دانلود ترجمه مقاله آنالیز ساختاربندی قوی شیوه های حسابداری دولتی مرکزی و تجدید ساختار

1. مقدمه 2. تئوری ساختاربندی قوی در تحقیقات حسابداری 3. روش تحقیق 4. تجدید ساختار، شیوه ها و زمینه حسابداری دولتی در نپال 5. آنالیز تجربی و بحث و بررسی 6. خلاصه و نتیجه گیری

خلاصه و نتیجه گیری: در این مقاله به بررسی علت و نحوه بازتولید شیوه حسابداری روتین اجرا و مقاومت دربرابر تغییرات دولت مرکزی نپال پرداختیم. در میان اقتصادهای نوظهور، از نظر گفتگوهای حسابداری به رهبری بانک جهانی، نپال پیشگام می باشد؛ برای مثال، حسابداری حقیقی و IPSAS مبتنی بر نقدینگی (ادهیکاری و همکارانش 2013؛ ادهیکاری و ملمویک 2011). با این حال، اهداف واقعی حسابداری (یعنی اجرا و قبول بودجه) و اصل بنیادین آن (یعنی اصل نقدینگی) دست نخورده مانده و اصلاحات اتخاذی بدیع بوده اند. وضعیت کنونی و مقاومت در برابر اصلاحات، حسابداری دولت مرکزی نپال را مشخص می کند. استفاده از SST ما را به تمرکز بر تجزیه و تحلیل سازمانی قادر ساخته است – که بر آثار حسابداری بخش دولتی موجود در نپال و دیگر اقتصادهای نوظهور حاکم است (ادهیکاری و ملکمویک 2011؛ ادهیکاری و همکارانش 2013؛ هارون و همکارانش 2012)- و دوگانگی و رابطه دوسویه بین حسابداران دولتی (نمایندگان مرکز) و نمایندگان محلی در مقیاسهای هستی شناسی متفاوت در شیوه های حسابداری روزانه را نشان می دهد. ما نسبت به مطالعات مربوط به حسابداری بخش دولتی در اقتصادهای نوظهوری آگاهی نداریم که چنین تحلیل عمیقی از تعاملات و وساطت بین حسابداران دولتی (نمایندگان مرکز) و نمایندگان محلی را پیشنهاد داده باشند و به ساختارهای درونی و بیرونی آنها و تحلیل زمینه ای و اجرایی آنها منجر شده باشند. در این مقاله، مسئله اول ما، آشکارسازی دلایل بازتولید شیوه حسابداری دولتی روتین در سطح اونتیک می باشد. ما مشاهده نمودیم که تفاوت معنی داری بین حسابداران دولتی و نمایندگان محلی با رابطه شیوه ها- موقعیت آنها وجود دارد. رابطه شیوه- موقعیت حسابداران دولتی توسط عواملی همچون جداسازی رسمی آنها از مامورین اداری آنها ایجاد گردیده و مسئولیت دوبرابر برآنها تحمیل شده است. موقعیت اجتماعی، آنها را به حضور در شبکه روابط اجتماعی بعنوان بیگانه هدایت کرده و هویت آنها بصورت دفتردار و گردآورنده بودجه به جای مشاور مالی تلقی می شود، ماهیتی که حسابداران دولتی باید طبق مقررات حفظ کنند (گوون، 2007). جداسازی از دیگر گروه ها، به حسابداران دولتی این امکان را می دهد که آنها قادر به توسعه درجه بالایی از اعتماد بوده، اختیارات و دانش ویژه مشابهی در میان یکدیگر به اشتراک بگذارند (کواد و گلیپتیس 2014؛ کواد و هربرت 2009, مور و مک پایل 2016). بعلاوه، قدرت آنها در زمینه بوجه (منابع تخصیصی) که به خاطر موقعیتشان می باشد، آنها را بر نمایندگان محلی در شبکه روابط حاکم ساخته است.

Summary and conclusions: We have in the paper illustrated why’ and ‘how’ the routinised accounting practice is reproduced and the resistance to change is executed in the central government of Nepal. Nepal is often reckoned to be a front runner amongst emerging economies in terms of embracing the World Bank-led accounting discourses; for instance, accrual accounting and, more recently, the Cash-Basis IPSAS (Adhikari et al., 2013; Adhikari & Mellemvik, 2011). However, the very objectives of accounting (i.e. budget execution and compliance) and its fundamental principle (i.e. the cash principle) have remained intact and the reforms adopted have become merely rhetoric. Status quo in practice and resistance to reforms characterise Nepalese central government accounting. The use of SST has enabled us to focus beyond institutional analysis − which has dominated the extant public sector accounting literature in Nepal and other emerging economies (Adhikari and Mellemvik,2011; Adhikari et al., 2013; Harun et al., 2012) − to agency, and to empirically illustrate the duality and a dialectic relation between government accountants (the agents-in-focus) and the agents-in-context at different ontological scales in every-day accounting practice. We are not aware of any studies on public sector accounting in emerging economies which have offered such an in-depth analysis of interactions and agency between government accountants (the agents-in-focus) and the agents-in-context as led to by their external and internal structures and their conduct and context analysis. In the paper, our first concern has been to unfold the reasons for the reproduction of routine government accounting practice at the ontic level. We have observed that significant differences exist between government accountants and the agents-in-context due to their position–practices. The position–practice relations of government accountants have been constructed by factors such as their formal separation from other bureaucrats and dual accountability being imposed on them. Their social position has led them to be perceived within a network of social relations as outsiders, and their identity has been constructed more as bookkeepers and budget compliers rather than financial advisors, an identity that the government accountants should hold according to the regulations (GoN, 2007). The separation from other groups has also offered possibilities to government accountants in that they are enabled to develop a high degree of trust and share similar dispositions and conjuncturally-specific knowledge amongst one other (Coad & Glyptis, 2014; Coad & Herbert, 2009; Moore& McPhail, 2016). Moreover, the power over budget (allocative resources), which they have inherited due to social position have made them capable of dominating the agents-in-context in the network of relations.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 17 فایل ورد ترجمه)