دانلود ترجمه مقاله آیا مقادیر توصیه شده برای غربالگری کلروکوئین و هیدروکسی کلروکوئین، مناسب هستند؟

1. چکیده 2. مقدمه 3. نتیجه گیری

داروهای ضدمالاریا، عمدتاً هیدروکسی کلروکوئین، به یکی از ستون های اصلی درمان بیماریهای رماتیسمی مزمن تبدیل شده اند. کلروکوئین معمولاً در ایالات متحده استفاده نمی شود زیرا افزایش وقایع واکنش های معدوی روده ای و چشمی را به همراه دارند. [1]. پوست درخت کینکونا که بومی (کوهستان) آند می باشد و در آمریکای جنوی، اندونزی و کنگو روئیده می شود حاوی آلکولوئیدهای کوئینولین، کوئینونین و کوئینیدین ، اولین منبع درمان مالاریا شناخته شد [2]. در سال 1834، کوئینین اولین بار برای درمان لوپوس اریتماتوز سيستمی (SLE) استفاده شد [3]. پیشگیری ضدمالاریا داده شده به سربازان در منطقه اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم، به میزان مثبت و مطلوب، تایید کرد که این کلاس درمانی یک درمان موثر آرتروز و SLE بوده است. با گذشت زمان، داروهای ضدمالاریا برای درمان بیماران دچار بیماریهای رماتیسمی متعدد، شامل SLE، آرتروز رماتیسمی، روماتیسم پالیندرومیک، سندرم سیوگرن و تعدادی از اشکال واسکولیتس، استفاده شده اند. در حال حاضر، هیدروکسی کلروکوئین، داروی غالب مالاریا استفاده شده در مدیریت بیماران دچار بیماریهای رماتیسمی می باشد. اداره غذا و داروی آمریکا، این دارو را برای درمان SLE، افزایش آرام چندحالتی و آرتروز رماتیسمی، تایید کرده است [4]. هیدروکسی کلروکوئین، یک درمان اساسی برای بیماران دچار SLE شد و دارویی است که به میزان زیادی برای این شرایط تجویز می شود. مهم اینکه، از نظر SLE، بقا را بهبود می بخشد و ظرفیت جلوگیری از شیوع بیماری را دارد [5]. منطق و علت پرطرفدار بودن هیدروکسی کلروکوئین، نه تنها این است که موثر است بلکه همچنین اینکه ریسک های مرتبط با این درمان، بسیار کم می باشند. سمیت چشمی، یکی از عوارض جانبی پذیرفته شده درمان ضدمالاریا می باشد. اما، نظارت بر عوارض جانبی چشمی، در حال تکامل و پیشرفت است و طبق پیشنهادها و توصیه های منتشر شده به صورت سراسری استفاده نشده است.

Antimalarial medications, primarily hydroxychloroquine, have become a cornerstone of treatment of chronic rheumatic diseases. Chloroquine is used uncommonly in the United States because it may have an increased incidence of gastrointestinal and ocular adverse reactions.1 Bark from the chinchona tree native to the Andes and grown in South America, Indonesia, and Congo containing the quinoline alkaloids quinine and quinidine was the first known source of treatment of malaria.2 In 1834, quinine was first used to treat systemic lupus erythematosus (SLE).3 Antimalarial prophylaxis given to soldiers in the Pacific Theater during World War II serendipitously confirmed that this therapeutic class was an effective treatment of arthritis and SLE. Over time, antimalarials have been used to treat patients with numerous rheumatic diseases, including SLE, rheumatoid arthritis, palindromic rheumatism, Sjogren syndrome, and some forms of vasculitis. Currently, hydroxychloroquine is the predominant antimalarial therapy used in the management of patients with rheumatic diseases. The US Food and Drug Administration has approved this medication for the treatment of SLE, polymorphous light eruption, and rheumatoid arthritis.4 Hydroxychloroquine has become a critical therapy for patients with SLE and is the drug most widely prescribed for this condition. Importantly, in SLE, it improves survival and has the capacity to prevent disease flares.5 The rationale for the popularity of hydroxychloroquine is not only that it is effective but also that the risks associated with this medication are very low. Ocular toxicity is an accepted complication of antimalarial therapy. However, monitoring for ocular adverse events is evolving and not universally used according to published recommendations.