مینا صادری

Subject: Comparative study of the status criminal institution in Iran and France
Review: The enforcement of criminal sentences is the final stage in the criminal justice process and the scale of the criminal justice system's actions in prosecuting and punishing perpetrators of crimes. Because of the importance and sensitivity of this phase, the laws of most countries, including Iran and France, have led the independent judiciary, the "Judge for the execution of criminal sentences", as the result of the judicial progress of other countries in the enforcement of criminal sentences. This research seeks to clarify and adapt the role, position and limits of the duties and authority of this institution in the laws of Iran and France in order to be able to identify shortcomings, deficiencies and gaps in the criminal system of Iran in the implementation of criminal sentences and in order to complete or modify them, provide guidance to legislators.

موضوع: بررسی تطبیقی جایگاه نهاد مجری حکم کیفری در حقوق ایران و فرانسه
چکیده:
اجرای احکام کیفری آخرین مرحله فرآیند دادرسی کیفره و ثمره اقدامات دستگاه کیفری در تعقیب و مجازات مرتکبان جرایم است. به همین جهت اهمیت و حساسیت این مرحله، قوانین اغلب کشورها از جمله ایران و فرانسه به تبع پیشرفت‌هایی قضایی سایر کشورها در زمینه اجرای احکام کیفری و نیز استفاده از اندیشه‌های نوین جرم‌شناسی، با قضایی کردن مرحله اجرای احکام کیفری، مسئولیت آن را برعهده نهادی مستقل به نام "قاضی اجرای احکام کیفری" نهاده است. این پژوهش در صدد تبیین و تطبیق نقش، جایگاه و حدود وظایف و اختیارات این نهاد در حقوق ایران و فرانسه می‌باشد تا از این طریق بتواند به کمبودها، نواقص و خلأهای موجود در نظام کیفری ایران در زمینه اجرای احکام کیفری پی برده و در جهت تکمیل یا اصلاح آنها، رهنمودهایی را به قانونگذاران ارائه نماید

“I have their images, my lord,” she said with admirable calm. “And their names, although I’ve never met them.” “Who?” Raphael insisted. “Giselle,” she said softly. Wei Chen gasped audibly when she said the name. Sophia shot him a quick glance over her shoulder before turning back to Raphael. “Along with Damon and Benjamin,” she said. “It is my understanding the three lived together and died on the same night.” “My lord,” Wei Chen started to say, but Raphael raised his hand for silence. Giselle wasn’t one of his, but he’d known her. She was old and canny, but with very little power. And because of that, she’d chosen to live in Vancouver after Lucien and Raphael had matched the boundaries of their two territories to the international border between the U.S. and Canada. She’d wanted a quiet life and had trusted the easygoing Lucien to give her that. Unwisely, it turned out. “How do you know these three are dead?” Raphael asked Sophia. “Their names were in Lucien’s letter, along with a photograph. I have both of those with me, my lord, if you’d like to see them.” Raphael signaled Duncan who stepped forward to accept a folded envelope Sophia drew out of her coat pocket. Duncan opened the letter slowly, shaking out the photograph and studying it carefully before handing both photo and letter to Raphael.

سوفیا با آرامش قابل تحسینی جواب داد:"من تصویرشون رو دارم سرورم. با اینکه تا به حال اونها رو ندیدم اما اسمشون رو میدونم."
رافائل با اصرار پرسید:"کی هستن؟"
به آرامی پاسخ داد:"جیزِل."
وی چن با شنیدن گفته سوفیا به نفس نفس افتاد.(از طریق دهان نفس میگرفت.) سوفیا قبل از آنکه به سمت رافائل برگردد، نگاه کوتاهی به وی چن انداخت و گفت:"همراه با دِیمون و بنجامین... تنها چیزی که فهمیدم اینه که هرسه اونها با هم زندگی میکردند و توی یه شب هم به قتل رسیدند."
"سرورم..." وی چن قصد صحبت داشت که دست رافائل به معنی سکوت بلند شد.
جیزل از افرادش نبود اما او را میشناخت. او زنی با سن و سال و عاقل بود اما قدرت کمتری داشت.زمانی که رافائل و لوسیان مناطق خود را با مرز بین ایالات متحده و کانادا همسان کردند، او ونکوور را برای زندگی انتخاب کرد.
او برای داشتن زندگی آرام به لوسیان اعتماد کرد اما در نهایت سلب اعتماد شد.
رافائل از سوفیا پرسید:"از کجا میدونی که این سه نفر مردند؟"
"اسم و عکس اونها توی نامه لوسیان بود. سرورم، من اونها رو همراهم آوردم، اگه بخواید نشونتون میدم."
رافائل به دانکن اشاره کرد تا نامه و محتویاتش را از سوفیا دریافت کند. سوفیا پاکت را از داخل جیب کتش بیرون آورد.
دانکن نامه را باز کرد وقبل از آنکه آنها را تحویل رافائل دهد، با دقت به عکس نگاه کرد.

