeed the entire Special Volume aims to contribute to narrowing the existing gap in this knowledge area. The paper proceeds as follows. First, we review the literature associated with the topic of sustainability, which is then used as a base to propose a typology of innovation for SD, based on the three key pillars of sustainability (financial, environmental, and social). Second, a brief overview of each of the papers published in this Special Volume is presented according to the primary area that each one of them addresses (i.e., new technologies for SD, new management practices for SD, and new policy approaches for SD). Third, the paper concludes with a discussion on how this Special Volume contributes to the literature, and identifies trends for future research within the innovation for SD discourse.