دانلود ترجمه مقاله مطالعه ای بر رویکردهای مختلف بودجه بندی سرمایه

1. مقدمه 2. تئوری و عمل در شیوه های بودجه بندی سرمایه 3. فرضیات 4. نمونه، متغیرها و مدل های اقتصادسنجی 5. شواهد 6. نتیجه گیری

تئوری و عملکرد شیوه های بودجه بندی سرمایه: علاقه به درک شیوه های استفاده شده توسط CFO که تصمیم می گیرند که فرصت های سرمایه گذاری را چگونه داشته باشند، در اوایل دهه 60 پدید آمد. مطالعات انجام شده توسط میلر در سال 1960 و استفان در سال 1961 در شرکت های ایالات متحده این نوید را داد که آغاز یک سری از تشخیص ها در شرکت در سراسر جهان ادامه خواهد داشت که تا امروز شواهد آن ادامه دارد. مدارک و شواهد در دهه 60 و70، منعکس کننده گرایشهای مدیریتی بوده که به تدریج از لحاظ نظری، برتری نسبت به مدل های مبتنی بر جریان های نقدی تنزیل شده را داشته است. همزمان مطالعات خاصی شروع به ارائه گزارشی برای یک شکاف موجود بین شیوه های شرکت و تئوری مالی کرد. از طریق یک تجزیه و تحلیل هشت موردی عمیق، مائو (در سال 1970) دریافت که مدیران ترجیح به استفاده از ابزار ثابت مانند PB و معیارهای سود حسابداری دارند و با مدل های مناسب تر از دیدگاه نظری مانند NPV یا IRR مخالفت می کنند. دو سال بعد کلامر در سال 1972 به این نتیجه رسید که تئوری پیشرفته جدید در دهه 50 و دهه 70 مورد استفاده قرار گرفت. از ان زمان نظریه عمل همزمان با رشد شکاف همراه بود و به دلیل تولید علم بیشتر را در امور مالی بوده ودر مرحله دوم با توجه به تصویب ابزارهای جدید بودجه بندی سرمایه به صورت تدریجی توسط شرکت بوده و شبیه به پذیرش تدریجی دیگر شرکت های بزرگ است. اما عقب ماندن از این سرعت انواع دیگری از نواوری ها را بوجود آورد. تحقیقات اخیر نشان می دهد که به طور کلی مدیران به استفاده از ابزارهای ساده که به لحاظ کمتری مناسب و دقیق می باشند، اقدام نمایند. در حالی که این اخیرا بیشتر شده و تکنیک های پیچیده برای تجزیه و تحلیل ها خاص در پروژه های سرمایه گذاری فقط در چند شرکت بزرگ استفاده می شود. از نقطه نظر تئوری، به طور گسترده توصیه می شود که امور مالی شرکت ها باید یک راهنمایی براساس مدلی مانند NPV داشته باشد. و این گزینه ها از اواسط دهه 90 بوجود امد. تحقیقات دانشگاهی اشاره می کند که مدلهای NPV و گزینه های واقعی ارائه یک براورد سهم هر سرمایه گذاری را با ایجاد مقدار داشته است. هردو مدل، محاسبه خالص مورد انتظار را در مقدار بازار داشته اند ،که یک شرکت با انجام سرمایه گذاری داشته که توسط تفاوت بین تعریف چه خواهد شد و چه بدست امده و انچه باید پرداخت شود می باشد. محاسبه NPV از جریان های نقدی مورد انتظار منجر به ظهور اصول اصلی مانند مقدار زمانی پول و خطر بازگشت در رابطه با بازار با مدل گزینه های واقعی گسترش یافته NPV بوده است. و اقدامات ممکن است براساس اطلاعات جدید در طول زمان در نظر گرفته شود.

Theory and practice of capital budgeting practices: Interest in understanding the practices used by CFOs when deciding which investment opportunities to undertake first emerged in the early 60s. Studies by Miller (1960) and Istvan (1961) on U.S. companies herald the beginning of a series of diagnostics in companies worldwide, which continues to the present day. Evidence in the 60s and 70s reflected a certain managerial tendency to gradually use theoretically superior models based on discounted cash flows. At the same time, certain studies began to report an increasing gap between financial theory and firms’ practices. Through an in-depth analysis of eight cases, Mao (1970) found that managers preferred to use simple tools such as PB or the accounting profit criteria, as opposed to models which were more appropriate from a theoretical perspective, such as NPV or IRR. Two years later, Klamer (1972) concluded that the ‘‘new’’ advanced theory in the 50s was put into practice as of the 70s.Since then, the ‘theory---practice’ gap has continued to grow, firstly due to greater scientific production in finance and secondly due to the gradual adoption of new capital budgeting tools by firms, similar to the gradual acceptance of other corporate decision-making techniques(Triantis, 2005), but lagging far behind the speed with which entrepreneurs have embraced other kinds of innovations. Recent literature shows that, broadly speaking, man-agers continue to use simple tools which are theoretically less appropriate and accurate, while more recent and sophisticated techniques are relegated to analyzing specific investment projects in just a few large companies (Verbeeten, 2006). From a theoretical standpoint, the most widely recommended ‘Corporate Finance’ handbooks have preached the superiority of models such as NPV and real options since the mid-nineties.3Said academic literature establishes that NPV and real option models provide a direct estimate of each investment’s contribution to the value creation objective. Both models calculate the expected net increase in a firm’s market value driven by undertaking an investment, which is defined by the difference between what will be obtained (the project’s value) and what has to be paid (the project’s price). NPV calculates the project’s value from the expected cash flows to emerge and the main financial principles such as the time value of money and the risk-return market relation. The real options model extends traditional NPV to incorporate the value of ‘growth’ and ‘flexibility’ options: possible actions to be taken in response to new information over time.