Prologue

Malibu, California

Raphael was drowning, trapped in a whirlpool of pain and loss . . . so much loss, sucking him down, icy shards swirling, slicing like razors into his soul. He raged at the bonds that held him trapped in this nightmare while his sweet Cyn wept, her tears warm against the skin of his chest, shredding what was left of his heart. The merciless sun forced him to lie dormant while he howled in silence, the voices of his dead children demanding vengeance against those who had destroyed them.

Five centuries old and the most powerful vampire on earth . . . and still he could only wait.

The hours ticked by, and then the minutes.

The sun was still a molten smear on the horizon when he shattered the chains of daylight that held him prisoner. He sat up, his arms circling Cyn, holding her close, pulling her onto his lap and murmuring meaningless words of reassurance. He reached out to his vampires, those still asleep and those just waking, but especially to Duncan who was near enough and strong enough to have felt the biting edge of Raphael’s nightmare. A nightmare that was all too real.

Cyn jerked her head up, studying him in the lamplight, her eyes red and swollen, her lovely face streaked with tears. He kissed them away, knowing his own face was wet with blood.

مقدمه:
مالیبو، کالیفرنیا
رافائل در گردابی از درد و غم به دام افتاده بود و غرق میشد... چیزهای بسیاری از دست داده بود که او را به سمت پایین میکشاند، تکه های یخی، روحش را زخمی میکردند. در حالیکه سین بر روی قفسه سین*ه او اشک میریخت، از قید و بندهایی که او را در کابوس هاش گیر انداخته بودند به شدت عصبانی بود و گریه های سین، تکه های باقی مونده قلبش را از بین میبرد. خورشید بی رحم مجبورش کرده بود که ساکت دراز بکشد در حالیکه سکوت داشت همه جا را فرا گرفته بود. صدای فرزندان بی جانش را میشنید که خواهان انتقام از کسانی بودند که آنان را نابود ساخته بود.
او خون آشام قدرتمند روی زمین در پنج قرن اخیر بود و حالا تنها میتوانست چشم به راه باشد ( صبر کند ).
ساعت ها و دقایق میگذشتند...
خورشید همنوز هم همان یک لکه مذاب در افق بود، او رشته روشنایی را از زنجیر شکسته بود، همان هایی که او را اسیر کرده بودند. از حالت دراز کش، بلند شد و نشست. دستانش را دور سین حلقه کرد و او را نزدیک خود کرد و زیر گوشش جملاتی برای اطمینان پیدا کردنش زمزمه میکرد تا احساس نا امنی نکند. او به خون آشامی رسیده بود، از آن هایی که ساکت میخوابند و آن هایی که همیشه بیدارند اما استثنائن دانکن... کسی که به اندازه کافی قوی بود، کسی که به راحتی میتوانست شدت گزندگی کابوس های رافائل را احساس کند. کابوسی که تماماً به واقعیت شباهت داشت.
سین سرش را زود بلند کرد. رافائل زیر نور لامپ مطالعه میکرد. چشمان سین قرمز و متورم بود. اشک صورتش را پوشاند. رافائل آن اشک ها را پاک کرد، میدانست صورت خودش با خون خیس بود.