دانلود ترجمه مقاله انتقاد ایدئولوژیکی ژیژکیانی از مدیریت گرایی

1. مقدمه 1.1. ساده لوحان چشم باز، که به همه آنچه که مواجه می شوند، باور دارند 1.2. آنچنان ساده لوحانه نیست؛ آنچنان باور کننده نیست، بلکه هنوز ایدئولوژیک است 1.3. پارادوکس سنیسیم (بدگمانی) ایدئولوژیک 1.4. سادگی، توهم ایدئولوژیک می آورد و در نتیجه مدیریت گرایی را حاصل می کند 2. نتیجه گیری

چکیده – مدیریت گرایی اغلب ناخواسته فرض می شود که خالی و عاری از واردات ایدئولوژیکی است. علت آن است که اصول مبتنی بر بازار، درک مطلوبیت طلبی از رفتار انسانی و منطق ابزاری روش های مبتنی بر علم آن تصور می شود که القا کننده شکل های کاربردی آن با یک عقلانیت و عینیت گرایی معین است، موضوعی که قادر به درک عمیق ترین و ماندگارترین «واقعیت های» مدیریت موثر در زمان امروزی می باشد. این مقاله به چالش های چنین محاسباتی را با بکار گیری وضعیت انتقاد ایدئولوژیکی اسلاوج ژیژک، مورد چالش قرار می دهد. بحث می شود که بسیار دور از محروم بودن از محرک ایدئولوژیکی، مدیریت گرایی در جریان های بدگمانی ایدئولوژیکی بوجود آمده بوسیله واقعیت های دانش شناختی عمیق از علم گرایی تصریح شده است که تحت آن کار می کند. در واقع، چنین چریان هایی ممکن است حتی مبنایی فراهم کند که براساس آن، شکل های کاربردی آن براحتی توسط اعضای سازمانی در رفتارهای محیط کارشان پذیرفته می شوند، علیرغم اینکه آنچه که می دانند یا باور دارند. مقدمه: مدیریت گرایی در ظاهر آمریکایی امروزی خود، به گفته انتمان (1993)، براساس این درک پیش بینی می شود که جوامع حاصلجمع تعاملات بوجود آمده بوسیله مدیران سازمان ها می باشند (انتمان، 1993). چنین ادعایی، شاید به میزان زیادی از نظر جمع بندی، بلندپروازانه باشد، اما در خود سازمان ها از اجرایی شدن، قدری دور است. شناسایی اصول تعریف کننده آن ثابت شده که دشوار می باشد، همانگونه که به صورت یک مجموعه از عقاید و شیوه ها (پالیت، 1990)، روش برای هدایت کردن تعاملات سازمانی داخلی (دیویس، 1997)، فرآیند مدیریتی مطلوبیت طلبانه که یک عقلانیت عینی را خدمت رسانی می کند (براون، 1992)، سبک مدیریتی مبتنی بر علم (مالینز، 1996)، بخصوص ایدئولوژی سازمانی (کالیکائور، 2013)، بیان عقلانی منابع ویژه درون سازمان ها (لاکه و اسپندر، 2011) یا چند ترکیب از آن (انتمان، 1993، 1993؛ پالیت، 2016)، توصیف شده است. برای اهداف کنونی، کافی است بیان کنیم که مدیریت گرایی، یک منطق و عقلانیت برای نوع خاصی از شیوه مدیریتی فراهم می کند، منطقی که از محیط استراتژیک اهداف درازمدت و برنامه ریزی منطقی فرآیندهای سازمانی بهره می گیرد تا بر کارآمدترین و مقرون به صرفه ترین ابزار برای محقق سازی آنها تاثیر می گذارد.

Managerialism is often unwittingly assumed to be devoid of ideological import. This is because its market-based principles, utilitarian understanding of human behaviour, and the instrumental logic of its science-based methods are thought to imbue its applied forms with a certain rationality and objectivity, one that is capable of fathoming the deepest and most enduring 'truths' of effective management in contemporary times. This paper challenges such reckonings by applying Slavoj Žižek's mode of ideological critique. It argues that far from being bereft of ideological stimulus, managerialism is steeped in currents of ideological cynicism generated by the very epistemological realities of scientism under which it operates. Indeed, such currents may even provide the foundation upon which its applied forms are readily accepted by organisational members in their workplace behaviours, despite what they know or believe. Introduction: Managerialism in its contemporary American manifestation, according to Enteman (1993), is predicated on the understanding that societies are the sum of transactions made by the managers of organisations (Enteman, 1993). Such a claim is perhaps overly ambitious in its summation, but it takes little away from its practice within organisations themselves. Its defining tenets have proven difficult to identify, with it being described as a set of beliefs and practices (Pollitt, 1990), method for orientating internal organisational transactions (Davis, 1997), utilitarian managerial process servicing an objective rationality (Brown, 1992), science-based managerial style (Mullins, 1996), particular organisational ideology (Klikauer, 2013), rational expression of special interests within organisations (Locke & Spender, 2011), or some combination thereof (Enteman, 1993; Pollitt, 2016). For present purposes it is enough to suggest that managerialism provides a rationale for a certain type of managerial practice, one that heralds the strategic setting of long term goals and the logical planning of organisational processes to affect the most productively efficient and cost effective means for their realisation.