دانلود ترجمه مقاله برنامه ریزی شهری الگوریتمی برای توسعه هوشمند و پایدار

1. مقدمه 2. پیشینه منابع: هوش مصنوعی به طور خلاصه 3. روش تحقیق 4. نتایج 5. یافته ها و بحث و بررسی 6. نتیجه گیری

چکیده – در سال های اخیر، هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده ای به منظور رسیدگی به چالش های اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و حاکمیتی مورد استفاده قرار گرفته است. به لطف قابلیت های پیشرفته هوش مصنوعی، این تکنیک به یکی از ابزارهای اصلی دولت های محیطی به منظور دستیابی به توسعه هوشمند و پایدار تبدیل شده است. با این وجود، استفاده از هوش مصنوعی برای برنامه ریزی شهری یک حوزه تحقیقاتی بوده که به ویژه از نظر شکاف بین نظریه و عمل مورد مطالعه نسبتا کمی قرار گرفته است. این مطالعه مروری جامع بر حوزه های برنامه ریزی شهری ارائه کرده که در آن فناوری های هوش مصنوعی به کار گرفته شده و این مساله را تحلیل می کنند که چگونه فناوری های هوش مصنوعی به طور بالقوه از توسعه پایدار و هوشمند حمایت می کند. در رابطه با رویکرد روش شناسی، این مطالعه یک بررسی منابع سیستماتیک به پیروی از پروتکل PRISMA است. بینش های به دست آمده شامل موارد زیر است: (a) کاربردهای هوش مصنوعی در دنیای واقعی در برنامه ریزی شهری راه را برای پذیرش هوش مصنوعی دولت محلی گسترده تر هموار می سازد. (b) دستیابی به پذیرش گسترده تر هوش مصنوعی برای برنامه ریزی شهری مستلزم همکاری و مشارکت بین ذینفعان کلیدی است، (c) کلان داده یک عنصر کلیدی برای استفاده موثر از هوش مصنوعی در برنامه ریزی شهری است و (d) همگرایی هوش مصنوعی و هوش انسانی برای رسیدگی کافی به مسائل شهرنشینی و دستیابی به توسعه پایدار و هوشمند حیاتی است. این اطلاعات اهمیت هوشمند سازی برنامه ریزی از طریق داده های پیشرفته و روش های تحلیلی را برجسته می سازد. مقدمه: از زمان افزایش بی سابقه شهرنشینی جهانی، انتظار می رود تا سال 2050 حدود 70 درصد از شهرها با فشار فزاینده ای در رابطه با ابعاد اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و دولتی مواجه گردند (پرون و همکاران، 2017). در حال حاضر، فشارهای ناشی از کووید 19، سوء مدیریت افزایش جمعیت، اثرات خارجی تغییر اقلیم، تخریب محیط زیست، مقرون به صرفه نبودن مسکن و ناامنی های مرتبط با شبکه آب – غذا – انرژی موضوعات مورد بحث میان محققان، برنامه ریزان شهری و سیاستگذاران است (براوی، 2019). در پاسخ، مفهوم توسعه پایدار به امید ساخت یک آینده شهری مطلوب به خط مقدم بحث سیاست شهری تبدیل شده است (ایتکانلار و ترمیان، 2015). توسعه پایدار به عنوان تعادل بین رشد اقتصادی پایدار و نوسازی اکولوژیکی تعریف می شود. امید دستیابی به اهداف شهری آینده بدون به خطر انداختن رفاه اجتماعی، کیفیت زندگی و محیط زیست وجود دارد (براوی، 2019). بر این اساس، بسیاری از شهرهای سراسر جهان از رویکرد فناوری محور و مفهوم شهر هوشمند با استفاده از فناوری های پیشرفته در برنامه ریزی شهری به منظور دستیابی به اهداف توسعه هوشمند و پایدار (SDG) استفاده می کنند (گیلانی و همکاران، 2020، ایتکانلار و همکاران، 2020).

In recent years, artificial intelligence (AI) has been increasingly put into use to address cities’ economic, social, environmental, and governance challenges. Thanks to its advanced capabilities, AI is set to become one of local governments’ principal means of achieving smart and sustainable development. AI utilisation for urban planning, nonetheless, is a relatively understudied area of research, particularly in terms of the gap between theory and practice. This study presents a comprehensive review of the areas of urban planning in which AI technologies are contemplated or applied, and it is analysed how AI technologies support or could potentially support smart and sustainable development. Regarding the methodological approach, this is a systematic literature review following the PRISMA protocol. The obtained insights include: (a) Early adopters’ real-world AI applications in urban planning are paving the way to wider local government AI adoption; (b) Achieving wider AI adoption for urban planning involves collaboration and partnership between key stakeholders; (c) Big data is an integral element for effective AI utilisation in urban planning, and; (d) Convergence of artificial and human intelligence is crucial to address urbanisation issues adequately and to achieve smart and sustainable development. These insights highlight the importance of making planning smarter through advanced data and analytical methods. Introduction: Since the unprecedented rise of global urbanisation, expected to reach about 70% by 2050, cities are facing growing pressure in relation to economic, social, environmental, and governmental aspects (Perveen et al., 2017). Presently, the pressures of COVID-19, population increase mismanagement, climate change externalities, environmental degradation, housing unaffordability, and insecurities associated with the water-food-energy nexus have been subjects of intense debate amongst scholars, urban planners, and policymakers (Berawi, 2019). In response, the concept of sustainable development has been pushed to the forefront of urban policy debate in the hopes of constructing a desirable urban future (Yigitcanlar & Teriman, 2015). Sustainable development is defined as the balance of sustainable economic growth and ecological regeneration. It is the promise of meeting future urban goals without compromising society's well-being, quality of life, and environment (Berawi, 2019). Accordingly, many cities around the globe have taken the technocentric approach to the notion of the smart city, utilising advanced technologies in urban planning to achieve smart and sustainable development goals (SDG) (Giuliani et al., 2020; Yigitcanlar et al., 2020a, 2020b).

ترجمه این مقاله در 45 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 26 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.